'Unbelievable' op Netflix: een akelig accurate adaptatie van een verkrachtigszaak

, door ()

336
vrijbeeld

Tip: lees het relaas van die zaak door de journalisten T. Christian Miller en Ken Armstrong níét voor u aan de verfilming begint. De achtdelige miniserie is namelijk een akelig accurate adaptatie, zelfs al doet ze haar titel alle eer aan en lijkt ze compleet ongeloofwaardig.

In het kort: de net zelfstandig wonende tiener Marie heeft al een jeugd van misbruik en pleeggezinnen achter de rug wanneer ze op een nacht in haar appartement wordt verkracht door een gemaskerde man. Marie wordt niet geloofd door haar ondervragers, of beter: ze wordt zodanig gemanipuleerd door die mannelijke ondervragers dat ze zélf gaat twijfelen aan de geloofwaardigheid van haar relaas en haar getuigenis intrekt. De serieverkrachter maakt nog slachtoffers, wat ons dan weer leidt naar het onderzoek dat detectives Karen Duvall (een begripvolle good cop gespeeld door Merritt Wever) en Grace Rasmussen (een goedhartige bad cop, gespeeld door een bijzonder op dreef zijnde Toni Collette) voeren naar de onvindbare gemaskerde inbreker.

‘Unbelievable’ is ook een goeie ouwe Amerikaanse whodunit met twee vrouwen als flikkenduo, wat onvermijdelijk leidt tot female bonding, vanzelfsprekend tijdens de ‘stakeout’ – vanuit een geparkeerde wagen de woning van de verdachte in de gaten houden. De donuts zijn niet van de partij, maar hier en daar serveert ‘Unbelievable’ een net iets te opgewarmd cliché uit het genre: de mannelijke ondervragers die slachtoffer Marie doen twijfelen aan zichzelf, doen dat bijvoorbeeld nét iets te behendig. Bijna zou ik hier schrijven ongeloofwaardig, maar dan besef je weer dat het godverdomme écht is gebeurd.

De kracht van ‘Unbelievable’ zit hem in de zijdelingse observaties. De langgerekte martelgang die Marie acht afleveringen ondergaat, de herhaaldelijke dreunen op haar hersenpan die ze te verwerken krijgt telkens wanneer iemand uit haar omgeving haar de rug toekeert. De kilheid waarmee het ene team verplegers de verkrachtingskit (het instrumentarium waarmee sporen van seksueel geweld op een lichaam worden onderzocht) gebruikt, de voorzichtigheid waarmee een ander team dat doet. Of: het ‘geluk’ dat je als slachtoffer moet hebben om terecht te komen bij de juiste hulpverleners. Maar de mooiste observatie komt helemaal op het einde, van de advocaat die Marie uiteindelijk zal helpen, en vat ‘Unbelievable’ ook samen: ‘Niemand zal een slachtoffer van een diefstal ooit betichten van liegen. Het zijn altijd de slachtoffers van verkrachting die niet worden geloofd.’

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: