Kan u na 'De Patrick' niet genoeg krijgen van naturistenfilms? Hier zijn vijf essentiële titels uit het genre

, door (es)

13

'THIS NUDE WORLD' (1932)

Al sinds het prille ontstaan van de menselijke soort, lopen er op deze aardkloot mannen en vrouwen rond die volop genieten van de geneugten van het nudisme: vraag maar aan Adam en Eva. En zolang de cinema al bestaat, worden er films gedraaid die zich afspelen op naturistencampings, nudistenkolonies, naaktstranden, of andere oorden die de gymnofoben onder u – lieden met een diepgewortelde angst voor naakt – mijden als de pest. Reeds in 1932 – amper vijf jaar na de eerste geluidsfilm! - konden de meerwaardezoekers onder de bioscoopbezoekers zich vergapen aan de mijlpaal ‘This Nude World’, een door triomfantelijke klassieke muziek ingeleide ‘educatieve documentaire’ die het publiek inzicht wilde verschaffen in het fenomeen van het nudisme. ‘Wie zijn die nudisten over wie we zoveel horen?’ zo staat er in pure Jambers-stijl te lezen op de pancarte waarmee de film opent. ‘Wat voor mensen zijn het, en wat doen ze? Houden ze orgies in het maanlicht? Zijn ze immoreel?’ Ten einde die zwaarwichtige vragen te beantwoorden, neemt deze door een kostelijke voiceover gedragen zwartwitklassieker ons mee naar nudistenkolonies in New York City, Frankrijk en Duitsland, alwaar de camera inzoomt op de dagelijke bezigheden van de bewoners: van een man die ‘s morgens vroeg onder luid trompetgeschal in zijn blootje de Stars and Stripes staat te hijsen, tot enkele tientallen nudisten die zich op een Duitse weide aan een reeks uitgebreide gymnastiekoefeningen wagen – check die perfect synchroon bewegende Teutoonse derrières! Om aan te tonen dat nudisten géén perverten zijn, pompt de film ons nog in dat ook Benjamin Franklin, Thoreau en Walt Whitman enthousiaste aanhangers van het nudisme waren: de Patrick verkeert met andere woorden in goed gezelschap!

'ELYSIA (VALLEY OF THE NUDE)' (1933)

Ten tijde van de stille film was het niet ongewoon dat actrices stilzwijgend uit de kleren gingen, maar aan die liederlijke tijd kwam een eind toen de Amerikaanse filmstudio’s onder druk van diverse conservatieve lobbygroepen zwichtten voor de beruchte Hays Code: vanaf 1934 mocht er in films niet langer worden gevloekt en was naakt uit den boze. Maar net zoals de whisky tijdens de drooglegging tóch de weg wist te vinden naar de dorstige kelen, zo vonden ook de blote boezems en derrières in de jaren 30 ondanks die verwenste Hays Code op slinkse wijze de weg naar het witte doek. In clandestiene popup-bioscopen genoten de mensen stiekem van films als ‘Elysia (Valley of the Nude)’, een opnieuw als educatieve documentaire vermomde fictiefilm over een reporter die embedded gaat in een nudistenkolonie. Een neutrale observatie: bezondigt Tim Mielants zich in ‘De Patrick’ op geen enkel moment aan gratuite blootscènes (hoewel er talloze borsten zijn te zien, kan geen enkel beeld worden bestempeld als een goedkoop titshot), dan zitten er in ‘Elysia’ wel wat taferelen die naar pure exploitation ruiken, zoals dat nét iets te vaak herhaalde shot van die naakte deerne die vanop de top van een hoge rots breedlachend met een takkenbos naar de betreffende journalist staat te zwaaien. Waarom overkomt óns dit nooit?

'GARDEN OF EDEN' (1953)

Een absolute mijlpaal, dit drama over een getergde huisvrouw die wegvlucht van haar tirannieke echtgenoot en samen met haar dochter onderdak vindt in een wel héél gezellige nudistenkolonie. Opvallend: net als in ‘This Nude World’ en ‘Elysia’ wordt het nudisme hier voorgesteld als een probaat middel tegen angsten, zwaarmoedigheid en depressie – de huisdokter zou beter een verblijf in een nudistenkolonie voorschrijven in plaats van de onvermijdelijke antidepressiva! In het begin houdt de dame haar elegante jaren 50-jurken nog angstvallig aan, maar in het meest symbolische shot gooit ze haar kleren - als ware het ketenen - van zich af en stapt ze volledig naakt en compleet bevrijd van alle zorgen breedlachend de vijver in, en dit terwijl er lyrische muziek weerklinkt zoals je die alleen in de Hollywoodfilms uit de jaren 50 kon horen. Omdat de Hays Code in die tijd nog steeds van toepassing was, werd ‘Garden of Eden’ prompt in de ban geslagen, maar de makers spanden een rechtszaak aan en in 1957 oordeelde een Newyorkse rechter in een historisch geworden vonnis dat bloot in een film níet als obsceen mocht worden gebrandmerkt. En zo groeide ‘Garden of Eden’ uit tot een heuse gamechanger: naakt op het witte doek mócht weer. Het zal u niet verbazen dat het hek ineens van de dam was en dat de mensen in dichte drommen kwamen kijken naar de talloze nudistenfilms die in het zog van ‘Garden of Eden’ in de bioscoop verschenen, zoals ‘Diary of a Nudist’, ‘Nudist Memories’ en ‘Search for Venus’. Those were the days!

'NUDE ON THE MOON' (1972)

Toen het publiek in het begin van de jaren 70 een beetje genoeg begon te krijgen van die nudistenfilms, die in wezen nauwelijks verholen reclamespots waren voor bestaande nudistenkolonies, lieten de makers de semidocumentaire aanpak voorzichtig varen en begonnen ze zowaar verhaallijnen in hun films te introduceren. Aldus ontstond de nudie-cutie, een eerste stap in de richting van de platte seksfilms die enkele jaren later onwaarschijnlijk populair zouden worden. In ‘Nude on the Moon’, een werkelijk hilarische kruising tussen een stuntelige sciencefictionfilm en een ridicule naturistenfilm, komen twee astronauten tot de ontdekking dat het maanlandschap verdacht goed lijkt op een nudistenkolonie in Florida, staalblauwe hemel, biljartgroene gazonnen en gigantische naakte boezems inbegrepen; one small step for a man, one giant leap for our libido! Maar halfweg de jaren 70 was het gouden tijdperk van de naturistenfilm onherroepelijk voorbij, en dit had natuurlijk alles te maken met de doorbraak van het harde pornogenre in de mainstreamcinema. Bekijk het zo: wie wil nog naar nudisten gaan kijken die aan de rand van het zwembad braafjes volleybal staan te spelen, terwijl je in ‘Deep Throat’ en ‘The Devil in Miss Jones’ vrouwen en mannen écht kunt zien rampetampen? Ú?

'ACT NATURALLY' (2011)

Hoewel het ooit zópopulaire nudistengenre de voorbije dertig jaar nooit heeft opgehouden te bestaan, is het inmiddels verschrompeld tot een klein hoekje op het Internet waar alleen échte naturisten - en nu en dan een geïnteresseerde voyeur - langskomen, alwaar ze kunnen genieten van obscure nudistenfilms als ‘Perfect Exposure’, ‘Alison Over The Moon’, ‘Pure Nude Yoga: Zen Garden Godess’, ‘Les Textiles’ en ‘Barefoot to the Neck’ (een nog draaglijke Duitse komedie over een nudistenkolonie waarvan de bewoners voor de nieuwe eigenaars verborgen proberen te houden dat ze nudisten zijn). ‘Act Naturally’, een goedgemutste komedie over twee zussen die ontdekken dat ze van hun overleden vader iets heel bijzonders hebben geërfd (‘U zegt dat papa ons een nudistenkolonie heeft nagelaten?’ ‘Wij verkiezen de term naaktresort. Een kolonie is voor melaatsen.’), is één van de zeldzame naturistenfilms die in sommige landen nog eens tot in de bioscopen raakte. Maar hey, wie weet luidt ‘De Patrick’ wel de heropstanding van het genre in! We duimen!

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: