'The End of the F***ing World' op Netflix: nog steeds verslavender dan drank of nicotine

, door ()

361
vrijbeeld

Regel één in serieland: een einde is zelden definitief. Dat gold – ondanks de titel – ook voor ‘The End of the F***ing World’. De Britse dramareeks uit 2017 was een natte droom voor getroubleerde tieners, met twee sociaal verknipte hoofdpersonages en de rauwe maar esthetische sfeer die de serie zo genietbaar maakte.

In de laatste seconden van de laatste aflevering klonk een pistoolschot, dat suggereerde dat de voortvluchtige James na een klopjacht door een politiekogel werd geraakt. Het was echter overduidelijk dat dit onmogelijk het einde van het liedje kon zijn, gezien het overweldigende succes dat de serie na verschijning op Netflix kende. En inderdaad: het tweede seizoen werd algauw aangekondigd, tot groot geluk van de fanatieke fans. Nu, twee jaar later, zijn de acht nieuwe afleveringen een feit.

Tijdens de eerste scènes voelt de doorstart wat geforceerd: alle elementen die seizoen één zo aantrekkelijk maakten zijn nog steeds aanwezig, maar verhaaltechnisch is duidelijk dat de makers wat trucs moesten verzinnen om de boel weer op gang te krijgen. Een derde hoofdpersoon wordt geïntroduceerd, wederom een verknipte adolescent: Bonnie is net vrijgelaten uit de gevangenis, waar ze een celstraf uitzat wegens moord, en zint nu op wraak – drie keer raden wie haar doelwitten zijn.

In hapklare brokken worden we vervolgens bijgepraat over hoe het de geliefde karakters uit het eerste seizoen is vergaan in de tussenliggende tijd. De kenmerkende stijl maakt nog steeds dat de afleveringen lekker wegkijken, maar hier en daar bekruipt je het gevoel dat we het allemaal wel zo’n beetje gezien hebben, de groteske puberavonturen met op de achtergrond een soudtrack van obscure jarenzestighits. Gelukkig blijkt naarmate het verhaal vordert dat de kracht niet uit ‘The End of the Fucking World’ is weggesijpeld. Wanneer de trein eenmaal goed op gang is, boemelt hij op stevig tempo voort, en weet hij de kijker weer in te pakken met de vertrouwde combinatie van humor, spanning en tragiek.

Op het gebied van dat laatste stijgt dit tweede seizoen zelfs uit boven zijn voorganger: waren Alyssa en James in het eerste seizoen bijna karikaturaal in hun onaangepastheid, nu wordt de ruimte genomen voor verdieping van de personages, wat het grote hart van deze serie alleen maar steviger doet kloppen. Scenarist Charlie Covell heeft inmiddels te kennen gegeven dat een derde seizoen er waarschijnlijk niet in zit.

Misschien is dat goed: des te kleiner is de kans dat deze fijne serie zich alsnog vergaloppeert onder druk van de kijkersverwachtingen. Toch wil je na deze acht afleveringen alleen maar meer. Gelukkig laat Covell de deur naar een vervolg op een kiertje staan: "Zeg nooit nooit", vervolgt ze. "Ik denk dat je uit moet zoeken wat goed is voor de personages en het verhaal." Mocht dit toch nog niet het definitieve einde zijn, duimen we voor een gloedvolle afsluiting van ‘The End of the F***ing World.’

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: