Years & Years op Rock Werchter 2019: de betere bonkebonk

, door (tr)

40

Years & Years is namelijk een groep die zò bijdetijds is dat je je er op slag oud van gaat voelen. Het publiek dat ruim op voorhand The Barn gevuld had, leek voornamelijk van die leeftijd waarop je dingen te vieren hebt als ‘het begin van de grote vakantie’ en ‘hoera, geen herexamens.’ Afgeladen vol zat de boel. Een dag eerder had Richard Ashcroft, over het andere eind van het spectrum gesproken, hetzelfde gedaan met The Barn: poorten dicht, wie te laat was, kon kniezen. Maar ere wie ere toekomt: bij Years & Years leek de concentratie koppen per vierkante meter nog net iets hoger te liggen. Speelde Years & Years daarom een beter concert? Welnee. Maar het is een verwezenlijking het vermelden waard.

Years & Years had verder weinig gemeen met Richard Ashcroft, maar soms is het nu eenmaal lollig om een vergelijking iets langer dan nodig vol te houden: net zoals Richard Ashcroft beschikte Years & Years over een buitensporig charismatische frontman. Bij Richard Ashcroft is dat gewoon Richard Ashcroft zelf, bij Years & Years heet Richard Ashcroft Olly Alexander: een jongmens dat het door pesterijen ooit zwaar te verduren kreeg op school, maar die vandaag genoeg zelfvertrouwen heeft om op het podium van The Barn een broek te dragen die strakker zat dan een stropdas bij Luc Caals, en die genoeg lef had om zich in het soort doorkijkhemd te wikkelen dat we laatst zagen bij Right Said Fred (voor jongelui die het nu horen donderen: opzoeken en blij zijn dat je vandaag opgroeit).

Years & Years begrijpt: het oog wilt ook wat. Daarom hadden ze ook nog hun eigen led-schermen én showtrap meegenomen, en backingzangers die af en toe handig overnamen wanneer Olly te lustig aan het dansen ging om nog te zingen. En mochten die laatste ooit in staking gaan, dan heeft Olly nog altijd gewoon zijn publiek om zijn werk te doen. Jazeker, er werd wat afgeschreeuwd in The Barn zo tussen halfnegen en halftien. ‘Shine’, één van Years & Years’ kleppers, moest er al vroeg aan geloven. Het enthousiasme in de tent zou het uur erna nooit meer een dip nemen. Helemaal achterin zat ‘King’, hun grootste hit tot nog toe, en door alle aanwezigen zo dapper meegebruld dat ze het vast tot in Lommel gehoord hebben - valt er tòch nog wat te horen, daar op Vestiville.

Ook de muziek van Years & Years kent zelden een dipje, al scheert ze evenmin ooit hoge toppen. Visueel waren er momenten die opvielen: Alexander die in ‘Eyes Shut’ zelf achter de piano kroop, en zijn meterslange showjurk in ‘Palo Santo’. Maar muzikaal is bonkebonk de grootste gemene deler bij Years & Years. Let wel: de bétere bonkebonk. Het is pop zoals die tegenwoordig moet klinken, wil je als jonge muzikant miljoenen clicks halen op Youtube en uitgelicht worden op Spotify. Je kan er vast iets tegenin brengen, vooral eens je de 35 voorbij bent, maar je hoeft het op vlak van deuntjes niet altijd eens te zijn met Years & Years om hun boodschap te appreciëren: dat verdraagzaamheid meer is dan én rock én R&B in je iTunes hebben staan, en dat twee mensen die elkaar een hand willen geven dat eender waar zouden moeten kunnen doen - ook als dat dan toevallig in fucking Molenbeek zou zijn.

Aan het einde van zijn concert gaf Olly Alexander zijn jonge publiekje nog het advies mee om ‘zeker genoeg te drinken in die hitte’. Ouders, haalt opgelucht adem: uw tieners zijn in goede handen.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?