'Dead to me' op Netflix biedt weinig meer dan een ontspannende binge-avond

28
vrijbeeld

De nieuwe Netflixserie ‘Dead to me’ toont de razernij van rouw op een plaats waar je dingen als razernij en rouw niet verwacht: Laguna Beach, een zonnig surfstadje in Californië (inclusief The Beach Boys-achtige soundtrack). Makelaar en moeder-van-twee Jen (Christina Applegate, in een ander leven Kelly Bundy in ‘Married with children’) heeft na de dood van haar man een ernstig woedeprobleem. Ze mediteert door luide heavy metal te knallen, door de stad te scheuren en te zoeken naar beschadigde autobumpers in de hoop de dader van het vluchtmisdrijf op te sporen. Jen ontmoet de optimistische en aanhankelijke hospiceverpleegster Judy (Linda Cardellini, die je kent van ‘Freaks and Geeks’, ‘ER’ en ‘Mad Men’) in een praatgroep voor weduwes. Deze vrouw, een soort van maffe wietfee die niet walgt van haar eigenaardige versie van rouwen, wordt meteen haar beste vriendin. Zelfs nadat blijkt dat Judy schaamtelijk loog over de ware aard van haar verlies, ze haar ex Steve (James Marsden) stalkt en de leugens zich torenhoog opstapelen, vraagt Jen of Judy bij haar wil intrekken. 

Een buitenstaander zal duchtig fronsen: waarom neemt Jen deze onbetrouwbare vrouw in huis? ‘Dead To Me’ is geschreven door Liz Feldman, die hiervoor aan de slag was in het schrijversteam van ‘The Ellen Show’ en ‘2 Broke Girls’. Net na haar veertigste verjaardag verloor Feldman, die op dat moment worstelde met haar vruchtbaarheid, haar nicht heel plots aan een hartaanval. Dit was de inspiratie voor ‘Dead To Me’, en over de misschien vreemde relatie tussen Jen en Judy zegt zij aan holebimagazine Advocate: ‘Medeleven van iemand die echt begrijpt wat je emotioneel meemaakt is enorm krachtig. Je hoeft niet alles te weten over de andere persoon. Maar je weet op welke manier hun hart gebroken is, en dat is een ongelooflijke verbinding.’ Of zoals de tagline van de serie zegt: misery just found company.

Het zwartkomische ‘Dead to me’ is niet de eerste traumedy – een reeks die trauma en comedy combineeert – die we de afgelopen periode te zien kregen (vorig jaar was er het uitstekende ‘Sorry for your loss’ met Elizabeth Olsen op Facebook Watch). Het is niet eens de eerste traumedy op Netflix (in maart zagen we al het ontroerende ‘After Life’ van komiek Ricky Gervais op de streamingdienst). Maar het is niet gemakkelijk om te weten te komen wat ‘Dead to me’ daar precies aan probeert toe te voegen. 

Dat komt omdat het niet gemakkelijk is om te weten te komen wat ‘Dead to me’ precies probeert te zijn. De serie is bij momenten grappig (vooral door de combinatie ‘witte vrouwen en witte wijn’, die al genoeg internationale critici semi-nostalgisch deed verwijzen naar ‘Desperate Housewives’), op andere momenten feministisch (wanneer Jen tegen Judy zegt dat ‘mannen vrouwen nog te vaak gek noemen om ze te ondermijnen’), dan weer een spannende whodunnit (de zoektocht naar de doodrijder van Jen’s man zorgt voor een paar smakelijke plotwendingen), en is soms heerlijk zelfbewust (de twee vrouwen die samen eightiessitcom ‘The facts of life’ bingen en uitmaken of ze meer en Jo of een Tootie zijn resulteerde uiteraard in een Buzzfeed-quizom te zien of jij meer een Jen of een Judy bent). 

‘Dead to me’ is een optelsom van veel dingen, helaas net niet genoeg om een logisch geheel te vormen. Licht verteerbaar bingevoer is ‘Dead to me’ dan weer wel: de afleveringen zijn net spannend genoeg om je nieuwsgierig te houden, maar vragen zo weinig van je aandacht dat je ondertussen gerust een Twitterdiscussie of vier kan voeren. Als je dat zoekt - en laat ons eerlijk zijn: soms is dat genoeg - dan is ‘Dead to me’ waarschijnlijk je ding du jour. Maar een kritisch eindejaarslijstje zal de reeks het niet halen.

Grote goedmaker: ook al is het materiaal niet altijd even overtuigend, Christina Applegate en Linda Cardellini zijn dat wel. De woede van Applegate’s personage is verfrissend, in die zin dat het altijd verfrissend is als een vrouw gewoon eens heel erg boos mag zijn. En in scènes samen hebben de twee wraakgodinnen zoveel charisma – om nog maar  te zwijgen van de seksuele spanning – dat uw lesbische nichtje gegarandeerd een appelflauwte krijgt. Jammer genoeg is dat de enige piste die de reeks niet verkent. Will they, won't they? De slotaflevering heeft een cliffhanger die de twee vrouwen voorgoed aan elkaar verbindt, of uit elkaar zal drijven.

Quote

“I want to know how the fuck this happened, when the fuck, why the fuck and what the fucking fuck and then I’m going to tell her that he’s dead.”

-      Jen tegen Judy nadat ze ontdekt dat haar overleden man een affaire had

Tweet

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: