'The Dark Crystal: Age of Resistance' op Netflix

, door ()

63
darkcrystal

Voor de fantasyleek, of voor wie de jaren tachtig niet bewust heeft meegemaakt, is een kleine introductie niet overbodig. In 1982 maakte Jim Henson, de beroemde poppenspeler en bedenker van ‘The Muppets’, de fantasyfilm ‘The Dark Crystal’. Hierin schiep hij een duister universum dat qua weidsheid niet onderdoet voor ‘Lord of the Rings’, en waarin creaturen rondlopen als Gelflings, Skeksis en de kleine, aandoenlijk brabbelende Podlings.

In de jaren loop der jaren groeide de film uit van een bescheiden succes tot een ware klassieker. Regelmatig werd gesproken over eventuele vervolgen, maar afgezien van een boekenreeks en een videospel kwam het daar niet van – tot Netflix twee jaar geleden een prequel aankondigde, geproduceerd in samenwerking met The Jim Henson Company. Nu is er dan eindelijk ‘The Dark Crystal: Age of Resistance’, met een indrukwekkende speelduur van tien keer zestig minuten.

Het eerste wat opvalt, is hoe trouw de makers zijn gebleven aan hun bronmateriaal. De nieuwe serie ademt de sprookjesachtige sfeer van haar voorganger en vertelt het verhaal dat aan de originele film voorafging: dat van de boosaardige Skeksis, die het land Thra en diens inwoners overheersen met behulp van een magisch kristal. Voor erg veel ethische nuance is daarin geen plaats: de goeien zijn goed, de slechteriken zijn slecht. Dat is bovendien evenredig terug te zien in het uiterlijk van de wezens: hoe gemener, hoe lelijker, wel zo overzichtelijk.

Wie niet bekend is met het oorspronkelijke verhaal (of met de wetten van het fantasygenre) zal tijdens de eerste aflevering even door moeten bijten: er wordt een hoop informatie op de kijker afgevuurd over de regels en de geschiedenis van dit wonderlijke universum. Wie zich kan overgeven aan de overdadige uitleg wordt echter beloond: eenmaal op gang meandert het verhaal vol spanning voort.

Wat het visuele betreft dringt zich regelmatig dat beroemde citaat van Dolly Parton op: ‘Het kost een hoop geld om er zo goedkoop uit te zien.’ In ‘The Dark Crystal: Age of Resistance’ zijn de decors voor een groot deel met computer in elkaar gezet. Het resultaat is kleurrijk en vaak suikerzoet: je waant je regelmatig in een in lsd gedrenkte Efteling-attractie, die er schitterend uitziet maar de edelkitsch niet schuwt.

Bij de vormgeving van de poppen is ervoor gekozen trouw te blijven aan de originele film, wat zowel een lovenswaardige keuze als een gemiste kans is. Voor de liefhebbers van het traditionele werk van Jim Henson zijn de figuren een feest van nostalgie, maar voor de moderne fantasy-kijker is het contrast met de overige vormgeving te groot: hoe oogstrelend ontworpen ook, de personages blijven poppen met het gezichtsuitdrukkingsvermogen van een Opel Corsa. Dit maakt het overbrengen van emoties en daarmee het opwekken van inlevingsvermogen niet makkelijk. Wie zich hieraan niet stoort – nogmaals: even doorbijten – kan zich aan deze nieuwe ‘The Dark Crystal’ menig uur laven.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: