De 10 meest uit de hand gelopen overwinningsspeeches
uit de Oscargeschiedenis (filmpjes)

, door (vvp)

37

Gelukkig hebben we hier nog één en ander liggen uit de grote rommelbak der Oscarannalen: de speeches die er wel eens voor gezorgd zouden kunnen hebben dat de Academy haar winnaars nu strakker aan het koord houdt. Dus als Leo straks eindelijk zijn eerste Oscar op de schouw mag zetten, dan moet hij erop letten dat hij vooral níét doet zoals...

  • Sally Field in 1985, voor 'Places in the Heart': je cool houden is niet iedereen gegeven. Sally Field, het arm schaap, kon haar emoties maar moeiljk de baas en eindigde haar vaagweg hysterische dankwoord in een potsierlijk: 'You like me! You really like me!' Een uitroep die achteraf tot in den treure werd geparodieerd. Het filmpje, te bekijken vanaf 2:40:

     
  • Jack Palance in 1992, voor 'City Slickers': Jack Palance is tot nog toe de enige zeventiger die zijn dankwoord aangreep om zijn fysieke topconditie in de verf te zetten. Bij het in ontvangst nemen van z'n prijs, zette hij prompt een boom op over acteurs op leeftijd, om zich meteen ook aan enkele one-handed push-ups te wagen. Het filmpje, te bekijken vanaf 0:40:

     
  • James Cameron in 1998, voor 'Titanic': 90 procent van Camerons speech is eigenlijk zonder meer in orde, maar dan besloot de man voor de goede orde om luidkeels 'I'm the king of the world' te roepen, en te beginnen huilen als een wolf. Later liet hij duidelijk verstaan zich als een halve debiel te hebben gedragen. Het filmpje, te bekijken vanaf 1:30:

     
  • Roberto Benigni in 1999, voor 'La vita è bella': nooit een toonbeeld van ingehouden klassie, die Roberto, maar wanneer zijn 'La vita è bella' het beeldje voor beste buitenlandse film won, leek hij bijna van de aarde op te stijgen, richting zijn broeders-aliens. Geen kat die een woord verstond van wat er allemaal over z'n lippen rolde. Later die avond mocht hij ook nog het beeldje voor beste acteur komen halen, en toen gooide hij er deze tegenaan: 'I would like to be Jupiter, and kidnap everybody, and lie down in the firmament making love to everybody.' De filmpjes:


     
  • Gwyneth Paltrow in 1999, voor 'Shakespeare in Love': als de winnaar prompt begint te snikken wanneer zijn of haar naam wordt afgeroepen, is dat zelden een goed teken voor de speech. Zo ook hier: Gwyneth gaat minútenlang door in haar dankbetuigingen, die ze nu en dan afwisselt met oncontroleerbare huilbuien, wat dit één van de ongemakkelijkst te bekijken speeches ooit maakt. Hou vooral in gedachten dat dit dezelfde vrouw is die ooit zei: 'Ik zei nog liever crack roken dan kaas uit een pakje eten.' Het filmpje, te bekijken vanaf 1:30:

     
  • Angelina Jolie in 2000, voor 'Girl, Interrupted': een goeie manier om in dit lijstje terecht te komen, is je speech openen met de legendarische woorden: 'I'm so in love with my brother right now,' nadat je ook uitgebreid met die bewuste broer hebt staan muilen op de rode loper. Job well done, Angelina! Het filmpje, te bekijken vanaf 1:40:

     
  • Halle Berry in 2002, voor 'Monster's Ball': in dezelfde categorie als Gwyneth Paltrow, maar zo mogelijk nog uitzinniger. Halle Berry is de eerste zwarte vrouw die een Oscar wint in een hoofdrol - waarvoor alle respect - en kan daarover een stukje zeuren. En dat blijft maar duren: het hoogtepunt zit rond 4:47, om u een idee te geven. Die hysterische vrouwmenschen toch! Het filmpje, te bekijken vanaf 1:40:

     
  • Michael Moore in 2003, voor 'Bowling for Columbine': zeker niet de meest feitelijk incorrecte uit de lijst, maar misschien wel de meest misplaatste. Toen Michael Moore het podium innam, zag hij dat als het ideale moment om even uitgebreid president Bush te bashen. Op zich niks op tegen, maar het moment was nu ook weer niet héél goed uitgekozen, en toen hij onder luid boegeroep van het podium werd gehaald met het 'laten we afronden'-muziekje, was dat vooral lichtjes gênant. Het filmpje:

     
  • Eddie Redmayne in 2015, voor 'The Theory of Everything': eigenlijk niet zo'n gek uitzonderlijke speech, maar alleen al de moeite van het wenkbrauwen optrekken waard voor dat ene momentje rond 1:27 waarin Eddie even als een klein meisje lijkt te schrikken wanneer hij ziet dat hij - wat komt dat hier doen? - een Oscarbeeldje vastheeft. Net of er opeens een ijsblokje in z'n smoking werd gedumpt. Het filmpje, te bekijken vanaf 1:00:

     
  • Alfred Hitchcock in 1967, voor zijn hele oeuvre: om te bewijzen dat het ook anders kan. Hitchcock had voor de speech in het licht van zijn ere-Oscar welgeteld vijf woorden nodig: 'Thank you. Very much indeed.' Als hij er maar vijf nodig heeft, wat zitten die van hierboven dan te lullen? Het filmpje:

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: