Dit waren de twintig allerbeste concerten van Rock Werchter 2019

275

1. Tool: nooit de makkelijkste weg, altijd de beloning ★★★★★

Tool herleidde Werchter tot de essentie. Rock, met een levensgrote R. Negentig minuten lang walste het geluid van de Amerikaanse progressieve metalband over je heen. Wie die furie tot in zijn ziel liet doordringen, genoot volop. Tool is geen band die elke vijf minuten vraagt hoe het gaat, die je handen wil zien, die confetti-kanonnen gebruikt. Dit kwartet biedt een rockende trip, die je ondergaat.

2. Robyn: een dolk die ronddraaide in het hart ★★★★★

Robyn was groots op Rock Werchter. Wat een show. Euforisch, tragisch, onverrichterzake hitsig, gewild retrofuturistisch, meedogenloos stuwend, grappig en een tikkeltje sinister, zoals het allerbeste hedonisme hoort te zijn. 

3. Richard Ashcroft: één van de grote stemmen van zijn generatie ★★★★★

Het was een uitstekend concert van een van de letterlijk en figuurlijk grote stemmen van zijn generatie en die ervoor en die erna. Een Zanger ook die alles zingt met Hoofdletters, en die hoofdletters ook najaagt door van elk refrein een nieuw internationaal volkslied te maken.

 

4. New Order: wat een verwennerij ★★★★★

New Order was hoog begonnen, en eigenlijk ging het alleen maar crescendo. Hoe goed was New Order? Aargh, words cannot express… Wat een hondenjob.

5. Balthazar: werkelijk niks op aan te merken ★★★★★

Balthazar op de Main Stage: zelfs het outro- muziekje, ‘Moon River’ van Henry Mancini, was perfect. Hoed af, dudes.

6. The Good, the Bad and the Queen: match gewonnen, lang voor het laatste fluitsignaal ★★★★☆

Geen idee wat Damon Albarn gesmurft had, maar goed spul was het zeker, en het was dankzij hem dat de doortocht van The Good, the Bad and the Queen in The Barn uitgroeide tot een muzikaal spektakel.

 

7. The Cure: het eerste uur werk, het tweede ontspanning ★★★★☆

Eerst doet Smith je roeden lopen en grasduint hij in de mokerhamers en pletwalsen van zijn gevarieerde oeuvre, en daarna volgen de pophits. Later dit jaar komt er eindelijk een nieuwe cd. Tot dan kan de herinnering aan dit topconcert volstaan.

8. Angèle: coup de foudre is voorbij, de liefde blijft ★★★★☆

Wie niet ruimschoots op tijd was gekomen, kon er niet meer bij in The Barn. Bij opkomst - Angèle hield een gouden opblaasmitraillette vast waar ze zelf twee keer in kon - voelde je meteen dat er Iets Te Gebeuren stond.

9. Strand Of Oaks: man van het volk, man van z’n woord ★★★★☆

Every time I get to play here it gives me life. I love all of you, every single one”. Showalter vertelde het ons terwijl hij de intro van ‘Shut In’ al had ingezet, en het concert van drie naar vier sterren ging. Dat had hij zelf ook in de smiezen, te oordelen naar zijn van victorie kraaiend ‘Yes!’ aan het einde van de song.

10. Janelle Monáe: eat your heart out, Madonna & co ★★★★☆

Dat het optreden van miss Janelle Monae zou inslaan als een glitterbom kondigde zich al maanden aan. Dat ze er zelf veel van verwachtte bleek uit de intro die weerklonk: het imposante, dramatische, maar ook egotrippende ‘Also sprach Zarathustra’, dat niet meer door een entertainer werd gebruikt sinds Elvis Presley er zijn shows mee opende – dat zegt iets over Janelle’s ego en ambitie.

11. Lizzo: schaamteloos zelfvertrouwen, oneindig plezier en complexloze seksualiteit ★★★★☆

Lizzo tierde onlangs: ‘Mensen die muziek bespreken zonder zelf muziek te maken, zouden werkloos moeten zijn!’ Gelukkig ken ik ‘Broeder Jacob’ op de piano, anders zou ik hier geen móóie, ronde vier sterren aan haar voeten kunnen neerleggen.

 

12. The Murder Capital: kopstoot boven handdruk ★★★★☆

Eén van de liedjes die ze speelden, heette ‘Don’t Cling to Life’, en zonniger dan dat dreigde het nergens te worden. Wie nog geen zonneslag had, kreeg van The Murder Capital een draai om de oren.

13. P!NK: alles dat de grijze Vlaming niet is ★★★★☆

Dat ene en enige uitroepteken in de naam van P!nk is een vergissing. Dat zouden er minstens vier moeten zijn. Dat charisma, dat plezier, die performance, die songs, die stem, die choreografie en dat lef om na een show van anderhalf uur salto’s te doen op tien meter hoogte: je moet verdorie je best doen om een popact te vinden die completer, spannender en beter is dan wat Alecia Beth Moore uit Doylestown, Penssyvlania in Werchter op de mat bracht.

14. Tamino: Tamino? Tamiyes! ★★★★☆

‘Vocaal gezien heeft hij heel de wei opgekuist, punt,’ vatte fotograaf Stefaan Temmerman het samen. Hieronder wat aanvullende gedachten. Nummer één: Tamino’s stem gedijt in alle registers, maar in de laagte vinden we hem het mooist. Nummer twee: mooie outfit. Nummer drie: Tamino weet wat een goede cover is. Nummer vier: zijn grote troef blijft – naast dat loeiende alarm dat-ie in z’n keel heeft zitten – zijn Arabische afkomst, die zich vooral roerde in nummers als ‘Sun May Shine’ en ‘So It Goes’. Nu weten we tenminste wat het zou geven als Thom Yorke in Egypte geboren was.

15. Yungblud: verrukkelijk vertier voor drie kwartier ★★★★☆

Yungblud houdt de vinger aan de pols én heeft goed opgelet tijdens de lessen britpopgeschiedenis. Je kon je mateloos storen aan zijn fratsen, enthousiasme en muziek. Maar wie bereid was zich over te geven, zag een dijk van een show.

16. Mogwai: moeilijk gaat ook

17. Kurt Vile & The Violators: gouden medaille voor gezapigheid

18. Whispering Sons: spoeling voor de ziel

19. Jungle: bleekschetenfunk voor een bleekschetenpubliek

20. Elbow: bruggenbouwend concert van een underdog

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?