'The Spy' op Netflix: Sacha Baron Cohen in een 'ondiep en ongeduldig scenario'

, door (bds)

15
thespy1A

Met ‘The Spy’ combineert Netflix niet minder dan drie televisieformules die hen de voorbije jaren geen windeieren hebben gelegd: de reeks is een duistere miniserie, gebaseerd op waargebeurde feiten, mét een onconventionele hoofdrolspeler. Voor de spionagethriller liet Sacha Baron Cohen – al dan niet helaas – zijn gifgroene mankini thuis om de rol aan te nemen van een Israëlische spion, Eli Cohen. Die neemt op zijn beurt de rol aan van een steenrijke Syrische handelaar en verschaft zich zo toegang tot gevoelige informatie in Damascus, die voor de Israëlische staat van grote waarde is. 

Het begin van de reeks toont meteen het droevige einde van de expeditie: Eli Cohen wordt ontmaskerd, gearresteerd en voorbereid op zijn executie. ‘The Spy’ reconstrueert in zes afleveringen hoe Cohen in de jaren voordien uitgroeit tot een van Israëls meest waardevolle spionnen, maar ook hoe zijn riskante dubbelleven een steeds zwaardere druk legt op zijn persoonlijke leven. 

Poepsimpel

Doorheen een onveranderlijke bruinige filter met wazige randjes, die ons moet duidelijk maken dat het ‘van vroeger’ is, zien we hoe Cohens carrière aanvankelijk van een leien dakje loopt. Zonder veel deliberatie wordt de onopvallende kantoorklerk aangenomen voor de hyperdelicate functie, hij fietst moeiteloos door zijn stoomcursus Spioneren en binnen de kortste keren heeft hij een plaatsje versierd in de Syrische high society. Een flesje wijn, een mooi horloge of een complimentje over een auto volstaan meestal om het onvoorwaardelijke vertrouwen van alles en iedereen te winnen en hem te vrijwaren van alle achterdocht.

Dat de Syrische regerings- en legerleiders hun top secret documenten onbewaakt bewaren in de lade van hun bureaus, is voor een nieuwsgierige vijandelijke spion ook altijd mooi meegenomen. Nu lopen er op het hoogste politieke niveau – ook vandaag de dag – nogal wat goedgelovige, incompetente, nonchalante zielen rond, maar het zou toch kunnen dat ‘The Spy’ de gebeurtenissen iets simplistischer voorstelt dan ze in wezen waren. 

Wie ben ik?

Zijn spionagesuccessen ten spijt lijdt Cohen gaandeweg meer en meer onder het vervagende onderscheid tussen zijn oorspronkelijke identiteit en zijn alter ego. De relaties met zijn vrouw en kinderen verstarren, terwijl zijn nieuwe relaties in Syrië onvermijdelijk op een leugen berusten. Cohens persoonlijke worsteling roept interessante vragen op over identiteit en authenticiteit, maar die worden door de personages helaas vaak zelf nogal letterlijk beantwoord. Herhaaldelijk benadrukken Cohen en zijn oversten dat het toch niet vanzelfsprekend is een andere identiteit aan te nemen, terwijl het zoveel boeiender was geweest om dat als kijker zelf te mogen ontdekken. 

Het te ongeduldige scenario mist over het algemeen rust en diepte. De personages, hun relaties en de nochtans zinderende intriges krijgen geen tijd om te sudderen en organisch te groeien, waardoor het potentieel aan emotionele impact en spanning onbenut blijft. Voor een reeks over een spion in een internationaal conflict is er bovendien nauwelijks aandacht voor de toch niet onbelangrijke politieke en morele kant van de kwestie. Het eigenlijke verhaal, zoals dat destijds in werkelijkheid is geschied lijkt een pak indrukwekkender en interessanter dan wat de serie ermee doet. 

Foute accenten

Ook het acteerwerk heeft moeite om de middelmatigheid te overstijgen. Een degelijke Sacha Baron Cohen groeit tijdens de reeks, maar in zijn houding en manier van lopen lijkt het toch altijd alsof hij een fikse inspanning moet leveren om zich ernstig en normaal te houden. In de bijrollen wordt vooral matig tot zwak geacteerd, maar een en ander heeft wellicht te maken met het afgrijselijke artificieel ‘Hebreeuwse’ accent waarmee de acteurs hun Engels moeten uitstoten, een fenomeen waar anno 2019 toch echt komaf mee mag gemaakt worden. Eigenlijk kan enkel Noah Emmerich ten volle overtuigen met zijn gevoelige vertolking van Cohens overste Dan, hoe mager gefundeerd diens acties ook mogen zijn. 

‘The Spy’ is geen onverdienstelijke reeks en vindt naar het einde toe steeds beter de juiste toon, maar de veilige en risicoloze aanpak zullen de reeks dra in de vergetelheid van het Netflixaanbod doen belanden.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: