#Temptationwatch, aflevering 4: 'Wat een fucking respectloze varkens!'

, door (jme)

232
vrijbeeld

Aflevering vier is zowat het bastaardkind van de (toch al duidelijk incestueuze) Temptation-familie: aan de ene kant zijn de vragen van de eerste afleveringen al wat verminderd, zoals: wie bedenkt die namen? Waarom dragen ze hun petten omgekeerd? Hoe kunnen deze mensen functioneren in onze maatschappij? Hebben we misschien ooit, zonder het te weten, met een van de deelnemers in de wachtrij aan de kassa gestaan? Of ook: is Armanda stiekem Klaasje van K3, en waarom heeft Heikki niet door dat haar liefdesverklaring niets meer is dan een serpentelijk charme-offensief?

Aan de andere kant gebeurt er sowieso niets noemenswaardigs, want de singles zijn nog niet alle schaamte verloren en de koppels zijn nog niet wanhopig genoeg om met iemand anders de (vreemdgeurige) koffer in te duiken.

Natuurlijk zijn de ronduit geniale meesterbreinen achter Temptation Island vernuftig genoeg om in deze aflevering hun deelnemers een eerste duwtje richting overspel te geven. Hoe dan, vraagt u? Cocaïne in hun neusdruppels oplossen? De verleid(st)ers vuurwapens geven? Meer erotische massages met schuurpapier? Stierenzaad in de cocktails mengen?

Niets van dat spectaculairs, want God beware ons als er iets interessants zou gebeuren: deze stoffige draak van een aflevering wordt opgeleukt door het befaamde kampvuur, waar de koppels beelden van hun partner te zien krijgen. Nee, geen uit marmer gehouwen standbeelden à la Michelangelo, maar wel zorgvuldig geselecteerde videobeelden (cherry-picked heet dat dan) die zo verdacht mogelijk moeten lijken.

Om de dode tijd vóór het kampvuur te vullen, zijn de edits ook nu weer van een veel hoger niveau dan het eigenlijke programma. Heikki ligt te lummelen (of misschien te filosoferen over de filosofie van Sartre) in een strandstoel terwijl Milous gezicht, compleet met puppyoogjes, in een glazen deur verschijnt - qua dramatisch effect kan Tsjechov daar nog een puntje aan zuigen. De drijvende fles vodka in het zwembad maakt het plaatje compleet.

Intussen worstelt Sidney niet met een existentiële crisis, wel met zijn kledingkeuzes: zijn witte sneakers zitten vol modder, oh rampspoed! Kreuken in zijn wansmakelijk bloemenhemdje! Het eeuwige dilemma ook: petje of geen petje? Shakespeare vervloekt zichzelf in het graf, dat hij dáár niet aan gedacht heeft!

Terwijl onze goede vriend Sidney zijn testikelzweet door zijn haren veegt voor extra volume in zijn kuif (of zo lijkt het toch), speelt Shania Twainsklassieker 'Man, I feel like a woman' - subtiel is anders. Ach, wij willen ook leven in een wereld waarin kledingkeuze onze grootste beslommering is. Rustiger werd Sidney in ieder geval niet van zijn garderobe-avonturen, want hij noemt zijn rivalen - de verleiders - 'fucking respectloze varkens'. Lief!

Het enige opvallende aan deze aflevering is dat Milou wel erg ver gaat om Heikki te controleren - duidelijk dieper liggende problemen bij dat meisje, en gezien haar moeilijke verleden kan ze daar zelf weinig aan doen. Wel schrijnend of zelfs smakeloos dat iemand met overduidelijke verlatingsangst, op het panische af, zomaar voor een dergelijk programma geselecteerd wordt. En toch, aan de andere kant: stel u voor dat u naar temptation gaat met het idee dat die hele santenboetiek uw relatieproblemen oplost in plaats van verergert. Wie gelóóft dat eigenlijk?

Nu goed, de koppels krijgen dus te zien hoe de single dames en heren respectievelijk als krolse katjes en bronstige hyena's rond hun wederhelften draaien. Elke aanraking, elk contact, elke glimlach wordt tot in het groteske uitvergroot.

Is dit psychologische manipulatie? Euh, ja. Is dit een liefdesexperiment? Bwah. Is dit entertainment of uitbuiting? Maak dat lekker voor uzelf uit; wij geven geen psychiatrisch advies buiten de diensturen. We denken dat de term exploitainment (van exploitation en entertainment dus) nochtans wel een plekje verdient in de Van Dale, als ons televisielandschap zo doorgaat.

Meest van al wijst deze aflevering op de woestijn die dit programma is; qua inhoud droger dan de Sahara, qua waarde ongeveer gelijk aan een bak Cara-pils, qua moreel besef nog nét niet op het niveau van Joke Schauvliege.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: