© Stefaan Temmerman

Greta Van Fleet op Rock Werchter 2019: als Apple ooit een hardrock-lijn lanceert, is het dít

, door (vvp)

452

Greta Van Fleet is gegroeid aan het tempo van Guy Van Sande op een kinderboerderij: eerst waren ze nergens, dan stonden ze in de AB Club, dan in de grote zaal, en dan in de Lotto Arena - maar die tour moesten ze afzeggen wegens totale uitputting. Probeer het maar eens: de wereld veroveren met vier jonkies van twintig jaar en om en bij de drie songs. En nu al op die Main Stage van Rock Werchter, als Redders Van De Rock. Kent u The Darkness nog, in 2004 ook op Werchter? Flashbackske.

Moest Greta Van Fleet, buiten die aimabele groepsnaam, nu ook nog de songs hebben... In het begin ging het. ‘Safari Song’ was het enige beknopte en bescheiden rocknummer van de avond, onder de vier à vijf minuten. ‘Black Smoke Rising’ had het meeste potentieel om een Werchter-wei mee te krijgen, vooral dankzij gitarist Jake Kiszka - een aas in een spelletje Uno - ook al bleef iedereen betrekkelijk stil. ‘Highway Tune’ was rechttoe-rechtaan, aangenaam, tot zanger Josh Kiszka eindeloos ‘na-na-na-na-na’ begon te herhalen en de band een pijp peyote opstak. In de nummers nadien bracht Josh ook variaties op ‘yeah-ea-ea-ea-eah’, ‘aaaaaa-aaaaah’ en, Robert Plant-gewijs, ‘oh mama!’ Maar hij had wel een leuk seventiesoutfitje aan. Een echte hardrockzanger zoals ik, wanneer ik rode Speedo’s draag, een echte Superman ben.

Hoe langer het duurde - en let’s face it: 75 minuten krijg je met één plaat niet gevuld, zeker niet als die plaat ‘Anthem of the Peaceful Army’ heet - hoe meer er gerekt moest worden. Dan moest het resoluut in z’n eigen endeldarm duikende ‘Flower Power’ (catchphrase: ‘ma-ma-ma-ma-ma’) opeens een ongoddelijke vijftien minuten duren. Idem voor Labi Siffre-cover ‘Watch Me’, maar daar was het ‘da-da-da-da-da’. Mijn driejarige neefje zei vorige week ook al zoiets, maar die verdient daar geen miljoenen mee. En dat bleef maar neuzelen. Ik hoorde meer gefriemel dan tijdens die eerste keer, in 2003, dat de rups z’n dak dichtdeed op de kermis van Boechout!

Dit concert hanteerde blijkbaar hetzelfde devies als de madam van een gemiddeld bordeel: er kon altijd méér gesuckt worden. Niet alleen de songs schoten te kort, of werden te lang uitgerokken, of gingen even naar de bakker om een vers brood, maar de geluidsmix liet het óók afweten. De trilling van de bas leek een noodsignaal naar Jupiter te willen sturen. En ginder beven ze er nóg van.

Greta Van Fleet is echte Led Zeppelin - om de naam toch maar één keer te laten vallen - zoals de ‘Bohemian Rhapsody’-film echte Queen was. Amateurschilders die een zonsondergang proberen te vatten met fluostiften. Als Apple ooit een hardrock-lijn lanceert, dan is het dít.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?