De Tand Des Tijds: 'Skin Deep' (Blake Edwards, 1989)

, door (es)

7

#MeToo laat ons, het mansvolk, achter in een opperste staat van verwarring. Als een neen altijd een neen is, hoe moeten we dan omgaan met die ene griet die, net nadat we om 2u ‘s morgens in Café De Video een kusje van haar hebben proberen te stelen, onze lamlendige versierpogingen beantwoordt met een zwoele glimlach en een nog zwoelere ‘Néééééhhh...’?

Moeten we afdruipen, of zou het kunnen dat ergens in die zwoele ‘neen’ in bepaalde gevallen net een uitnodiging besloten ligt om vérder te gaan, een beetje zoals de ‘neen’ in dat oude liedje van Eartha Kitt: Oh John please don’t kiss/Oh John please don’t/Oh John please/Oh John/Oooohhhh...?

Meisjes, en de tegenstrijdige signalen die ze in het verleidingsspel soms uitzenden: zelfs de vermaarde codebreker Alan Turing zou er niet in slagen ze te ontcijferen. Nog zo’n nijpende vraag: hoe moeten wij, manskerels, vanaf nu omgaan met die primitieve kracht die we in ons voelen; die onbedwingbare force die onze ogen en soms zelfs – foei! - onze handen op café of op de werkvloer weleens in de richting van een welgevormde derrière stuurt; die drang waarover seksgoeroe T.J. Mackey in ‘Magnolia’ zei: ‘It’s universal, man. It is evolutional. It is anthropological. It is biological. It is animal. We... are... men!!!’

Verwarring troef, onzekerheid alom, gendercrisis in de maak, de depressie dreigt! Ten einde raad zijn we dan maar een houvast gaan zoeken bij dat ene medium dat ons in het verleden al zoveel troost en zingeving heeft verschaft: de cinema. En bij wie anders moesten we zijn dan bij Blake Edwards, de in 2010 overleden Amerikaanse regisseur die in zijn films telkens weer blijk gaf van een gigantisch groot inzicht in de mannelijke psyche (zie ook ‘10’). Zachary Hutton (John Ritter), de hoofdpersoon van het zwaar onderschatte ‘Skin Deep’, is nu écht eens zo’n vent die zijn handen niet kan thuishouden; écht zo’n snaak die in deze #MeToo-tijden zonder medelijden zou worden gevierendeeld.

Tijdens een lunch met zijn advocaat laat hij zijn blik ongegeneerd afdwalen naar de derrière van het dienstertje; op feestjes pakt hij zogezegd op een ‘onschuldige’ manier de vrouwen eens goed vast; hij schrikt er zelfs niet voor terug om een vrouw op straat te achtervolgen; en in zijn stamkroeg trakteert hij de serveerster ongevraagd op het meest innige muilwerk: grensoverschrijdend gedrag à gogo. Zach heeft nochtans de ware liefde gevonden, bij de nieuwslezeres Alex (Alyson Reed) met name, maar die primitieve kracht waarover we het al hadden, die onblusbare lust, drijft hem telkens opnieuw in de armen van jongere deernen.

‘Ik wil het allemaal,’ zo horen we hem zeggen tegen de barman (Vincent Gardenia) in zijn stamcafé (waarbij dient te worden opgemerkt dat barmannen in de films van Blake Edwards altijd de rol vervullen van biechtvader, therapeut én Grieks Koor). ‘Ik snak naar een betekenisvolle, monogame, gezonde relatie. Maar de waarheid is dat ik, in de diepe donkere stilte van mijn onderbewustzijn, het allemáál wil. Ik wil een trouwe, zorgzame, lieve echtgenote, én ik wil de liefde bedrijven met alles wat in hoge jurken rondloopt. Jongensachtige meisjes, met kleine stevige borsten en strakke kontjes; Rubeneske vrouwen met grote Moeder Aarde-borsten...’

En voilà, daar heb je ‘t: het eeuwige dilemma waarmee elke gezonde man vroeg of laat krijgt af te rekenen, samengevat in een monoloog zoals alleen Blake Edwards ze kon schrijven (en wat die monoloog zo briljant áfmaakt, is naturlijk die traan van ontroering die we intussen over Zachs eigen wang zien rollen). Het punt dat ‘Skin Deep’ wil maken, is dit: we wéten dat dergelijk gedrag verkeerd is, maar we zijn te hulpeloos om ermee te stoppen. ‘Ik ga stoppen met vrouwen achterna te lopen!’ horen we Zach uitroepen, maar terwijl hij naar Alex probeert te bellen, in een poging om haar terug te winnen, krijgt hij alweer een nieuwe vrouw in het vizier, Amy. Zijn avontuurtje met Amy leidt overigens tot één van de meest hilarische scènes die Edwards ooit heeft gedraaid: het lichtgevende kondoomduel.

En ‘Skin Deep’ bevat nog wel meer taferelen die je doen gieren van het lachen, zoals de elektroshockscène, het bezopen diner, en natuurlijk de verkleedparty, waarbij Zach in Oriëntaalse Aladdin-outfit straalbezopen op een volstrekt onbekende vrouw afstapt en over zijn lamp wrijft terwijl hij zegt: ‘Mijn naam is Zachary Hutton en het is mijn wens om met u te neuken.’ Het is eens iets anders dan een sms. Die lampscène is natuurlijk Blake Edwards ten voeten uit: hij zet het mannelijke geslacht met duivels genoegen in z’n hemdje, maar tegelijk vraagt hij om mededogen.

Want ondanks zijn schavuitenstreken kun je echt niet kwaad zijn op Zach: hij is dan ook geen boosaardige verkrachter of geen ziekelijke stalker, maar een charmante, getalenteerde en – tenminste wanneer hij niet té veel heeft gedronken – ultragevatte gozer die zo aaibaar is als een teddybeer; écht zo’n klein jongetje dat op zoek is naar een kus en een knuffel. Anders gesteld: ondanks zijn soms tuchteloze gedrag is Zach geen geile wolf, maar een angstige man die, in al z’n onbehouwenheid, gewoon op zoek is naar een eidopje menselijk contact.

Wow: ofwel zijn we dronken, ofwel zegt deze film méér over de pijn van het man-zijn dan alle psychologische handboeken samen! Op het eind – spoiler! - vinden we Zach terug tussen de lakens bij Alex, zijn grote liefde. Het heeft bloed, zweet en een lichtgevend kondoomduel gekost, maar eindelijk is hij tot het besef gekomen dat hij, net zoals de meesten onder ons, eigenlijk alleen maar op zoek was naar datgene wat de angst en de onzekerheid een beetje kan wegnemen: twee zachte armen rond ons heen.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: