#Temptationwatch, aflevering 1 en 2: De zwijnerij begint weer!

, door (jme)

208
vrijbeeld

De liefde hangt in de lucht, maar ze is een kort leven beschoren: aan de horizon lonkt een walm van zelfbruiner, steroïden, bilzweet, en zure oprispingen van overmatig drankgebruik. Zet de ingeblikte kreunen en donderslag-geluidseffecten klaar, pleng even een traan voor uw dra afstervend brein, nestel u op de zetel met een zak chips, en sus uw minderwaardigheidscomplex met de moeder aller shitshows.

Vooraleer u vaarwel zegt aan uw hersencellen (want die zullen op een vlotje van borsten en billen de zee op gestuurd worden om daar te creperen) brengen we u even op de hoogte: Temptation Island is een realityprogramma waarin vier koppels naar Thailand verscheept worden - níét om hun organen te verkopen, wél om de zogezegde ultieme relatietest te ondergaan.

De koppels worden immers apart in een resort gedropt vol bloedmooie (hun woorden, niet de onze!) vrijgezellen die alles op alles zetten om hun waardigheid zo vakkundig mogelijk door de wc te spoelen. Lees: de verleid(st)ers schuren, twerken, hobbelen en lillen zichzelf een weg naar de hartjes van de koppels.

Smijt daar voor de leute ook nog eens liters alcohol tegenaan en selecteer de meest instabiele relaties én deelnemers. Dat resulteert in een explosief kruitvatje dat vele harten zo schrijnend mogelijk breekt, huwelijksbootjes Titanic-gewijs doet zinken, en vooral véél tranen laat rollen. Als klap op de vlezige vuurpijl kunnen we dit borrelend hormoonsoepje ook nog eens nauwlettend volgen dankzij een arsenaal aan camera's waar de FBI nog een puntje aan kan zuigen. Dat klinkt vast als een absolute ramp én een perte totale qua maatschappelijke waarde - en dat is het ook.

Trouwens, over die "reality" valt nog te debatteren, want waarschijnlijk is meer dan driekwart van dit hele spellement in scène gezet, van  de vreselijk tenenkrommende openingszinnen van de verleid(st)ers tot de videobeelden die de koppels van elkaar te zien krijgen. Maar ach, de grote dichter Samuel Coleridge zei het tweehonderd jaar geleden al: om u goed te amuseren moet u even uw ongeloof opschorten.

Deze eerste dubbelaflevering brengt ons naar goeder trouw de grootste verzameling siliconen en steroïden die dit jaar uw televisie of computerscherm zal ontsieren. De verleiders zijn zoals elk jaar vooral erop gebrand om zoveel mogelijk van de deelneemsters te bestijgen, en hun enige aanraking met geletterdheid is beperkt tot hun eigen tattoo's. Ja, lieve vrienden, we voelen ons taalvermogen spontaan verwelken bij prachtige uitspraken als 'Ik ben een romantieke persoon.' Wat een orator, die Giorgio! Maar goed, zijn lofrede op de Disneyfilm Belle en het Beest was dan weer wel subliem poëtisch.

De verleidsters zijn uit hetzelfde gebruinde, glimmende, plastisch gechirurgeerde hout gesneden: ze zullen ongetwijfeld alle truken van de foor bovenhalen om in de broeken van de mannelijke koppelhelften te glibberen. Of dat gaat lukken is nog maar de vraag, want het lijken wel de minst breinloze kandidaten in jaren. Al zegt dat misschien meer over het niveau van de vorige seizoenen!

We kunnen ons natuurlijk ook vergissen, want voor Rodanya blijkt haar voornaamste criterium om verleid te worden dat iemand 'Telkens iets terugzegt wanneer ik iets zeg.' Ze is dus zo ongeveer even kieskeurig als iemand die zoekt naar alle mannen met een hartslag en minstens één werkende hersenhelft. Aan de andere kant zien we Laura met verleider Maxime zowat de meest genante non-gesprekken aller tijden voeren - compleet met geluidseffecten van woestijnwind op de achtergrond. Gruwelijk.

Voor de rest stonden we uit het raam te joelen om verschillende personages die een comeback maken. Denk aan de typische achttienjarige verleidster die weer maar eens haar wereldkennis tentoonspreid door te zeggen dat "alle mannen vreemdgaan, aan een van de mannelijke koppelhelften die meteen al in de fout lijkt te gaan (die dekselse Heikki toch!), aan de verleiders die goor manipulatief te werk willen gaan, en denk vooral aan de korte broeken én massieve zweetplekken van Rick “jeetjemina” Brandsteder, een nationaal monument dat we alleen maar kunnen koesteren. Vergeet ook niet de voice-overstem die zo overdreven articuleert dat we schijnbaar naar een aflevering van Musti aan het kijken zijn. Dadelijk even Bumba bingen om ons minder kleuterig te voelen, quoi.

Hoe dan ook: dit seizoen belooft weer een explosieve pensenkermis vol marginale zwijnerij te worden. Wordt vervolgd!

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: