Erotische cultclassics: 'Turks Fruit' (Paul Verhoeven, 1973)

, door (es)

125

Meer erotische cultclassics »

Wat nu volgt is misschien iets meer informatie dan u nodig heeft, maar wij herinneren ons nog als de dag van gisteren het moment dat we alles te weten kwamen over de bloemetjes en de bijtjes, en over de geraffineerde en de minder geraffineerde technieken die daar soms bij komen kijken. En neen, het was níet ons poatjen die ons op een goede dag bij ons riep en sprak: ‘Jongen, ga even zitten.

Dat verhaal over die ooievaar klopt niet. En dat verhaal over die magische trompet die ik bespeelde onder het open raam van je moeder ook niet.’ Neen, uw dienaar is alles over the good old in and out te weten gekomen dankzij, hoe kan het ook anders, Vrouwe Cinema. Op een avond kwamen wij tijdens het zappen terecht in een soort compilatie van beroemde erotische filmscènes. De duivel mag weten welke televisiezender die compilatie uitzond (de BBC? De Duitse televisie? Eén van de Nederlandse omroepen?), maar wij herinneren ons wél nog dat wij, nog groen achter de oren en met een rode blos op de wangen, als bevroren zaten te kijken naar al die blote lijven, surrealistische standjes, en lillende lichaamsdelen die de revue passeerden.

Eigenlijk kunnen we vandaag nog steeds niet geloven dat ons ma en ons poatjen – die in de aangrenzende kamer rustig een neutje zaten te nemen – het toelieten dat wij zomaar naar die ‘the best of sexy scenes’ zaten te kijken. Misschien waren ze op zinnelijk vlak dan tóch iets meer openminded dan gedacht, of misschien dachten ze gewoon: ‘Wat de televisie uitlegt, hoeven wij niet meer uit te leggen.’ En de scène die zich het diepste in onze netvliezen brandde, was die waarin een man met blonde haren een fles champagne ontkurkt en het bruisende vocht over de borsten van een kirrende vrouw sprenkelt.

Ongelooflijk! Miraculeus! Dat zoiets überhaupt kón, dat dit mócht, dat champagne ook zúlke doeleinden kon dienen! Dit was een Openbaring, dit was ons Tweede Doopsel, dit was gedenkwaardiger dan de waterval van Coo! Die scène – en nu komen we terzake – kwam natuurlijk uit ‘Turks Fruit’, Paul Verhoevens immens succesvolle, in amper 16 dagen opgenomen en voor een habbenkrats gedraaide verfilming van de bestseller van Jan Wolkers. Het verhaal gaat over een heftige amour fou: die tussen de jonge beeldhouwer Eric (Rutger Hauer) en Olga (Monique van de Ven), het meisje met de rooie haren.

De twee leren elkaar kennen wanneer zij hem een lift geeft in de Rover van haar vader – en het is liefde op het eerste gezicht; passie nog voor de eerste aanraking; seks nog voor ze elkaars naam kennen. In de auto begint hij onmiddellijk over haar been te wrijven terwijl hij naar haar rode haren tuurt: ‘Is de rest ook rood?’ De meeste vrouwen zouden zo’n vrijpostige gozer allicht een mep verkopen, maar zij zegt gewoon: ‘Kijk zelf maar.’ En de liefde die tussen hen oplaait is fel, wild en onbesuisd. Zoals onder meer mag blijken uit de scène der scènes, die een aanvang neemt in de 37ste minuut: Eric die een flinke kwak champagne in haar naveltje leeggiet en het putje vervolgens leegslurpt met de gretigheid van een verliefd man.

Wie nog nooit allesverslindende passie heeft gekend, maar er toch eens van wil proeven, moet bijten in ‘Turks Fruit’. Typisch voor Verhoeven – altijd in voor een portie trash – is dat hij de vulgariteit niet schuwt. Nog geen negen jaar later zou Hauer zichzelf onsterfelijk maken met de door hemzelf geïmproviseerde poëtische oneliner ‘All those moments will be lost in time like tears in the rain’ uit ‘Blade Runner’, maar in ‘Turks Fruit’ horen we de acteur – fenomenaal op dreef - nog dingen zeggen als: ‘Schijt, godverdomme, schijt!’

De closeups van kronkelende tongen vallen niet te tellen, op het moment dat een vrouw moet bevallen filmt Verhoeven nog gauw even de hond die het vruchtwater komt oplikken, en in de – toch wat ons betreft – meest hilarische scène geeft de vader van Olga zijn eigen interpretatie aan de triomfantelijke Radetzkymars van Strauss: ‘Tieten kont, tieten kont, tieten kont kont kont! Huj!’ Het moet zijn dat er ergens een platvloerse nonkel in ons schuilt, want dit is het soort humor dat we wel kunnen waarderen. Maar wie tijdens de begingeneriek naar die droeve mondharmonica van Toots Thielemans heeft geluisterd, weet al dat de vrolijkheid niet zal blijven duren en dat de tragiek zal komen binnenkletteren.

Tijdens haar shift in de melkfabriek laat de als een zombie voor zich uit starende Olga de melkflessen zomaar van de lopende band sodemieteren. Er is iets mis met haar, zoveel is duidelijk, en de rest van het verhaal is zo aangrijpend dat je je hart gewoon binnenste buiten voelt keren. ‘Ik wil iets van je bewaren zoals je nu bent,’ horen we Eric zeggen terwijl hij op het strand in het licht van de ondergaande zon een streng van haar mooie rooie haren afknipt.

Maar de gedachte dat de liefde iets is dat we in een doosje kunnen wegbergen en bewaren is natuurlijk een illusie; nog terwijl je het probeert vast te klampen, glipt het al door je vingers. Zelden hebben we een film gezien die zómooi de heftigheid van de liefde viert, en zelden hebben we een film gezien die zóhartverscheurend mooi de pijn van het verlies weergeeft. Bij deze roepen wij ‘Turks Fruit’ dan ook uit tot – tieten kont, tieten kont, tieten kont kont kont! - de beste erotische cultclassic tot nu toe. Champagne!

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan