Jungle op Rock Werchter 2019: bleekschetenfunk voor een bleekschetenpubliek

, door (elmo lê van)

13

Als je een bleekscheet bent en Tom McFarland of Josh Lloyd-Watson heet, is de kans klein dat je in de hipste funkformatie van het decennium belandt. Want dat ís Jungle. Zo is nogmaals bewezen in The Barn. Het was een klein kwartier voor de show al tegen kletsnatte ruggen aanschurken in de schuur met de capaciteit van – echt waar! – het Sportpaleis.

Het kan snel verkeren. Toen Jungle in 2014 kwam piepen, gingen Tom en Josh nog door het leven als T en J – anonimiteit is hip, begrijpt u. Het is intussen 2019 en de Londense buzzband klopt op de deur naar de mainstream. In vele gevallen betekent dat dat je als artiest je ziel aan de duivel verkoopt om te scoren. Jungle daarentegen doet gewoon koppig zijn ding, en dat maakt van hen een exoot in een vijver vol identieke vissen.

Veel moeite moet je ook niet doen om een festivaltent binnenstebuiten te keren als je songs van het kaliber zijn van ‘The Heat’, ‘Julia’ en ‘Heavy California’. Eén innige streling van de snaren of het rollen van de stembanden en The Barn wist al hoe laat het was. Iets voor vijven, om exact te zijn, al had het aan de geile sfeer evengoed drie uur ’s nachts kunnen zijn aan de toog van een cocktailbar met slecht afgestelde neonlampen. Jungle maakt seksmuziek: ze hebben het testosteron van Rhye en de heupen van Sly & The Family Stone.

Vettig werd het nooit, prettig des te meer. Rond ‘Cherry’ en ‘Casio’, halfweg de show, dreigde de briljante band rond T en J in te dommelen, tot ‘Platoon’ net op tijd de orde kwam verstoren. Jungle is een goede groep voor gelegenheden als deze. Wanneer je zweetreet ongezonde proporties aanneemt en de (weer)man met de hamer om de hoek loert, is een energieshot dat je persoonlijk wordt toegediend door Jungle altijd een meerwaarde.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?