© Koen Keppens

New Order op Rock Werchter 2019: Wat een verwennerij

, door (jub)

372

‘Das Rheingold’ van Richard Wagner galmde bombastisch door de boxen, op het grote scherm achter het podium rolden beelden van Leni Riefenstahls ‘Olympia’ voorbij, en dan wandelde de groep, flukse zestigers intussen, het podium op en stapte Bernard Sumner naar de microfoon: ‘We’re New Order, of course’. Was sollen wir das nicht gewusst haben.

‘Olympia’ ging over in ‘Lust & Sound in West-Berlin’, een B-film uit 2015 met beelden van Berlijn voor de val van De Muur, en New Order trapte af met ‘Singularity’ van ‘Music Complete’, eveneens uit 2015. En eigenlijk wist je dan al dat het een concert ging worden om in te kaderen. Een fantastische lichtshow, de groep die meteen perfect in elkaar klikte, glasheldere sound, en Sumner die in de refreinen meteen liet horen vanavond ook de hoge uithalen aan te kunnen: ‘One day at a time / Inch by inch (...) For friends not here / We shed our tears’. Medelijden met wie er niet bij was.

De gitaren bleven aan zet voor ‘Restless’, nog eentje van ‘Music Complete’, en dan zwol angstaanjagend vroeg in de set die onheilspellende baslijn aan die mijn jeugd op stelten heeft gezet: ‘Shadowplay’ van Joy Division. Sumner was in grote doen, en zong de pijn van Ian Curtis – dood aan een touwtje op zijn drieëntwintigste – recht naar het hart. ‘In the shadowplay acting out your own death, knowing no more / As the assassins all grouped in four lines, dancing on the floor’. Het was even naar adem happen, want meteen daarna volgde ‘Transmission’. Wat een verwennerij.

En dan was het tijd voor een streepje New Order-humor. Het breekbare en door melodica aangeblazen ‘Your Silent Face’ werd begeleid met luchtbeelden van een nachtelijk Los Angeles met daarover een soort aftiteling: ‘Your Silent Face’, taken from the album ‘Power, Corruption and Lies’, live performance by Bernard Sumner, Stephen Morris, Gillian Gilbert, Phil Cunningham and Tom Chapman’.

New Order was hoog begonnen, en eigenlijk ging het alleen maar crescendo. Een soort live-gitaarremix van ‘Sub-Culture’, ‘Bizarre Love Triangle’ (waarin Sumner met een paar aandoenlijke heupbewegingen liet zien dat de man die zulke geweldige dansmuziek heeft geschreven zelf geen twee passen na elkaar kan zetten zonder zich belachelijk te maken), ‘True Faith’, ‘Temptation’, ‘Blue Monday’, en ‘Plastic’, een fenomenaal muzikaal eerbetoon aan de artiesten die ervoor hebben gezorgd dat New Order bestaat: Kraftwerk in de intro, Giorgio Moroder en Donna Summer in het midden, een streepje Detroit, en tot slot uiteraard New Order zelf.

En dan, nadat ze even van het podium waren gegaan, en het publiek The Barn aan het daveren had gezet, hadden ze nog tijd voor one more song. Twee keer raden. De woorden ‘Love Will Tear Us Apart’ verschenen op het scherm zoals ze destijds op de hoes van de maxi-single stonden, en van het lettertype alleen al kreeg ik kippenvel.

Hoe goed was New Order? Aargh, words cannot express… Wat een hondenjob.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?