© Stefaan Temmerman

Mumford & Sons op Rock Werchter 2019: 'Goedbedoelde apekool en vooruitkabbelende meezingmomenten'

, door (fvd)

79

Puur op toeschouwersaantal was Mumford & Sons op zaterdag overduidelijk méér headliner dan Tool op vrijdag en P!NK op donderdag.

In een recent interview zei Marcus Mumford dat zijn songs constant evolueren. ‘Bepaalde van onze oude tracks doen, als ik ze nu nog eens terughoor op de radio of bij een vriend op Spotify, nu mijn tenen krullen. In mijn hoofd groeien en veranderen onze nummers non-stop.’

Een opmerkelijke uitspraak voor de frontman van een groep die er op concerten net in uitblinkt zijn back catalogue opvallend getrouw de plaatversies te vertolken.

Het leverde een optreden op dat aangenaam vooruit kabbelde, waarin vaardig uit het oeuvre werd geplukt. De gitaren waren gestemd en Marcus Mumford trok op tijd een folkonaise (sorry) aan. ‘Rose of Sharon’ was een wat makke, licht bluesy versie mee. Zowel ‘White Blank Page’ als ‘Lover of the Light’ schoten aarzelend uit de startblokken, maar denderden in hun slotminuten plots als losgeslagen postkoetsen.

Er kwam af en toe wat goedbedoelde apekool aan te pas - zoals ‘Weten jullie dat Rock Werchter een van de coolste, meest gerespecteerde festivals ter wereld is’ tot ‘Wat een festivaldag! Beirut is mijn favoriete band aller tijden’.

Bij de meezingmomenten vooral de bekende titels: ‘Little Lion Man’ (al als tweede song in de set), ‘Tompkins Square Park’, ‘The Cave’ en - met toegevoegde ‘alle gsm-zaklampen in de lucht’-moment - ‘Believe’.

Het beste bewaarde Mumford (nog steeds het lief van Carey Mulligan, die hij als kind had leren kennen als pennenvriend, de lucky bastard) voor laatst. Hun cover van ‘Hurt’ (met extra gravel op de stem) leek meer op die van Cash dan op het origineel van Nine Inch Nails, maar deed - intens, verrassend doorleefd, met gepast respect - beide versies eer aan. ‘I Will Wait’ toonde zich de aanstekelijkste ho-down sinds ‘Cotton-Eye Joe’. En ‘Delta’ was - in acht genomen dat het om een relatief obscure album track van een nog nieuwe plaat gaat - een goede afsluiter: donker, intens, ‘après nous le déluge’-gevoel.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?