© Stefaan Temmerman

The 1975 op Rock Werchter 2019: positieve punten voor zelfrelativering

, door (wim wilri)

5

Zomerse muziek op een zomerdag, daar kan je niets op tegen hebben. En wanneer de drummer in een gigantisch fotokader wordt geplaatst -voor een gigantische videowall- denk je al snel positieve vibes. Maar wat was dat nu eigenlijk allemaal? Het ene moment stond The 1975 met zijn zessen op het podium, werden er drie geluidsbanken beroerd, liepen er tapes mee en dansten twee zwarte zangeresjes alsof Tien om te Zien nog bestond. Vijf minuten later waren de synths ingeruild voor gitaren en een zoete sax, en bestond de kernband uit vier personen. 

Soms wisselde deze Britse bende uit Manchester zelfs tijdens een song van gedachte. ‘TOOTIMETOOTIMETOOTIME’ startte lekker tribaal, maar bleek dan plots een meezwaai-nummer te worden. En hop, daar was ‘Sincerity is Scary’. En hop, daar zette zanger Matty Healy konijnenoren op om olijk te gaan huppelen. Het was erg moeilijk een fundament te bouwen op deze set. Alsof je beste festivalbuddy bij elk rondje twijfelde tussen een biertje en een fristi.

Matty Healy werd heel even serieus. Toen hij vertelde het een 'gigantische eer' te vinden op hetzelfde podium te mogen staan als The Cure. En ook toen hij zich boos maakte op een man in het publiek vooraan, die duidelijk niet voor zijn band was gekomen. 'Wil je alsjeblief de beleefdheid tonen om niet met je rug naar het podium te staan?', sneerde de zanger. Maar kon je dat die festivalganger kwalijk nemen? Voor elke rake slag viel er bij The 1975 één in het water. ‘She’s American’ kwam lekker uit de heupen, ‘Like America America likes me’ werd met getriggerde drums en gepitchte stem gespeeld. En had zo op een b-kantje van Drake kunnen staan.

Het mooiste was The 1975 toen ze alle poespas en de danseressen weg lieten. In het akoestisch ingezette ‘I Always Wanna Die (Sometimes)’ toonde deze band zijn potentieel. Het was fijn om duizenden stemmen mee te horen zingen. En het doet toch een beetje benieuwen naar het nieuwe Notes on a Conditional Form, hun vierde plaat die deze zomer uit komt.

Positieve punten zijn er voor de zelfrelativering van The 1975. Bij slotsong ‘The Sound’ (iedereen sprong tot aan de geluidstoren mee) toonden ze vernietigende recensies over zichzelf op het videoscherm. Benieuwd of deze band ook Nederlands verstaat.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?