Er is te weinig wat 'Bonding' op Netflix onderscheidt van een bezoekje aan een pornosite

, door ()

37
1200
© Netflix

‘Wat is dit in godsnaam?’ Dat is de eerste vraag in de nieuwe Netflixreeks ‘Bonding’. Het makkelijkste antwoord: vooral veel plasseks en geworstel in pinguïnpakjes. In zeven afleveringen wordt de kijker door de sm-wereld van Manhattan geloodst.

Tiffany (Zoe Levin) is een studente psychiatrie die als de meedogenloze Mistress May bijklust in een sekskelder in New York  wachtwoord: Melania Trump. In de kelder klapt ze met de zweep. Maar in het echte leven heeft Tiffany moeite met haar emoties: ze spreekt al zes jaar niet met haar moeder, ze wil altijd controle hebben, voelt zich nergens veilig of geliefd, en date niet. Aan het einde van de middelbare school had ze seks met haar beste vriend Pete (Brendan Scannell). Slechte seks, want Pete bleek homo te zijn. Daarna verbrak ze alle contact met hem. Tot ze hem in Manhattan tegen wil en dank inhuurt als haar lijfwacht. 

Werken als dominatrix is meer dan sekswerk, zegt Tiffany tegen haar jeugdvriend, het gaat over de bevrijding van schaamte: ‘Mannelijkheid is inherent verstikkend. Verwachtingen, dominantie, macht, gebrek aan emotie. Mannen komen naar mij om aan die sociale gevangenis te ontsnappen. Zodra het seksuele patriarchaat sterft, zullen alle geslachten gelijk zijn.’ Pete is verlegen, durft als beginnende komiek amper op een podium te staan en in zijn wildste fantasie kussen twee mannen elkaar, meer niet. Maar dankzij zijn nachtelijke bijverdienste in de sm-wereld bloeit hij open. Hij schopt het tot Tiffany’s assistent en wordt later zelfs haar zakenpartner. 

Wanneer een huisvrouw (vertolkt door D’Arcy Carden, alias Janet in de sitcom ‘The Good Place') het duo inhuurt om tegemoet te komen aan de seksuele fantasieën van haar man, onthult de onverwachte klant in het intiemste moment van de reeks: ‘Als je jong bent, heb je een beeld van wat de ideale relatie is. Iemand kietelen tot hij om zijn moeder roept, is geen onderdeel van de huwelijksgeloften.’

Interessante personages in een gewaagde setting, onverwachte diepgang, een boeiende vriendschap tussen twee sociale outcasts en gefilosofeer over relaties en seks: ‘Bonding’ heeft veel om een hit te worden, en de serie is bij momenten aangename televisie. Wat ‘Bonding’ helaas niet heeft: genoeg tijd. De afleveringen duren telkens een kwariertje – tieners op YouTube doen er langer over om te tonen wat ze bij Primark hebben gekocht.

Natuurlijk, size doesn’t matter. Een serie als ‘The End of the F***ing World’ – ook ergens tussen sitcom en drama te situeren – bewees dat je in een twintigtal minuten gerust je hele verhaal kunt vertellen. De afleveringen van het ontroerend grappige ‘Special’, de nieuwe Netflixreeks over een jonge homoman met een hersenverlamming, flitsen evengoed voorbij. Daar werkt het. Bij ‘Bonding’ blijf je op je honger zitten. 

Zou het kunnen dat iemand gewoon heel hard de woorden ‘seks’ en ‘knappe vrouw in latexpakje’ en ‘gay best friend’ heeft geschreeuwd op een Netflixvergadering? Veel sekswerkers klagen over hoe slecht de research voor de reeks is. Tiffany heeft meerdere keren lak aan de grenzen van haar klanten, wat in bdsm net een belangrijk punt is. Ook riskeert zij als sneeuwwitte stoeipoes minder oneerlijke vervolging en opsluiting dan transgendersekswerkers of gekleurde vrouwen met dezelfde job.

De streamingdienst pompt in een ongezien tempo nieuwe titels in de catalogus, ongeacht de kwaliteit. Zelfs de grootste gedrochten dienen hun doel: data over ons kijkgedrag verzamelen. Maar eerlijk, als we op zoek waren naar korte filmpjes met sm-scènes waar iedereen die in beeld komt vooraf twee zinnen zegt, hadden we net zo goed naar PornHub kunnen surfen in plaats van ‘Bonding’ uit te kijken. Zou Netflix daar ook statistiekjes van bijhouden?

Tweet

Voor Megan McCord, een echte dominatrix uit New York, kon 'Bonding' niet door de beugel.

 

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: