'Game of Thrones', aflevering 6 recap: 'Our watch has ended - en geen petitie die daar nog wat aan doet

, door (vvp)

546

‘Niets is krachtiger dan een goed verhaal,’ mompelde Tyrion ergens in deze allerlaatste aflevering van de grootste serie uit de televisiegeschiedenis. Maar dat was toch een beetje alsof Marc Coucke tijdens de rust van Gent - Anderlecht vanuit de tribune zou zijn neergedaald om naar de microfoon te grijpen: ‘Niets beter dan een heerlijke pot voetbal, hè vrienden?’ Want we moeten de waarheid, niet voor het eerst, in de ogen kijken: deze snel-snel afgewerkte climax was waarschijnlijk de minste episode van een toch al behoorlijk in de soep gelopen seizoen.

De eerste, muisstille tien minuten gleden nog voorbij als een dodenmars. Tyrion - wat staat Peter Dinklage, de klasbak,altijd z’n stinkende best te doen - klauwde wanhopig door het puin van King’s Landing, Jon staarde om zich heen alsof hij een wiskundevraagstuk uit het zesde leerjaar probeerde op te lossen, en de Unsullied liepen als zielloze krijgers door de ruïnes om de laatste Lannister-soldaten te executeren: van een ronkend overwinningsfeest kon na vorige week, ondanks Dany’s puike vuurwerkshow, natuurlijk geen sprake zijn.

In de plaats kregen we een loden winterlucht - heeft het toch vijf minuten gesneeuwd in Westeros - en Dany die haar troepen toesprak als de snode Generaal Hux uit de ‘Star Wars’-films. Moest u er nog aan hebben getwijfeld: de vrijheidsstrijder is zélf een fascist geworden, de opstand is, Franse Revolutie-gewijs, in een slachting ontaard. Niet veel later, in haar gesprek met Jon, klonk Dany trouwens óók als Darth Vader, Emperor Palpatine of Kylo Ren: ‘Join the dark side, samen heersen we over het universum!’ Beginnen showrunners David Benioff en D.B. Weiss binnenkort zélf met een ‘Star Wars’-reeks, misschien? Aha! (Zeg het niet verder, maar er zijn er die vermoeden dat Benioff en Weiss net omwille van hun ‘Star Wars’-films snel van ‘Game of Thrones’ af wilden, en dat de laatste seizoenen daarom zo weinig afleveringen tellen...)

Afijn, het duurde niet lang of Jon had - nadat hij even had geworsteld met een gewetenscrisisje óf met opkomende krampen - voor de allerlaatste keer zijn degen in zijn tante gestopt. En zo lag het eens zo sterke personage Daenerys Targaryen, Moeder der Draken, dood te bloeden op de stenen vloer. Ik had gehoopt dat de waanzin van Dany, hoe abrupt ook, nog ergens naartóé zou leiden, maar nee hoor. Haar potentieel werd door de makers afgebrand zoals de IJzeren Troon daarna door Drogon - in een wel erg toevallige woedeaanval - tot smeltijzer werd herleid.

De laatste omhelzing tussen Dany en Jon had iets emotioneels moeten zijn. Herinner u het moment waarop Wolverine (Hugh Jackman) zijn klauwen in een losgeslagen Jean Grey (Famke Janssen) zette, en daarmee evengoed zijn eigen hart aan stukken reet, in ‘X-Men: The Last Stand’! Op papier was Dany’s dood zelfs een thematisch rinkelend moment, dat perfect past bij de neiging van George R.R. Martin om fantasyclichés op een wrede manier te ondergraven: de koene held hééft op het einde van het verhaal effectief De Draak geveld! Maar welke prijs betaalt hij daarvoor? Goed, dat is op papier. In mijn zetel zat ik vooral te denken: ‘Allee zeg, straks nog de afwas.’

Tussen twee haakjes: er is de afgelopen jaren veel kritiek gekomen op ‘Game of Thrones’ vanwege seksisme. Soms terecht, meestal overtrokken. Maar nu proeft het toch een beetje vies in de mond om te zien hoe, in de eindafrekening, alle machtige vrouwen - niet alleen Dany en Cersei, maar ook Arya, Sansa en Brienne - onceremonieel naar de achtergrond worden geduwd ten voordele van de vaak veel minder interessante mannen, met name Jon, Tyrion en... (diepe zucht) Bran.

En daarmee is de naam gevallen. Bran! De nieuwe koning van Westeros is een jongen met de uitstraling van een kamerplant die al drie dagen zon noch water heeft gezien. Iemand die in de Grote Wedstrijd Der Spetterende Charisma’s ooit ná Geert Bourgeois is geëindigd. De magnetische uitstraling van een zwart gat! In 95 procent van zijn scènes zou hij zonder noemenswaardig verschil vervangen kunnen worden door zijn wassen beeld uit Madame Tussauds. Of door een zakje Doritos-chips: who the fuck geeft er nu om Bran? Terwijl Sansa, een geweldige heerser, naast hem weinig meer mocht doen dan met haar duimen draaien of met haar breinaalden tikken: zij mag heersen over de twaalf boeren die nog rondhangen in het Noorden. Als Bran the Boring echt ‘het sterkste verhaal van iedereen in Westeros’ had - er loopt in dit universum ook een rosse krijger rond die tien maanden aan de tiet van een reuzin heeft gehangen, hè! - dan was ik al na twee pagina’s gestopt met lezen.

De zwakste scène uit heel ‘Game of Thrones’ móét overigens wel het Grote Koningsoverleg zijn. Er zijn daar meer politieke blunders begaan dan in de voltallige partijgeschiedenis van de sp.a. Even diepe adem. Waarom zouden de lui uit de IJzeren Eilanden, of uit Dorne, akkoord gaan met een Stark-koning? Zeker toen die koning het al meteen toestond dat één van de Zeven Koninkrijken - dat van zijn zus - zich zonder boe of ba afscheurde? Waarom zouden de Unsullied Tyrion de machtigste positie ter wereld gunnen, zeker nadat-ie al meermaals had bewezen over een even scherp politiek inzicht te beschikken als Joke Schauvliege? (A propos: hoe vaak is Tyrions leven al om onbegrijpelijke redenen gespaard geweest? Hij is de vastbenoemde leerkracht die elke ochtend stiepelzat het klaslokaal binnen strompelt, maar tóch niet ontslagen kan worden.)

Nog raadsels! Waarom zou Grey Worm het toelaten dat Jon Snow - de moordenaar van zijn grote messias - terugkeert naar zijn broeders in de Night’s Watch? Wat is er aan de Muur overigens nog te beleven, wat dóét de Night’s Watch? Uno spelen met de Wildlings, met Tormund aan de reuzinnentieten hangen? Misschien nog het vreemdst van al: waarom werd Jon - de enige echte Aegon Targaryen, de rechtmatige erfgenaam van de troon - niet eens verméld in de onderhandelingen? Was die plottwist dan eigenlijk wel zo belangrijk? Bijzonder vreemd dat, na een kleine koffiebeker en een doorschijnend waterflesje, nooit die enorme tank whisky van de scenaristen per abuis in beeld is gekomen!

Wat betékent het ook om Bran als koning te hebben? Is het wiel nu gebroken, zoals Dany - ironisch genoeg - wilde? Nee, toch? Bran werd gekozen om zijn wijsheid, maar hij laat al het vuile werk over aan een Kleine Raad die al net zo corrupt is - Bronn zit erin! - als de vorige. En na zijn dood zal er hoe dan ook een nieuwe, puur menselijke koning gekozen worden. Daarbij: Bran weet alles, en wist dus ook dat Dany een genocide zou plegen - maar heeft hij iets gedaan om daar een wieltje voor te steken? Nee, hij keek gewoon naar de blaadjes in de bomen, en deed wat hij moest doen om koning te worden: is hij dan niet even slecht als Dany? Waarom stel ik me deze vragen? Is er nog Dafalgan?

Na de ‘Return of the King’-achtige afscheidsmontage - de échte hoofdrol was als steeds voor Ramin Djawadi’s schitterende muziek - wisten we definitief wat er van iedereen geworden is. Jon zit in het ‘echte Noorden’, Arya reist onbekende oorden en een vermoedelijke spin-off tegemoet, Bronn heeft het lekker voor mekaar. Waardige eindes, die evenwel voorbij zoefden als een BMW in de bebouwde kom - van die laatste dertig minuten had je gerust nog een heel seizoen kunnen maken.

Het maakt niet uit, het zit erop, our watch has ended - en geen petitie die daar nog wat aan doet. Ik schenk nog een whisky’tje in uit die tank van de scenaristen, en ik onthoud vooral het goede van deze nog altijd unieke serie. Het opwindende én het subtiele, het spectaculaire én het slimme, het onverwachte én het onvermijdelijke. Grote delen van dit seizoen die, ondanks de fouten, genietbaar waren, en vooral ook: alles dat daarvoor kwam. De laatste noten van ‘A Song of Ice and Fire’ waren uitglijders Madonna waardig - maar het blijft verdorie een enig mooi liedje.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: