© Stefaan Temmerman

Muse op Rock Werchter 2019: gevangen tussen toekomst en verleden

, door (wim wilri)

109

De drie Britten waren duidelijk naar België gekomen om hun jongste plaat Simulation Theory te promoten. Muse speelde liefst acht liedjes uit dat achtste album, verspreid over de avond. Op zich niets mis mee. Het is helaas niet hun sterkste worp, en het publiek kende de songs nauwelijks. 

Bellamy kwam tevoorschijn op een klein podium middenin de wei, en had een futuristische bril vol lichtjes opgezet. Hij werd begeleid door klaroenende trombonisten in elektronische pakken. ‘Pressure’ volgde, maar pas toen de riff van ‘Psycho’ werd ingezet en de zanger over de lange catwalk rende, kreeg hij veel respons van de massa. ‘Break It To Me’ startte lekker tribaal, tot er plots mannen in witte pakken opstormden alsof er ebola was vastgesteld in Werchter. Of een nieuwe plaag van processierupsen, dat kan ook. Om maar te zeggen dat dat extra personeel de aandacht afleidde. Net als de gimmicks tijdens ‘Algorithm’. Met bewegende robotten op het podium, de zanger die achter de keyboards een robotica-arm aan trok en tussendoor op een arcade-toestel een computergame ging spelen.

Bellamy wilde dolgraag in Tron of Ready Player One vertoeven. Maar Muse bleef op zijn sterkst als de drie groepsleden ‘gewoon’ samen rockmuziek speelden. Wat een powertrio is deze band dan. Niemand die zo heerlijk een gitaar kan beroeren als deze frontman, wanneer hij met horten en stoten ‘Plug In Baby’ opstartte. Werchter ging graag mee in die trip, maar de soufflé zakte snel weer in. Tijdens ‘Pray (High Valyrian)’ (een solo-song van Bellamy) gingen drummer Dominic Howard en bassist Chris Wolstenholme op gigantische trommels meppen. Tijdverlies was het, sfeerbedervend ook. Het nieuwe ‘The Dark Side’ kreeg slechts een beleefdheidsapplausje. Maar wacht: daar vertrok de rocktrein van Muse weer. ‘Supermassive Black Hole’ klonk super, met een instrumentaal streepje ‘Wild Thing’ (The Troggs) in de outro. ‘Hysteria’ was prachtig, met een koor van duizenden kelen en Bellamy die de solo op zijn knieën eindigde. ‘Mercy’ bracht de slingers en de confetti, ‘Time Is Running Out’ de power. Van het nieuwe werk paste ‘Thought Contagion’ trouwens wél goed in de set. Ook omdat alle poespas was weggelaten.

Er was vooraf een concert van 150 minuten aangekondigd. Muse liet op zich wachten en klokte uiteindelijk af op een kleine twee uur. Vooral in de finale won dit optreden aan consistentie en aan punten. Een gigantisch Alien-monster dook achter de band op, en Muse startte een medley die begon met ‘Stockholm Syndrome’ en eindigde in het heerlijke ‘New Born’. De volhouders werden zo toch beloond. De massa hoste mee, en er doken mosh pits op. Bellamy smeet zijn gitaar in de versterkers, om nog een allerlaatste keer terug te komen. ‘Knights of Cydonia’ knalde honderduit op een pompend ritme, met een gitaar in sneltreinvaart. Leuke finale. Maar het vuurwerk dat volgde -toen Muse het podium verliet- was een beetje de samenvatting van dit optreden. We hebben ze al beter gezien op Werchter. 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?