Erotische cultclassics: 'Boys in the Sand' (Wakefield Poole, 1971)

, door (es)

7

Meer erotische cultclassics »

Met tienduizenden waren ze, de homoseksuele jongeren die in het jaar des Heren 1971 naar New York trokken voor Wakefield Poole’s ‘Boys in the Sand’. En ze kwamen uit heel Amerika. In Denver, in Cheyenne, in Los Angeles, in Amarillo, Wichita en St. Louis: overal stapten ze in hun auto’s of op de trein en doorkruisten ze het uitgestrekte land, regelrecht naar New York City, aangelokt door iets dat niemand van hen ooit eerder had gezien.

Voor velen was het zelfs de allereerste keer dat ze de benepenheid van hun woonplaats – waar ze hun seksualiteit in alle heimelijkheid dienden te beleven - achter zich lieten en naar de metropool reisden. En ze vonden mekaar allemaal terug in de 55th Street Playhouse, de legendarische bioscoop – nu een opslagplaats voor afval – waar ze ‘Boys in the Sand’ speelden. Uiteraard was ‘Boys in the Sand’ niet de allereerste gay pornofilm, maar het was wél de allereerste gay pornofilm die in een échte cinema speelde en maar liefst zes maanden op de affiche bleef staan.

Elke vertoning was uitverkocht, en voor de dubbele glazen deuren stonden rijen zoals je die normaal alleen maar zag voor de bioscopen waar ze ‘The French Connection’ en de James Bondprent ‘Diamonds Are Forever’ speelden. En in de zaal zaten niet alleen gays: de New York Times en Variety stuurden hun recensenten, Liza Minnelli was er, en ook vele heteroseksuele koppeltjes stroomden toe; iederéén was uitgenodigd op het feestje. Er was iets ondenkbaars gebeurd: een all male hardcore fuck film had de achterkamertjes en de peepshowmachines achter zich gelaten en de mainstream bereikt.

Een kunstje, zo dienen we hier absoluut te vermelden, dat de heteroseksuele hardcoreclassic ‘Deep Throat’ pas een vol jaar later zou herhalen. En het moet wat geweest zijn voor al die holebi’s, om voor de allereerste keer een film te zien waarin homoseks niet werd voorgesteld als iets tegennatuurlijks, maar als iets moois. Dit was hún moment; een moment zoals ze nog nooit eerder hadden gekend. En ze grépen het: voor velen onder hen was ‘Boys in the Sand’ hét signaal om uit de kast te komen.

Wat Woodstock was voor de hippiebeweging, was ‘Boys in the Sand’ voor de homogemeenschap; het was een bevrijding. In de documentaire ‘I Always Said Yes: The Many Lives of Wakefield Poole’ (2013) blikt de regisseur – die in Amerikaanse holebikringen intussen de status van heilige heeft bereikt - terug op zijn film en op de seismografische impact ervan op de holebiwereld. ‘Mijn film maakte hun leven een beetje beter,’ aldus Poole. ‘Het bracht hen in het reine met zichzelf.’

Dat ‘Boys in the Sand’ wist uit te groeien tot een baanbrekende pornoclassic, heeft trouwens nog méér redenen. Ziehier één van de eerste langspelers waarin een blanke man voor de lens van de camera ligt te kezen met een zwarte goliath, en waarin een acteur zichtbaar in beeld de damp uit een popper inhaleert. En doordat acteur Peter Fisk een cockring droeg, wat in 1971 nog erg zeldzaam was, mogen we zelfs stellen dat het dankzij ‘Boys in the Sand’ is dat de wereld in de ban kwam van de cockring.

Yep, ‘Boys in the Sand’ was een mijlpaal; een mijlpaal met een opgezwollen paarse roede. Aan de film zelf, een dromerige fantasie, valt goed te zien dat de regisseur artistieke roots had. Wakefield Poole was een balletdanser en choreograaf die in navolging van Andy Warhol experimentele films wilde maken. Hij kocht een Bolex-camera, schafte zich enkele spoelen Kodak-film aan, en trok naar Fire Island, een kuststrook nabij New York die vandaag nog steeds bekendstaat als een vakantiebestemming voor de LGBT-gemeenschap.

‘Ik wist natuurlijk dat ik pornografie maakte,’ aldus Poole. ‘Maar zo benaderde ik het niet. Ik wilde een film draaien waarin seks wordt voorgesteld als iets aantrekkelijks en waarin niemand wordt vernederd.’ Poole bereikte zijn doel: de potloden staan aldoor in het gelid, de kwakkies spatten alle kanten uit en in het laatste hoofdstuk doet iemand iets spectaculairs met een grote zwarte dildo, maar aan de stoeipartijtjes in ‘Boys in the Sand’ zit helemaal niks ranzigs.

De gebronsde Adonissen die op muziek van Debussy en Ravel uit het zilte nat komen gelopen, lijken net op te rijzen uit een zonovergoten droom. ‘Het is een film die positief staat tegenover seks,’ aldus Poole. ‘We lieten zien dat homoseks ook fun kan zijn.’ En zelfs vandaag trilt de impact van ‘Boys in the Sand’ nog na. In de zevende aflevering van ‘The Deuce’, de prachtige HBO-serie over de opgang van de porno-industrie in New York, trekken Frank (James Franco) en Ashley (Jamie Neumann) op uitnodiging van de homoseksuele barman Paul (Chris Coy) naar de 55th Street Playhouse.

De reacties van Frank en Ashley, allebei van heteroseksuele kunne, zijn hilarisch: ‘Konden ze nu geen één meisje in dat zand leggen?’ vraagt de licht geschokte Frank zich na afloop af. En Ashley: ‘Ik vond het artistiek. Veel piemels wel’. De laatste woorden zijn voor Wakefield Poole: ‘Toen ik op Fire Island mijn film stond te draaien, had ik voor de eerste keer in mijn leven níet het gevoel dat ik tot een minderheid behoorde. Voor de allereerste keer voelde ik me vrij. En ik wilde een film maken die dat gevoel losmaakt bij iederéén.’ Mooi gedaan, Meneer Poole. Veel piemels wel.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: