Alles wat het eerste seizoen van 'The Rain' zo beloftevol maakte, is in dit tweede seizoen weggespoeld

, door ()

155
vrijbeeld

Simone (Alba August) trapt het tweede seizoen van de Deense postapocalyptische Netflixreeks ‘The Rain’ somber af. Ze heeft ook een pak redenen om somber te zijn: de wereld is om zeep door toxische regen, haar broer Rasmus (Lucas Lynggaard Tønnesen) blijkt immuun en in plaats van hen te helpen heeft hun vader, een wetenschapper van het megabedrijf dat het virus heeft verspreid, hen verraden. ‘We moeten een manier vinden om de wereld te redden. Nu zitten we vast in de quarantainezone met de mensen die de wereld hebben verwoest. Mijn broer kan ons allemaal helpen.’

Vlak voor haar vader wordt neergeknald, stopt hij Simone een briefje in de handen. Daarop staan de coördinaten van een ondergrondse bunker van het verzet, waar wetenschappers zitten die Simone, Rasmus en hun vrienden kunnen helpen. Maar, waarschuwt haar vader, als dat niet lukt, moet Simone Rasmus doden. No way dat Simone, de beste grote zus sinds Katniss Everdeen in ‘The Hunger Games’, haar kleine broertje zal ombrengen. Dat ondervinden ook haar vrienden in dit tweede seizoen. Tegen de tweede aflevering is duidelijk dat het virus in Rasmus aan het muteren is, en dat de jongen gevaarlijk wordt. Als hij bang of boos is, verandert de tiener in een soort Hulk meets Gastly, een Pokémon die giftig gas verspreidt. En ondanks de signalen dat Rasmus zijn krachten niet onder controle heeft, of niet goed genoeg, blijft Simone tegen de anderen liegen over zijn toestand. Ze is tot veel bereid: ze vermoordt een vrouw die hem wil uitleveren (iedereen in de quarantainezone is op zoek naar Rasmus, Patient Zero en hun enige hoop), en ze stuurt haar crush wandelen. 

In de bunker ontmoet Rasmus tienermeisje Sarah (Clara Rosager, een Clémence Poésy-lookalike), die worstelt met een defect auto-immuunsysteem. Als de groep te weten komt hoe gevaarlijk Rasmus is en het tienerteam moet beslissen of ze hun hachje willen redden, rent Rasmus weg met Sarah – zónder Simone. We zouden ook de andere verhaallijnen kunnen overlopen, maar dan zouden we snel rond zijn. De personages die in het eerste seizoen nog veel potentieel toonden – de diep religieuze, maar getraumatiseerde Lea! De slungelige Jean! De machtsgeile Patrick! De dubieuze sul Martin! – zijn in dit tweede seizoen aan de kant geschoven. De serie neemt geen tijd om de beweegredenen van de personages uit te leggen. Alles draait rond Simone, die elke aflevering irritanter wordt, en Rasmus, die we werkelijk alles vergeven, want de knul is een charmante duts.

Het ritme zit wel nog goed: veel actie, weinig tijd om op adem te komen, en je kijkt van cliffhanger tot begingeneriek tot cliffhanger zonder te pauzeren. Bingewatchers will love it. Maar tegen het einde van aflevering 4 (van de 6) begin je als kritische kijker toch ongeduldig te worden. Tegen het einde van het tweede seizoen willen wij graag weten wat de reeks nu precies is: een tienerdrama, een eco-horrorserie… Nu hinten ze zelfs naar de ‘superkrachten’ van Rasmus. Waar 'The Rain' vorig jaar nog te Amerikaans aanvoelde, maar we het gebrek aan identiteit door de vingers konden zien wegens de beloftevolle premisse, is de reeks nu het noorden kwijt. Het mysterie dat ons na het eerste seizoen oprecht nieuwsgierig maakte naar het vervolg, is verdwenen. Een mens zou gaan hopen op een fikse regenbui. Het regent overigens bitter weinig in dit tweede seizoen, nochtans een belangrijk element, gezien de titel van de reeks. 

Lees hier de recensie van het eerste seizoen van ‘The Rain’

Quote

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: