'Game of Thrones', aflevering 3 recap: 'Een regelrechte anticlimax, een grote tegenvaller, een sof van jewelste'

, door (vvp)

1984

*spoilers*

Dit zou ‘m worden: de veldslag aller veldslagen, de grootste aflevering uit de geschiedenis van het medium, de culminatie van acht seizoenen story-telling op een nimmer geziene schaal - de Coachella-set-van-Beyoncé van de fantasy-televisie! Fans trokken hun sterkste harnas aan om te voorkomen dat hun hart pardoes dóór hun borstkas zou kloppen, en zelfs de casual kijkers namen met knikkende knieën plaats in hun fauteuil. De aanloop naar het monumentale ‘The Long Night’ was, met andere woorden, even spannend als een goed aangedraaide tepelklem. Misschien heeft het dáármee te maken, maar ik kan het niet anders zeggen: het is allemaal uitgedraaid op een regelrechte anticlimax, een grote tegenvaller, een sof van jewelste.

Het begon nochtans veelbelovend. In Winterfell kon je een speld horen vallen terwijl de katapulten in gereedheid werden gebracht, de soldaten hun helmen opzetten en de ten dode opgeschreven voetsoldaten het doemsfeertje dat in de lucht hing, op hun tong konden proeven. Niemand zei iets - als het script van deze aflevering alleen de dialogen bevatte, was het één pagina lang - terwijl Deus Ex Melisandre het één en ander in de fik stak, Tyrion mokkend plaatsnam in de crypte, en Jon en Dany met hun draken van de grond stoven. Intussen hoorde je paniekerige kreten: ‘Beveilig de westelijke muur!’ ‘Verdedig de poort!’ ‘Steek de geulen in brand!’ Als koning Leonidas van ‘300’ erbij was geweest, had hij geroepen: ‘Tonight we dine in hell!’ En toen gleed de camera af in de duisternis: de brandende sikkels van de voltallige Dothraki-horde doofden één voor één uit, terwijl ze werden opgeslokt door het immense leger van de doden...

Althans: ik dénk dat ‘t zo gebeurde, maar voor hetzelfde geld had ik per ongeluk naar het beursnieuws van Kanaal Z gezapt en beeldde ik mij maar wat in. Want vooral het eerste uur - ‘Daar, Sam! Ah nee, het is Jaime! Of Brienne! Denk ik!’ - leek wel een avondje uit in de darkroom: in de mistige duisternis was het onmogelijk om te zien welke mannen er precies met hun zwaarden in welke vlezige lijven stonden te prikken.

Wie af en toe op de pauzeknop drukte, zag misschien wel enkele in te kaderen tafereeltjes - de oranjerode mist die zich liefdevol rond de kantelen van Winterfell nestelde, de wapperende vleugels van Drogon boven de hellezee op de grond - maar het hielp je geen meter verder als je wilde weten wie nu juist waar stond. De camera schokte zo hard dat het leek alsof-ie werd bediend door Michael J. Fox, en sommige scènes werden helemaal kapotgeknipt, alsof Michael Bay zelve in de montagecel had plaatsgenomen. Hoe verliep dat drakengevecht in de lucht, waarbij de Night King van zijn ros viel? U kan ons evengoed vragen wat er zich afgelopen zaterdagnacht na vier uur nog in danscafé De Vuile Was heeft afgespeeld!

Intussen gebeurde er, wat het verhaal betreft, niets dat ook maar enigszins wist te verrassen. Er stierven personages, ja, maar wie? Dappere krijger Jorah was altijd voorbestemd om in deze aflevering voor zijn Khaleesi te sterven, Theons verhaal was afgerond (‘Je bent een goed man’), en van Beric Dondarrion of Dolorous Edd kennen de meeste fans niet eens de naam. De coolste dood was die van Lyanna Mormont - tsjak, in het oog! - van wie de impact op de plot kleiner was dan haar gestalte.

Ik bleef ook hopen dat er nog iets te ontdekken viel over de White Walkers, een onthulling die hen zou transformeren van hersenloze verpersoonlijkingen van Het Kwaad tot verongelijkte antihelden. Maar nee, hoor, één prikje met the pointy end, en de Night King viel met heel zijn gevolg in het stof, alsof de vingerknip van Thanos uit ‘Infinity War’ opeens ook Westeros had getroffen. Het was een prachtig moment voor de steeds meer badass wordende Arya Stark, de MVP van ‘The Long Night’ én van het hele seizoen, maar was het nu echt zo gemakkelijk om de hele dreiging van de White Walkers - vanaf de allereerste scène uit de allereerste aflevering dé slechteriken die iedereen deden beven - zomaar uit te roeien? Net een razend spannende halve finale op een WK die uiteindelijk stomweg wordt beslecht door een toevallige kopbalgoal van een Fransman.

Het lijkt erop dat deze epische Slag om Winterfell een bliksemafleider was, en de White Walkers in hun geheel niets meer dan een ordinaire subplot. Vanaf volgende week gaat het weer waarover het écht moet gaan: het game of thrones zelve. Schrijver George R.R. Martin beloofde in dit seizoen nog minstens één Red Wedding-achtig holy shit-moment: dat mag er snel komen, want intussen is ‘Game of Thrones’ niks meer dan een doordeweeks fantasyspektakel over Goed versus Kwaad. Dat Dany - die in deze lange nacht weinig deed behalve vruchteloos door het zwerk klieven - dus maar snel Jon de keel oversnijdt:  het is al veel te lang geleden dat ‘Game of Thrones’ nog eens een wit konijn uit z’n hoge hoed toverde.

‘Avengers: Endgame’, die andere ultieme battle van een geliefd popcultuurfenomeen, blies dit weekend iedereen van zijn sokken: ik moest na afloop - na al dat zweten en die liters geplengde tranen - vijf flessen water drinken. Bij ‘The Long Night’ volstond een shotje graanjenever om de teleurstelling weg te spoelen.

 

Lees ook de recap van aflevering 2

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: