© Koen Keppens

Lizzo op Rock Werchter 2019: schaamteloos zelfvertrouwen, oneindig plezier en complexloze seksualiteit

, door (vvp)

100

Hoe Lizzo uitleggen aan iemand die haar nog nooit zag zwaaien met haar rondingen? Zij is het liefdeskind van Aretha Franklin en Nicki Minaj, het midden tussen een zelfhulpgoeroe, een kermisattractie en een natuurfenomeen, de missing link tussen gospel en rap, retrofunk en pop. Haar teksten gaan over jezelf graag zien, zoeken naar je gsm en dansen tot je voeten eraf vallen. Meest gebruikte woordje? Bitch. Meest voorkomende bijwerking? Ongecontroleerd kontzwaaien.

Lizzo vloog erin - The Barn zat afgeladen vol, aan het begin van de laatste dag, en dat zegt iets - als een Stinger-raket in een vliegtuigromp. Opener ‘Cuz I Love You’ diende om haar klok van een stem te etaleren: ze tuimelde over de toonladder als Whitney Houston op cocaïne - afijn, als Whitney Houston dus. Daar werd dan een ‘Can I get a Hallelujah?’ tussengesmeten, en een ‘Can I get a amen?’ Dat ze ooit nog in de kerk heeft gezongen, hoorde je ook in ‘Worship’, dat in het begin aan Sly & the Family Stone deed denken, en even later overging in ‘R.E.S.P.E.C.T.’

Haar stem was perfect naar voren gemixt - je hoorde elke inflectie, elke ‘mm-hmm’ - en een backing track was er niet, of stond muisstil: een zeldzaamheid in de hedendaagse pop. Dat past bij de filosofie van Lizzo: what you see is what you get. Zie ook: dat letterlijk en figuurlijk retestrakke roze lycrapakje waarin ze stond te shaken als Beyoncé. ‘Je redt de wereld door jezelf te redden,’ zei ze. ‘Zie jezelf graag.’ Als Macklemore daarmee afkomt, haast ik mij naar de pot, maar zij maakt de boodschap fun: ze straalt schaamteloos zelfvertrouwen uit, oneindig plezier, complexloze seksualiteit. Ze is een vrouw - a whole lotta woman, zelfs - maar ze danst met de vreugde van een kind.

Hoeveel manieren zijn er om ‘I don’t give a fuck’ te zeggen? Ontelbare, zo blijkt, en je kan het ook doen door je paardenstaart naar achteren te gooien, of door te twerken. Uit ‘Scuse Me’: ‘Scuse me while I feel myself / I don’t need a crown to know that I’m a queen.’ Schudden, die handel!

 

‘Water Me’ had danseressen op rolschaatsen in de aanbieding, ‘Soulmate’ was een break-upsong over de verwerkingsfase ‘tequila zuipen’, voor ‘Truth Hurts’ (bekend van de Netflix-film ‘Someone Great’) speelde ze ‘Daar komt de bruid’ met beats onder. Er werd in Lizzo-jasjes gedanst en met Lizzo-vlaggen gezwaaid, terwijl zij zich luidop afvroeg: ‘Zijn Belgen altijd zo stil? Y’all acting nice like we drinking muthafuckin’ tea!’ Naar Belgische normen ging nochtans het dak eraf. Klapstuk: de beste jazz flute-solo (in ‘Juice’) sinds Ron Burgundy in ‘Anchorman’.

Lizzo tierde onlangs: ‘Mensen die muziek bespreken zonder zelf muziek te maken, zouden werkloos moeten zijn!’ Gelukkig ken ik ‘Broeder Jacob’ op de piano, anders zou ik hier geen móóie, ronde vier sterren aan haar voeten kunnen neerleggen.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?