'The Society' op Netflix is een tienerserie met het hart op de juiste plaats

, door ()

Deel

Een knalgele kolonne Amerikaanse schoolbussen vertrekt op daguitstap naar de bergen. Wanneer de tieners in het midden van de nacht terug in West Ham aankomen, wacht geen enkele ouder ze op. ‘Ze zijn vast geëvacueerd vanwege de vreselijke stank die al dagen in de stad hangt,’ oppert hartpatiënt Cassandra Pressman (Rachel Keller, bekend van ‘Fargo’ en ‘Legion’), het hoofd van de leerlingenraad, die de leiding neemt. De telefoons hebben geen bereik, het internet is afgesloten, de noodcentrales zijn niet bemand, het treinverkeer is gestopt, de buitenwegen zijn geblokkeerd en overwoekkerd, volwassenen zijn nergens te bespeuren en openbare gebouwen zijn gesloten – op één uitzondering na: de kerk, waar de jongeren dan maar een feestje starten. Zwetende tienerlijven baden in bier, binnen de minuut zijn twee jonge meisjes al seksueel geïntimideerd en aangerand, tienerjongens racen met auto’s door de straten. Welkom in ‘The Society’.

Dat streamingservice Netflix een buitengewone fascinatie heeft voor pubers die zich vreselijk misdragen, weten we maar al te goed: Hannah Baker stelde in '13 Reasons Why’ haar vrienden verantwoordelijk voor haar zelfmoord, Otis leerde zijn klasgenoten alles over erecties in ‘Sex Education’, in ‘Chilling Adventures of Sabrina’ wekte de tienerheks de broer van haar liefje terug tot leven nadat ze hem nota bene zelf de dood had ingejaagd, in de Spaanse reeks ‘Elite’ is de competitie tussen topstudenten letterlijk moordend, in ‘American Vandal’ worden penissen in directiewagens gekrast, het Italiaanse ‘Baby’ gaat over een tienerprostitutie in ruil voor drugs en designerhandtassen, ‘The End of the F***ing World’ volgde een knul met psychopathische ambitie. En dan hebben we nog niets gezegd over het absurd ontspoorde ‘Riverdale’.

Hoe zouden deze tieners de maatschappij inrichten als ze aan hun lot worden overgelaten? In ‘The Society’ kunnen de kinderen kiezen tussen chaos of democratie, geweld of regels, losbollen of leiders. Kliekjes zijn meteen gevormd, zwakke schakels razendsnel gedetecteerd. Een grofgebekt tienermeisje dat tijdens een ondervraging haar maandstonden krijgt, waarop menstruatiebloed duidelijk in beeld wordt gebracht. Een dove homoseksuele jongen die zijn zwangere beste vriendin bijstaat. Een psychopaat die zonder ouderlijk toezicht finaal ontspoort. De populaire kerel die weigert zijn bed te verlaten en in een diepe depressie zinkt. Willen ze overleven, dan moeten al deze jongeren heel snel opgroeien. Het stelt de tieners voor een existentieel dilemma: je krijgt de kans om de wereld opnieuw op te bouwen, hoe zal ze er uitzien? En belangrijker: welke rol speel jij? Of zoals Allie Pressman (Kathryn Newman, van HBO-reeks ‘Big Little Lies’ en momenteel te zien in ‘Detective Pikachu’) het zich afvraagt: ‘Wie ben ik in dit verhaal? Ben ik degene die sterft zodat de rest het overleeft? Blijk ik zwakker dan ik denk? Ben ik iemand die alleen maar doet wat juist is als het goed gaat?’

Echt nieuw is de plot natuurlijk niet. In ‘The 100’ – ook op maar niet van Netflix – moeten jongeren evengoed hun plan trekken in een onzekere, apocalyptische setting. En de vergelijking met ‘Lord of The Flies’ van Nobelprijswinnaar William Golding is nooit veraf. Een vraag uit dat boek vat de ‘The Society’ nog het beste samen: ‘We deden alles wat volwassenen deden. Wat is er misgelopen?’ 

De reeks is heel veel dingen: deels een dystopisch drama, deels een politieke thriller, deels een sciencefictionmysterie. Maar bovenal heeft ‘The Society’ het hart op de juiste plaats. Het zit 'm in de details. Als een kerel tijdens een date een meisje wil verrassen met een onaangekondigde zoen – in eender welke andere tienerreeks een romantisch gebaar – zegt het meisje kalm en zelfzeker: ‘Neen, je mag dat niet doen zonder het eerst te vragen.’ En de tieners die voor het eerst met elkaar naar bed gaan, vragen elkaar voortdurend: ‘Is dit oké? Alles in orde?’

De tieners zijn niet perfect. Ze zijn roekeloos en losbandig. Maar ook zorgzaam, teder en bereid om een inspanning te leveren voor een betere wereld. ‘The Society’ speelt in op jonge kijkers die vandaag, als ze niet aan het scherm gekluisterd zitten, op straat komen om het wanbeleid van oudere generaties aan te klagen. Dat blind idealisme is soms ergerlijk en het leidt niet af van de occasionele zwakke punten, die allemaal te maken hebben met de geloofwaardigheid van de context en de afwezigheid van enkele grote sociale kwesties, maar de personages zijn sterk genoeg opgebouwd en het verhaal lijkt een duidelijke richting uit te gaan – de cliffhanger in de slotaflevering is spannend genoeg om ons warm te maken voor een volgend seizoen. 

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: