#Temptationwatch, aflevering 14: 'Ik heb je gerespecteerd, dan kan je tenminste toch iets liefs zeggen tegen mij?'

, door (jme)

100

Meer #Temptationwatch »

Lees ook een interview met Annelien Coorevits: 'Veel vrouwen in 'Temptation Island' spelen zo berekend om er gratis plastische chirurgie aan over te houden. De eerlijkheid is ver zoek'

De zogezegde apotheose van dit ganse debacle komt eraan: de dreamdates! Daarin doen de producers een laatste en uitermate wanhopige poging om tóch nog een greintje actie uit dit seizoen te persen – al is dit programma natuurlijk even kurkdroog als de Sahara in hoogzomer. Tegelijkertijd kunt u er ook donder op zeggen dat het weer hemeltergend awkward wordt, want zet twee mensen (die elkaar niet eens aangenaam gezelschap vinden) samen in een idyllisch resort en dwing hen op straffe van zweepslagen om samen te dineren, en dan krijgt u zulke gênante situaties dat zelfs een seriële Tinder-dater in elkaar krimpt van plaatsvervangende schaamte.

Bij Laura begint de cringe al vroeg, want verleider Gaetan weigert met haar mee te gaan – logisch, ook: er zit ongetwijfeld meer entertainment in een week eenzame opsluiting in Alcatraz dan in een diner met zowat de minst spraakzame Temptation-deelnemer aller tijden. Laura moet dus op zoek gaan naar een ander slachtoffer, en tijdens haar tocht door het resort zien we elke verleider zijn adem inhouden om toch maar niet gekozen te worden. We hebben al sinds de vorige bioscoopvertoning van ‘The Exorcist’ niet meer zoveel angstige ogen in één ruimte tesamen gezien. De ongelukkige Casanova van dienst wordt uiteindelijk Maxime, die meteen stellig aangeeft: ‘Ik ben nooit – nooit! – iemands tweede keuze, maar nu zal ik een gentleman zijn.’

Ook Heikki, Roger en Sidney benoemen zichzelf met de sierlijke term gentleman, enkel en alleenomdat ze beloven om de verleidsters niet uit bed te trappen en zelf op de zetel te slapen. Hebben we iets gemist, of zijn we plots – door een speling van het lot, een scheur in het ruimtetijdcontinuüm, zoiets – in de negentiende eeuw beland? Is respect hebben voor andere mensen, en dan in het bijzonder voor vrouwen, plots een titel waard? Is dat niet gewoon de basis van normale menselijke interacties in deze – godbetert – eenentwintigste eeuw? Veel vragen, weinig zinnige antwoorden.

Sidney vraagt zich intussen af waarom zijn vriendin hem niet echt meer wil zien – misschien doordat hij gezegd heeft dat zijn vriendin een nutteloze, luie schminkdoos is, maar we kunnen ons vergissen. Daarnaast kakelt Sidney tussen de soep en de patatten dat meisjes blíj zouden moeten zijn, gatverdamme blíj, als ze zo’n jongen als hij zouden ontmoeten. Verleidster Demi moet die spontane zelfbevruchting aanhoren en verslikt zich uit verbazing zowaar twee keer in dezelfde slok wijn. Om dan natuurlijk te grinniken: “Zeker waar, zeker waar.”

Tegelijk zit Laura opgescheept met de al even egotripperige Maxime: ze dineren bij kaarslicht op een dobberende boot. Uiteindelijk is Maxime werkelijk woest dat Laura hem niet aantrekkelijk vindt – voor de camera zegt hij: ‘Ik ben een gentleman geweest, ik heb je gerespecteerd, je kan toch tenminste iets liefs zeggen tegen mij, je moet niet zo harteloos zijn – ik ben er niet goed van, eigenlijk.’ Ja, want vrouwen respecteren moet u enkel doen om complimenten terug te krijgen, dat spreekt toch voor zich! Maxime heeft natuurlijk gelijk: vrouwen bestaan enkel om het fragiele ego mannelijke ego te strelen en te ondersteunen. Een erg interessante kwestie: zijn vrouwen eigenlijk een soort drankautomaat waar je respect insteekt en er liefde uitkomt? Zo niet, moet Maxime zijn strategie toch even aanpassen.

Over strategie gesproken: we kunnen nog steeds niet geloven dat Danicio, zo mogelijk de grootste gluiperd van dat hele eiland, die in het begin van het seizoen zonder verpinken – en tegen haar wil in – bij Rodanya in bed kroop en er prompt uitgeschopt werd, dan tóch met haar de laatste date mag doen. Zelden zoveel signalen van zwaar sociaal onaangepast gedrag gezien, maar onze gebabyfacete vriend mag desalniettemin op dreamdate – en hóé: aan het eind van de aflevering zien we warempel dat Rodanya hem in bed inviteert, en dat er (zonder beeld weliswaar) vreemde kus-achtige geluiden weerklinken. Fantastisch toch, veertien afleveringen doorploeteren met tranen in de ogen van miserie, om dan een payoff te krijgen die bestaat uit tien seconden smakgeluiden die evengoed konden komen van iemand die luidruchtig op een kauwgom kauwt. Het lef dat een mens moet hebben om zoiets te promoten als volwaardig tv-programma in plaats van als bezigheidstherapie.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: