© Koen Keppens

Strand Of Oaks op Rock Werchter 2019: man van het volk, man van zijn woord

, door (jub)

50

'Hello Werchter, and the whole Belgian family, I don’t feel it anymore'. Dat laatste was meteen de openingsregel van hun eerste song, ‘Weird Ways’, ook op 'Eraserland', de recent verschenen zesde plaat van de groep, de intentieverklaring van dienst. 

Geen vrolijke binnenkomer, maar al bij het eerste refrein gingen de handjes tegen elkaar. De chronologie van 'Eraserland' werd nog even gerespecteerd met ‘Hyperspace Blues’, een song die alles waarmaakt wat zijn titel belooft: een lap psychedelica met melancholische ondertoon op maat gemaakt voor de met tropische temperaturen worstelende Barn. 

Het was zo’n dag waarop elke muzikant had gewenst dat hij in de Red Hot Chili Peppers zat, maar Showalter droeg een hemd met daarover nog een jeansvest, en leek zichtbaar af te zien. Het zweet droop hem over het gezicht en bij de refreinen van ‘Hyperspace Blues’ spatte het schuim van zijn lippen. Met zijn hoed en lange baard zag hij er overigens uit alsof de recent overleden Dr. John in hem was gevaren.

‘Radio Kids’ (slagzin: 'I’m feeling sorry for myself / I’m feeling pretty old') en ‘Ruby’ (slagzin: 'Ruby won’t you pull me back? I’m living in the past') misten de drive en slagkracht die het nochtans veel tragere maar van een even episch als bombastisch refrein voorziene ‘Visions’ (slagzin: 'If I were you I’d stay the hell away from me') bij bakken had.

'That was the darkness,' zei Showalter, 'now let’s bring in the dawn, let’s bring out the good times'. En met een brede lach en een wellustig feedbackende gitaar zette hij ‘Everything’ in. Een man van zijn woord: de hitte kan een hallucinatie in de hand hebben gewerkt, maar vier minuten later hadden wij de geur van suikerspin in de neus zitten.

'Every time I get to play here it gives me life. I love all of you, every single one'. Showalter vertelde het ons terwijl hij de intro van ‘Shut In’ al had ingezet, en het concert van drie naar vier sterren ging. Dat had hij zelf ook in de smiezen, te oordelen naar zijn van victorie kraaiend ‘Yes!’ aan het einde van de song.

Van ‘JM’, waarvan de initialen voor Showalters gevallen vriend Jason Molina staan maar in de gitaaruithalen J Mascis schreeuwen, heeft Strand Of Oaks al doorleefdere versies gespeeld, maar met een woest en lang uitgesponnen ‘Rest Of It’ werd er alsnog een uitroepteken gezet achter een uitstekend concert. In februari van volgend jaar komt Strand Of Oaks naar de AB, en Showalter liet weten dat hij ons er dan graag weer bij zou hebben. Carpoolen? 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?