© Stefaan Temmerman

Kurt Vile op Rock Werchter 2019: Gouden medaille voor gezapigheid

, door (jub)

93

Truckchauffeurs, dat weet u vast, dienen in België een maximale snelheid van 90 km/u te respecteren, en laat dat nu net een limiet zijn waaronder Kurt Vile en zijn Violators zich het allerprettigs voelen. Mocht gezapigheid ooit een Olympische discipline worden, dan is het goud voor vele jaren gereserveerd.

De groep wandelde The Barn binnen met ‘Loading Zones’, en toen meteen daarna het oudje ‘Jesus Fever’ werd geserveerd (uit ‘Smoke Ring for My Halo’ uit 2011, maar Vile heeft sindsdien nog vier platen gemaakt), werden we er in de gitaarsolo’s van de frontman weer kristalhelder aan herinnerd dat Vile ooit nog in The War On Drugs heeft gezeten, en nog steeds innig bevriend is met Adam Granduciel. De’Whooa’s!’ die hij verderop in het concert tussendoor in de microfoon gooide, maakten duidelijk dat de twee ook wat zingen betreft bij elkaar in de leer zijn geweest.

Hoe dan ook, Vile is natuurlijk al lang his own man, en dat heeft hij te danken aan zijn unieke frasering en zijn unieke, door valiumsluiers omgeven kijk op het leven die ervoor zorgen dat de songs die hij schrijft al even uniek zijn.

‘Bassackwards’ bijvoorbeeld, van het vorig jaar verschenen ‘Bottle It In’, een ommetje van om en bij de negen minuten waarin Vile bijgestaan door zijn akoestische gitaar en zijn heerlijk lijzige band met nieuwe woorden ons een wereld voorschildert die we zonder hem nooit hadden gezien.

Voor ‘I’m an Outlaw’ bediende Vile zich van de banjo, verder waren er jazzmasters in alle kleuren, een elektrische twelve-string, een Gibson black beauty en een akoestisch bluesgitaartje: de man vooraan gebruikte ze voor wat hij zeggen wilde. Verre van virtuoos – en let’s face it, één Eric Clapton zal wel volstaan zeker – maar ook weer altijd in een taal die hij ter plekke leek uit te vinden.

‘Wakin on a Pretty Day’ was een bescheiden hoogtepunt, ‘Check Baby’ blijft grappig met die tekstuele knipoog naar ‘Balls to the Walls’ van Accept, ‘Pretty Pimpin’ de logische afsluiter.

Tussen het publiek van Masego (net ervoor in The Barn) en Kurt Vile zat gemiddeld gemiddeld twintig jaar, en in de frontstage bewees Whispering Sons dat hun muzieksmaak ver buiten de oevers gaat van wat ze zelf zo grandioos fabriceren. Twee- à driemaal hulde!

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?