#TemptationWatch, Aflevering 4: De hoogmis der marginaliteit, de kermis der wansmaak!

, door (jme)

2030
deb 1

De vierde aflevering alweer, en we worden stilaan een beetje ongemakkelijk van de jeugdige schepsels op ons scherm die op familiefeesten en schoolreünies voor altijd ‘die van Temptation’ zullen zijn – een beetje zoals een glow in the dark-tattoo met KIEKEN op uw voorhoofd laten zetten. Maar kom, zelfs al bekruipt het schaamrood ons als een voorzichtig blozende zonsopgang, wij doen braafjes onze godvergeten plicht en bekijken ook deze episode met nét genoeg onthechting om niet compleet krankzinnig te worden van miserie.

Na drie dagen zuipen en zweten in Thailand is er, oh verrassing, niemand in de resorts die zonder een kater-bovenop-een-kater rondloopt, en die permanente staat van intoxicatie heeft bij de heren tot heel wat losse handjes geleid. De dames zijn intussen vakkundig gecharmeerd annex opgeboterd door de mannelijke vrijgezellen. Dat belooft vuurwerk op het nakende kampvuur, waar onze favo menswezens opgetrokken uit piña colada, vodka Red Bull, en een schrijnend tekort aan zelfbesef geconfronteerd worden met de misstappen van hun partner.

Mezdi is de vorige keer immers in zee gedoken met Zwaanetta of Zwijnetta (wat was het ook alweer?), om op slinkse wijze buiten het bereik van de camera’s te blijven – maar dat was dan buiten de kwaadaardige genieën van de regie gerekend, want ze hebben wel degelijk Mezdi’s rotstreken op beeld vastgelegd. Die overdreven bronstige knul papt aan met zowat alles dat nog een hartslag heeft in het resort, en dat zal bij Daniëlle ongetwijfeld in het verkeerde keelgat schieten.  

Deborah en Tim zijn nog steeds twee zeemzoete, overjaarse puberliefjes die van de weeromstuit hun traansluizen volledig opendraaien – een mirakel dat die twee intussen nog geen last hebben van verregaande dehydratatie. Intussen ziet Kevin hoe Joshua zijn Megan probeert te verleiden, maar probeert tegelijk nog steeds het alfamannetje uit te hangen. Geïntimideerd door die blonde halfgod die in elk opzicht een betere versie is van Kevin? Neuh. Echt niet. Hij zoekt trouwens nog stééds excuusjes om zijn vijf scheve schaatsen te verantwoorden én zegt meteen dat Megan in de val van de verleiders trapt. Wat een vertrouwen in zijn wederhelft! Als hij dit al voor de camera uitkraamt, wat zou hij dan tegen haar zeggen wanneer ze alleen zijn? Kers op de taart: hij hoopt dat ze nu minder naïef wordt en zich kan bewijzen. We raden deze plompe gabberversie van Kuifje een werkend brein en een tripje naar de psycholoog aan!

Daniëlle krijgt Mezdi’s avonturen als parelduiker in het zilte zeewater te zien, vult prompt een Olympisch zwembad met haar traanvocht, en profeteert: ‘God heeft het zo gewild, dat ik deze pijn heb.’ De heilige geest is nedergedaald over het verderfelijke verleidingseiland en een nieuwe apostel is opgestaan, zoveel is duidelijk. We kijken reikhalzend uit naar de eerste theologische traktaten die uit Daniëlles koker komen vallen. En ook wel naar het moment waarop ze Mezdi eindelijk de bons geeft, dat spreekt voor zich.

Megan is uiteindelijk getuige van Kevins legendarische “koekeroend”-uitspraken, en dat sleurt haar ziel zo ongeveer halfweg uit haar lichaam. Resultaat is, zoals elke halve zool en zijn grootmoesje had kunnen voorspellen, een ronduit obscene hoeveelheid tranen én de perfecte kans voor Joshua om toe te slaan. En zo geschiedde: Megan stelt zich open voor Joshua’s avances, brabbelt wat dronken, amper ondertitelbaar West-Vlaams in zijn oor, en draait hem uiteindelijk een dikke tong op de muziek van ‘Requiem for a Dream’ (we vonden ‘I’m Weak’ van AJR vorig jaar toch passender, kwestie van op hetzelfde niveau te blijven).

Na vier dagen bezwijkt Megan aan de verleiding en, euh, paart / doet de zaaddaad / copuleert zo onstuimig dat het geen naam meer zou mogen hebben – enfin, u snapt het wel; dit is de hoogmis der marginaliteit, de kermis der wansmaak, de kroning van een nieuwe keizerin der schaamte. What a time to be alive: een diepgravend human interest-programma vermomt zich als anticulturele guilty pleasure om kijkers te lokken, en legt vervolgens de diepste pijnpunten van de Vlaamse ziel bloot. Ook een dikke proficiat aan de producenten van het programma om een goedgelovige achttienjarige al batsend in beeld te brengen. Het vereist een heel nieuw niveau van sensatiezucht om dat te doen – grensverleggend is deze Temptation dus al zeker.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: