Bastille op Rock Werchter 2019: De truc met de trommel, deel 257

, door (tr)

14

Er kan sinds 2013 geen al te groot tuinfeest meer georganiseerd worden in Vlaanderen of Bastille komt ook. Het zijn, kortom, een paar moeilijke jaren geweest voor wie niét laaiend z’n teenslippers in de lucht keilt als Bastille weer eens aangekondigd wordt als deze of gene headliner. Je kon je in het begin storen aan de opmars van Bastille - en dat hebben we meermaals gedaan, zo toont een simpele zoekopdracht - maar je opwinden is vermoeiend, en ergernis gaat ook vervelen. Laten we het op dat vlak houden bij de volgende stelling, en nog verder verzet staken: het herhaaldelijk opduiken van Bastille op Belgische festivals zegt meer over de festivals dan over Bastille.

Zo kwam het dat we donderdag al bij al vrij gelaten postvatten voor het hoofdpodium van Werchter, want Bastille kwam toch, wat je er ook van vond, en naar alle waarschijnlijkheid zullen ze nog terugkomen ook. Het was nog licht toen Dan Smith aantrad, en het moet gezegd: het paste hem beter dan het donker, wanneer elke noot en elke frase twee keer zoveel waard wordt. De groep had veel volk meegebracht naar Werchter: achtergrondzangers en blazers die soms maar niet altijd een verschil maakten. In ‘Joy’ en ‘Another Place’, beiden nieuwe nummers vanop laatste plaat ‘Doom Days’, deden ze dat wel. Die laatste werd door Dan Smith aangekondigd als ‘een nummer dat we nog niet eerder speelden’. Een leugen, zo bewijst een andere simpele zoekopdracht, maar Dan liegt wel vaker. Zo vindt hij elk festival waar hij staat steevast ‘één van de fijnste waar hij ooit speelde’. Ook op dat vlak was het deze keer weer van dattum. Niemand maalt erom, dus blijft Dan het doen. Waarom ook niet, het werkt duidelijk.

Over die nieuwe nummers: op ‘Doom Days’ heeft Bastille een killer, elektronischer bestaansreden gezocht. Op het podium viel die koerswijziging vaak op: tussen de bombast van het oudere werk merkte je dat er tijdens ‘Those Nights’ bijvoorbeeld weinig te beleven viel, ook al had Smith dan bij wijze van gimmick plaatsgenomen op een pirouettes draaiende canapé. Andere podiumattributen riepen nog meer vragen op: een klok wees voortdurend vijf voor twaalf aan - of vijf voor halfzes, het ding draaide ook al voortdurend rond - maar wat er zou gebeuren om twaalf uur, dat kwam je niet te weten. Ook gezien: een ladder die nergens heenging, maar die in geval van nood nog altijd gebruikt kon worden om de podiumverlichting te vervangen. Bastille is, en blijft: geen vragen stellen, want dat is het beste voor iedereen.

En dan vooral voor Bastille zelf, want wie even alle scepticisme laat varen, moet uiteindelijk wel toegeven dat Dan Smith een paar noten onder de knie heeft. Hij kan zijn fans bezig houden, ook anderhalf uur lang. Hij deed wat hij altijd doet, en hij deed dat degelijk - wie nu nog meer verwacht van Bastille, heeft duidelijk al hun vorige optredens gemist. En kijk, tegen het einde aan sprak Smith zich zowaar uit tégen iets. Hij merkte een Europese vlag op in het publiek, leende die even, en nam zowaar - voorzichtig - stelling in tegen de Brexit. Duidelijker boodschappen krijg je niet bij Bastille. We weten dat, want we hebben de voorbije jaren vaak gezocht naar iets van betekenis bij Bastille.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?