Beeld HBO/Telenet | Humo

Humo kijktPlay

De beste dramaseries nu op Play

Dit artikel wordt regelmatig bijgewerkt als er televisieseries bijkomen of vertrekken op Telenet Play. Nieuwe titels worden aangegeven met een *.

Niet weten wat te streamen? Gebruik onze interactieve gids op humo.be/kijken

1992 – 1993 – 1994

Toen begin jaren 90 twee populaire rechters, Giovanni Falcone en Paolo Borsellino, om het leven kwamen bij een bomaanslag door de maffia, was de maat vol voor hun collega’s. Een groep magistraten onder leiding van Antonio Di Pietro begon aan Mani Pulite of Schone Handen, een grootscheeps onderzoek naar de wijdverbreide corruptie bij Italiaanse politici, ambtenaren en zakenlui en hun banden met de maffia. De operatie leidde tot de ineenstorting van het politieke systeem (zowel de socialistische als de christen-democratische partij werden opgedoekt) en de opkomst van Forza Italia, de politieke beweging van mediamagnaat en populist Silvio Berlusconi. Die woelige periode in de Italiaanse geschiedenis, waarvan tot op vandaag de gevolgen te merken zijn in een figuur als Matteo Salvini, wordt gereconstrueerd in deze trilogie, die niet alleen in het thuisland maar ook internationaal hoge ogen heeft gegooid – de Britse krant The Guardian noemde ze zelfs ‘een kruising tussen ‘House of Cards’ en ‘The Sopranos’’.

‘1992 – 1993 – 1994'Beeld web

American Crime

Het wonderbaarlijkste aan deze anthology-serie is niet hoe ongewoon goed ze is – zelfs in rijke televisietijden als deze – maar wél dat niet door HBO of Netflix is gemaakt, maar door ABC, zeg maar het VTM van de VS. Van zo’n commerciële mogol verwacht je vlot weg happende procedurals, géén reeks die weliswaar aftrapt met een gewelddadige moord en verkrachting, maar vooral draait om de schokgolven die vervolgens door de levens van een aantal (zeer diverse) personages rollen die van ver of nabij bij de zaak betrokken zijn. De serie gaat verder op haast álle vlakken frontaal tegen de tv-conventies in: slachtoffers zijn minder onschuldig dan ze lijken, blanken beschuldigen zwarten van hate crimes, rouwende ouders doen zulke rare dingen dat er nog onmogelijk mee te sympathiseren valt. En ondertussen worden, hard en ongenadig, de gevoeligste thema’s aangesneden.

Hoofdrolspelers in ‘American Crime’ zijn onder meer Timothy Hutton en Felicity Huffman (bekend van ‘Desperate Housewives’ en haar veroordeling wegens fraude met universiteitspapieren), maar zij spelen elk seizoen wel een ander personage. Elke reeks van ‘American Crime’ – er zijn er in totaal drie gemaakt – speelt zich namelijk in een andere omgeving af: het tweede gaat over seksueel misbruik in het college-basketbal) en het derde over arbeidsrechten in North Carolina. Maar telkens opnieuw is de zaak het uitgangspunt voor een onderzoek naar het flink rottende hart van Amerika. Een absolute aanrader.

‘American Crime’Beeld web

Babylon Berlin *

Babylon BerlinBeeld GF

De duurste niet-Engelstalige serie aller tijden, maar het geld is goed besteed, want het Duitse ‘Babylon Berlin’ is  een van de beste Europese reeksen die er de afgelopen jaren zijn gemaakt. Een wervelend drama over het Berlijn van de jaren 20,  een plek waar fascisten, communisten, gelukszoekers en oplichters vochten voor meer macht en geld, met een plot over een detective die een door maffiose Russen gerund illegaal pornocircuit probeert op te rollen. Het derde seizoen loopt momenteel op Play maar de eerste twee zijn ook beschikbaar dus: inhalen, sofort! 

Band of Brothers

Nadat Steven Spielberg en Tom Hanks de landing in Normandië tot leven hadden gebracht in ‘Saving Private Ryan’, sloegen ze opnieuw de handen in elkaar om de héle opmars van de geallieerden tijdens WO II te tonen. Hun megalomane HBO-project ‘Band of Brothers’ volgt de lotgevallen van Easy Company van in hun bootcamp (met drilsergeant Ross Geller!) over de velden van Europa tot het adelaarsnest van Hitler, in een perfecte mix tussen opgeboend Hollywooddrama en rauw realisme. Wie z’n bonkigste nonkel wil zien snikken, moet op het eerstvolgende familiefeest maar even de laatste minuten opzetten.

‘Band of Brothers’Beeld web

Billions

Over de financiële crisis die in 2008 uitbrak nadat Lehman Brothers ten onder ging en de Amerikaanse huizenmarkt in elkaar zakte, valt een goeie ‘The Wire’-achtige serie te maken, over hoe mensen van alle niveaus – van de simpele huiseigenaars met een wurghypotheek tot de whizzkids van Wall Street die alle rommelkredieten herverpakten – verstrikt raakten in het spel van het grote geld. ‘Billions’ is, voor alle duidelijkheid, niet die serie, maar niet getreurd: deze reeks over een openbaar aanklager die een stinkend rijke hedgefondsmanager van fraude verdenkt is perfect gemaakte tv-popcorn, met een kat-en-muisspel dat je op het puntje van je stoel houdt en twee hoofdrolspelers (Damian ‘Homeland’ Lewis als aandelenmakelaar Bobby Axelrod en een geweldige Paul Giamatti als zijn nemesis Chuck Rhoades) die elkaar van het scherm proberen te spelen. Ka-tsching!

‘Billions’Beeld web

Boardwalk Empire

Groots opgezette misdaadreeks uit 2010, geschreven door ‘Sopranos’-veteraan Terence Winter en geregisseerd door Martin Scorsese. Toen de reeks op HBO begon, was het ook duidelijk de bedoeling van de zender om de fans van ‘The Sopranos’ op hun wenken te bedienen, met een breed uitwaaierend, ambitieus historisch drama vol met door hun geweten bezwaarde gangsters (onder wie Steve Buscemi) en complexe verhaallijnen. ‘Boardwalk Empire’ kon weliswaar nooit het niveau of dat status van ‘The Sopranos’ evenaren – daarvoor bleef het altijd net iets te veel een imitatie – maar was wel vijf seizoenen lang nooit minder dan degelijk.

‘Boardwalk Empire’Beeld web

Borgen

In de Deense dramareeks ‘Borgen’ volgen we voor de verandering geen getroubleerde detective, maar een getroubleerde politica. Birgitte Nyborg (hulde aan actrice Sidse Babett Knudsen!) schopt het, tot haar eigen verrassing, tot de eerste vrouwelijke premier van Denemarken. In tegenstelling tot antiheld Frank Underwood uit ‘House Of Cards’ stroomt er géén ijs door de aderen van Nyborg, maar is ze een idealistische politica die strijdt voor haar principes. Maar niemand houdt het in de politiek vol zonder compromissen te sluiten. Eén van de meest menselijke reeksen over de politieke arena die ooit op tv werd vertoond.

‘Borgen’Beeld web

The Bridge

De reeks die van de negen kilometer lange Sontbrug tussen Kopenhagen en Malmö een toeristische trekpleister heeft gemaakt. Het uitgangspunt van ‘The Bridge’ blijft even eenvoudig als geniaal: een lijk wordt teruggevonden op de brug, netjes neergelegd op de grens tussen Zweden en Denemarken, waardoor een Zweedse en Deense rechercheur verplicht worden om samen op jacht te gaan naar de dader. Geloofwaardigheid is niet altijd de belangrijkste bekommernis van de scenaristen, maar ‘The Bridge’ bleef wel vier seizoenen lang altijd spannend en onderhoudend. De reeks kreeg bovendien al een remake die zich afspeelde aan de grens tussen de Verenigde Staten en Mexico, en een Russische versie waarin Rusland en Estland centraal staan. Om de grote droom van de bedenkers te laten uitkomen – een ‘The Bridge’ tussen Noord- en Zuid-Korea – lijkt de tijd dan weer nog niet rijp.

‘The Bridge’Beeld web

Chernobyl

Een gemakkelijke zit is ‘Chernobyl’ niet, ook al duurt de miniserie maar vijf afleveringen. De nasleep van de beruchte meltdown van Tsjernobyl wordt in zodanig detail en tegen zo’n geduldig tempo verteld, dat je automatisch meegezogen wordt in het nachtmerrieachtige lot van de brandweermannen, overheidsfunctionarissen en wetenschappers die in het hellelandschap rond de kerncentrale hun werk moeten doen. ‘Chernobyl’ kan emotioneel verpletterend zijn (het lot van een jonge moeder en haar gezin is hartverscheurend) en toont bijwijlen verschrikkelijke gruwel, maar in essentie is dit een door en door integere, kritische reconstructie die – zoek de zeven verschillen met de wereld van vandaag – toont wat een beleid van enggeestige doctrine en moedwillige leugens tot gevolg kan hebben. 

‘Chernobyl’Beeld HBO

The Corner

Voor ‘The Wire’ was er ‘The Corner’, een minireeks van David Simon over een straathoek in Baltimore waar verslaafden hun dagelijkse fix komen zoeken, en waar hij ooit zelf als journalist maandenlang verhalen ging optekenen voor zijn eerste boek. De verfilming voor HBO legde de basis voor Simons tv-carrière en bevatte alle thema’s die hij later in ‘The Wire’ zou uitwerken, in iets meer uitgepuurde vorm.

‘The Corner’Beeld web

The Deuce

Time Square was niet altijd een van de populairste tourist traps van New York. In de jaren 70 rukte – hihihi – de seksindustrie er op, met prostituees en drugsdealers op elke hoek. David Simon brengt deze glorietijd van verderf onverbloemd in beeld, net zoals hij deed met Baltimore in het weergaloze ‘The Wire’. ‘Niemand krijgt een happy end,’ zo beloofde hoofdrolspeelster Maggie Gyllenhaal, ‘de reeks is daar te realistisch voor.’ Kijken tot het eind, zo benadrukte onze recensent toen hij voor het derde en laatste seizoen een perfecte score uitdeelde.

‘The Deuce’Beeld HBO

Deutschland 83- 86

Duits tweeluik over de jonge Oost-Duitse grenswachter Martin Rauch, die vlak nadat Ronald Reagan de toenmalige Sovjet-Unie in een speech ‘the evil empire’ heeft genoemd de vraag krijgt om undercover te gaan in het West-Duitse leger. Omdat hij zo zijn moeders nieroperatie kan betalen, stemt Rauch – codenaam: Kolibri – toe, maar tijdens zijn missies merkt hij dat de communistische propaganda niet helemaal strookt met de werkelijkheid. ‘Deutschland’ is zowat het Duitse antwoord op – het helaas nergens te bekijken – ‘The Americans’: een spannende dramaserie waarin de Koude Oorlog getoond wordt door de ogen van ‘de tegenpartij’ én een knap tijdsbeeld waarin alle details goed zitten.

‘Deutschland’Beeld web

Enlightened

HBO-parel uit 2011 over zakenvrouw Amy Jellicoe (een fenomenale Laura Dern) die door haar bedrijf wordt opzijgeschoven omdat ze met de baas in bed is gedoken. Na een uitgebreide retraite in Hawaï keert ze herboren terug, en is ze vastbesloten om alle mensen om haar heen gelukkig en zen te maken. Alleen zitten die daar niet op te wachten. ‘Enlightened’ begint als een komedie maar wordt gaandeweg een ontroerende en intelligente serie over hoe moeilijk het is om te veranderen en hoe grote theorieën soms stranden op de problemen van alledag, een reeks bovendien die met ‘The Ghost Is Seen’ uit seizoen 2 wellicht ook het mooiste, meest hartverscheurende halfuurtje televisie van de afgelopen tien jaar bevat. Na twee misdadig slecht bekeken seizoenen trok HBO de stekker uit de reeks, maar ‘Enlightened’ had zoveel invloed op tv-makers en de series die erna kwamen, dat ze in Amerika wel eens omschreven wordt als ‘de Velvet Underground van de televisie’.

‘Enlightened’Beeld web

Euphoria

Geen serie wekte de laatste jaren meer controverse dan deze rauwe en bijwijlen haast choquerend harde dissectie van wat het betekent om jong, puistig en zoekende te zijn in een voor tieners toch redelijk heftige tijd van bodyshaming, sexting, cyberpesten, alomtegenwoordige drugs, vervagende genders en een onder een constante niet altijd even vrolijke berichtenstroom oplichtende telefoon. Regisseur-scenarist Sam Levinson verpakte het ook nog eens in een flitsende visuele en narratieve stijl die het prikkelbombardement moet reflecteren waaraan digital natives worden blootgesteld en tot het gedurfdste en bij momenten meest overdonderende behoort dat we in tijden in een tv-serie (en zelfs op het witte doek) hadden gezien. Niet echt een aanrader voor ouders die zich weleens zorgen maken over hun tienerkinderen en nú al slecht de slaap kunnen vatten.

‘Euphoria’Beeld web

Game of Thrones 

We zijn beginnen te kijken nadat een drinkebroer ‘Game of Thrones’ had omschreven als ‘‘Lord of the Rings’ in serievorm’ en zijn gebleven voor de manipulatieve machtspelletjes, de blinkende zwaarden en bontmantels, dat opzwepende introfilmpje, de bloederige trouwfeesten en afgehakte hoofden op pieken, Tyrion Lannister (‘That’s what I do. I drink and I know things.’), de ijszombies en – natuurlijk! – de draken. De acht seizoenen van ‘Game of Thrones’ waren grensverleggend: niet alleen had een televisiereeks nooit eerder zóveel geld gekost (een dikke 13 miljoen euro per aflevering) of zulke hoge kijkcijfers gehaald, maar de serie had ook als geen ander de ballen om geliefde personages op de meest onverwachte momenten af te moorden. ‘When you play a game of thrones you win or you die,’ verklaarde Cersei Lannister in een iconische scène in het eerste seizoen, waarna ze Ned Stark, destijds dé held van de serie gespeeld door beroemdheid Sean Bean, zomaar liet onthoofden. De toon was gezet. Voor wie – ondanks de toch teleurstellende finale – maar niet genoeg van ‘Game of Thrones’ kan krijgen: de spin-offs zijn al lang besteld en u kunt nog altijd de oorspronkelijke boekenreeks van George R.R. Martin aanschaffen.

‘Game of Thrones’Beeld Photo News

Generation Kill

Nadat ze de straten van Baltimore voorgoed achter zich hadden gelaten, wierpen David Simon en Ed Burns, de twee bedenkers van ‘The Wire’, zich op ‘Generation Kill’, een boek over een Amerikaans bataljon dat ingezet werd bij de verovering van Irak. Wie vertrouwd is met de bejubelde tv-reeks, weet min of meer wat hij van deze minireeks mag verwachten: hardgekookte dialogen die barsten van het slang en het onverstaanbare militaire jargon, geen hapklaar opgediende verhaallijn maar een op het eerste gezicht onontwarbare chaos van gebeurtenissen en zonder introductie opgevoerde personages en een welhaast documentaire graad van realisme. Simon en Burns proberen een zo authentiek mogelijk beeld te schetsen van hoe het was om met één van de eerste bataljons in een gepantserde Humvee Irak binnen te trekken; een beeld van de angst en de spanning, van de chaos en verwarring, maar vooral ook van de mannen in de frontlinie en hoe zij trachtten om te gaan met de stress van een onzichtbare vijand, de absurde en soms tegenstrijdige bevelen van hogerhand, de onverhoeds toeslaande oorlogsgruwel en de nauwelijks te beschrijven apocalyptische hel waarin ze werden gedropt. Géén gemakkelijke zit, wel de meest realistische, rauwst op de huid vallende brok fictie die over de oorlog in Irak werd gemaakt.

‘Generation Kill’Beeld web

Hannibal

Bloederige moorden en kannibalisme zagen er nooit fraaier uit dan in deze opmerkelijke psychologische politiethriller van Bryan Fuller. Voor ‘Hannibal’ ging de producer en scenarist aan de slag met personages en plotelementen uit de Lecterthrillers ‘Red Dragon’, ‘Hannibal’ en ‘Hannibal Rising’, maar – zoals dat te verwachten viel van de man die zich al eerder een aparte stem in televisieland toonde met ‘Dead like me’ en ‘Pushing daisies’ – creëerde hij een tv-serie die niet alleen in weinig of niks te vergelijken valt met de Lecter-films maar die zich visueel en inhoudelijk ook in een volstrekt eigen universum bevindt. Eén waarin de macaberste moordscènes als hyperesthetische en kunstige tableaus worden weergegeven, met mensenvlees bereide gerechten er verontrustend exquis en smakelijk uitzien en personages tijdens lang uitgesponnen gesprekken diep in elkaars getormenteerde psyche koteren, doorgaans met een jazzy rommelende score op de achtergrond. En wie dacht dat het een slecht idee was om na Anthony Hopkins een andere acteur los te laten op de befaamde kannibaal, weet al na één scène met een elektriserende en met zijn scherpe trekken welhaast voor deze rol geboren Mads Mikkelsen beter.

‘Hannibal’Beeld web

Hell on Wheels

Bij vlagen puike dramaserie over de arme lieden die in de 19de eeuw de eerste transcontinentale spoorlijn aanlegden over de Amerikaanse steppes. Onder hen ook Cullen Bohannon, een ex-soldaat uit de Amerikaanse burgeroorlog die zich als arbeider liet inlijven om zo de moordenaars van zijn gezin op het – komt-ie! – spoor te komen.

‘Hell on Wheels’Beeld web

His Dark Materials

Na de rampzalige filmversie uit 2007 leek ‘His Dark Materials’, de wereldwijde bestseller van Philip Pullman, voorgoed verbrand, maar ruim tien jaar na het Hollywood-debacle hebben de BBC en HBO zich tot onze grote vreugde aan een nieuwe versie gewaagd. Mét de uitgesproken intentie om de trilogie met het gepaste respect recht te doen, de zaak niet vanaf de eerste seconde vol te proppen met leeghoofdige CGI, maar rustig de tijd te nemen (elk seizoen beslaat één boekdeel) om de plot uit de doeken te doen en – vooral – om ons kennis te laten maken met het wonderlijke, magische universum dat Pullman heeft bedacht. De heldin van ‘His Dark Materials’ is Lyra Belacqua, een 12-jarig weesmeisje dat haar jeugd als vondeling in een college in Oxford doorbracht en een tocht naar het mysterieuze Noorden onderneemt, op zoek naar haar oom-avonturier Asriel én een aantal spoorloos verdwenen kinderen. Ze wordt daarbij op de hielen gezeten door agenten van het Magisterium, een duistere religieuze organisatie die de wereld stevig onder de knoet heeft en vreest dat een recente ontdekking van Asriel hun eeuwenoude heerschappij bedreigt. Wat ‘His Dark Materials’ onderscheidt, is de diepgaande thematiek: het gaat niet alleen over volwassen worden en het verlies van onschuld, maar ook over macht en onderdrukking, georganiseerde religie versus oprechte spiritualiteit, armoede en klassenstrijd en – actueler dan ooit – de waarheid en hoe hogere krachten die altijd naar hun hand proberen te zetten. Maar dan verpakt als een spannend en visueel wervelend avontuur met knap uitgewerkte en geweldig vertolkte personages.

‘His Dark Materials’Beeld web

In Treatment 

Bij HBO hebben ze nooit op een risico meer of minder gekeken, maar dit op een Israëlisch format gebaseerde juweeltje blijft zelfs in hun rijke catalogus iets opmerkelijks. ‘In Treatment’ gaat over een psychotherapeut, dokter Paul Weston (Gabriel Byrne), en de patiënten die hij in zijn privépraktijk ontvangt. Per seizoen behandelt Weston er vier, en omdat hij ook maar een mens is, neemt hij op de laatste dag van de werkweek zélf plaats op de sofa van zijn collega en mentor dokter Gina Toll.

Een serie die zich bijna integraal afspeelt in een sober dokterskabinet en waarin alleen maar pratende mensen te zien zijn: het klinkt niet echt als een recept voor spannende tv. Maar ‘In Treatment’ is zo goed geschreven, en de casussen die Weston te behandelen krijgt, zijn zo intelligent uitgewerkt, boeiend en – op af en toe een detail na – geloofwaardig dat deze unieke psychotherapeutische thriller je al na een paar scènes bij het nekvel heeft en je pas weer loslaat als je weet wat er precies is gebeurd met de getraumatiseerde gevechtspiloot Alex (Blair Underwood uit ‘L.A. Law’), het suïcidale turnstertje Sophie (Mia Wasikowska in haar eerste grote rol) of de met haar geheugen worstelende actrice Frances (de immer uitmuntende Debra Winger). Bonus: niemand kan beter begrijpend knikken dan Byrne.

‘In Treatment’Beeld HBO

The Killing

De serie die ruim tien jaar geleden de hele hype rond Scandinavische krimi’s in gang heeft gezet, en vandaag nog altijd – zeker in de eerste reeks – een schoolvoorbeeld van hoe je een misdaadzaak over één seizoen uit kunt smeren. Met uitzondering van de sweaters van Sarah Lund ook nog geen spatje verouderd.

The Knick

‘The Knick’ werd bedacht door het schrijversduo Jack Amiel en Michael Begler, maar Steven Soderbergh – nog altijd één van de interessantste filmers van zijn generatie – nam de regie, de montage én het camerawerk voor zijn rekening en drukte zo meer dan stevig zijn stempel op één van de beste en zeker het origineelste medische tv-drama ooit. ‘The Knick’ speelt zich rond 1900 af in het Knickerbocker Hospital in New York en schetst een rauw en onverbloemd beeld van de medische praktijk van die tijd, vaak een veredelde vorm van beenhouwerij waarbij het een godswonder was wanneer de patiënt het er min of meer levend vanaf bracht. Het centrale personage is John Thackeray, een briljant chirurg die met zelfbedachte instrumenten en technieken met wisselend succes op zijn patiënten experimenteert en na de werkuren graag verpozing mag zoeken in louche opium- en hoerententen; een boeiend en door Clive Owen knap neergezet personage dat losjes gebaseerd is op een echt bestaande dokter. We hadden Thackeray zeer graag langer in actie gezien dan de slechts twee seizoenen dat deze onderschatte parel duurde.

‘The Knick’Beeld Cinemax

The Leftovers 

Ergens in het tweede seizoen moet Kevin Garvey, één van de hoofdpersonages van ‘The Leftovers’, in de lobby van een hotel in een andere dimensie een droef karaokenummer zingen om via een waterput die als een soort wormgat fungeert weer terug te kunnen reizen naar onze wereld. Dat is niet eens de vreemdste scène uit ‘The Leftovers’, de adaptatie van Tom Perrotta’s gelijknamige roman waarin 2 procent van de wereldbevolking op een dag plots spoorloos van de aarde is verdwenen en een – wie een betere omschrijving weet te verzinnen, mag zijn vinger opsteken – magisch-realistisch psychologisch drama waarmee showrunner en onverbeterlijke provocateur Damon Lindelof de meningen verdeelde zoals hij dat tien jaar eerder met het al even controversiële ‘Lost’ had gedaan.

‘The Leftovers’Beeld HBO

The Loudest Voice

De naam Roger Ailes doet misschien enkel bij Amerikawatchers een belletje rinkelen, maar zijn invloed op de politiek is er niet te onderschatten. Hij kreeg na een carrière als adviseur voor onder anderen Richard Nixon en Ronald Reagan in 1996 de vraag van Rupert Murdoch om een conservatieve nieuwszender uit de grond te stampen, als tegenwicht voor het ‘linkse’ CNN. Sindsdien fungeert Fox News – sinds 2002 de best bekeken nieuwszender in de VS – als megafoon voor de Republikeinen, een plek waar de angst voor illegale migratie en afkeer voor ‘de linkse elite’ danig opgeklopt worden. Fox News lanceerde ook de politieke carrière van Donald Trump, maar van Trumps verkiezing zelf heeft Ailes uiteindelijk niet echt kunnen genieten: in de zomer van 2016 moest hij na beschuldigingen van seksueel wangedrag een stap opzij zetten en een jaar later stierf hij aan een hartaandoening. De miniserie ‘The Loudest Voice’ – met een onherkenbare Russell Crowe als Ailes – brengt de op- en neergang van Ailes in beeld en toont ook hoe Fox News de verdeeldheid in de Amerikaanse samenleving al twintig jaar aanzwengelt.

‘The Loudest Voice’Beeld web

Luck

Na het succes van zijn westernserie ‘Deadwood’ – helaas nog nergens te streamen bij ons – kreeg bedenker en scenarist David Milch carte blanche van HBO. In ruil leverde hij eerst het volledig van de pot gerukte ‘John From Cincinatti’ af, een mystiek drama over een surfende Jezusfiguur dat na een paar afleveringen wegens tegenvallende kijkcijfers weer werd stopgezet. Daarna wierp Milch zich volledig op één van zijn grootste passies: gokken. In ‘Luck’ goot hij zijn jarenlange ervaringen op de paardenrenbaan in een scenario over onverbeterlijke gokkers, maffiabazen en jockey’s, dat in 2011 door Hollywoodlegende Michael Mann op hyperkinetische, de adem afsnijdende manier werd verfilmd. Afgaand op de negen afleveringen uit seizoen 1 had ‘Luck’ één van de beste series van de jaren 10 kunnen worden, alleen zorgden enkele ongevallen met paarden op de set en de wispelturigheid van Milch ervoor dat HBO er na een jaar alweer genoeg van had.

‘Luck’Beeld web

MotherFatherSon

Aan de lange lijst van Hollywoodsterren die zich verwaardigen om in een tv-serie mee te doen, mogen we sinds kort ook Richard Gere toevoegen: op zijn 70ste deed de acteur mee in ‘MotherFatherSon’, een achtdelige miniserie van de BBC. Gere speelt Max, de ijskoude eigenaar van een groot media-imperium, die met een vingerknip bepaalt wie de Britse premier wordt. Als zijn zoon Caden bezwijkt onder de druk, wil zijn vervreemde vrouw hem uit zijn klauwen redden, maar omdat zijn zoon een hoop duistere geheimen over het bedrijf weet, kan Max dat niet zomaar laten gebeuren. De machtsstrijd die daarop volgt, levert compleet belachelijke maar onweerstaanbare trash-tv op.

‘MotherFatherSon’Beeld web

Mr. Robot

Een jonge computertechnicus, Eliot Alderson (Rami Malek), werkt bij een cybersecuritybedrijf, maar ’s nachts is hij ook actief als hacker bij de geheime groepering fsecurity, die jaagt op de multinational E Corp, ofte ‘de 1 percent van de 1 percent: de onzichtbare lui die beslissingen nemen over alles’. Daarnaast kampt Eliot met uitputtende psychologische problemen: hij heeft socialeangststoornis, gaat verstopt achter zijn zwarte hoodie en wentelt zich in eenzaamheid, met een morfineverslaving tot gevolg. Emotionele complexiteit? Check! Hersenen in de knoop leggende samenzweringstheorieën? Check! Nagelbijtende spanning? Een spanningsboog die vier seizoenen lang volgehouden wordt en toch eindigt met een bevredigend orgelpunt? Double check!

‘Mr. Robot’Beeld web

The Night Of

Eén keer besluit de Amerikaans-Pakistaanse student Naz (doorbraak van Riz Ahmed) om de bloemetjes buiten te zetten: hij pakt de taxi van zijn vader, versiert een knappe griet op een feestje, en gaat met haar naar huis. Maar de volgende ochtend wordt hij wakker... naast haar lijk. Wat volgt, is geen gladde whodunit, maar wél een meedogenloze inkijk in het Amerikaanse rechtssysteem. Heeft Naz het gedaan? Maakt niet uit: wie geen crimineel is, wórdt er wel één in de Amerikaanse gevangenis. Naast een wrang milieuportret biedt ‘The Night Of’ ook een fantastische vertolking van John Turturro als Naz’ schlemielige advocaat, en één van de mooist gefilmd tv-uurtjes ooit: in de eerste (en beste) aflevering schildert Paul Thomas Anderson-cameraman Robert Elswit een nachtelijk New York om ‘Taxi Driver’ tegen te zeggen.

‘The Night Of’Beeld web

On Becoming a God in Central Florida

‘On Becoming a God in Central Florida’: nee, een overdreven catchy titel is het niet, maar erachter schuilt wel een puike zwarte komedie waarin een al even puike Kirsten Dunst een kersverse moeder speelt die, in een wanhopige poging om de eindjes aan elkaar te knopen, besluit om in het louche piramidesysteem te stappen dat ze verantwoordelijk acht voor de dood van haar man. En, je zult het altijd zien: ze blijkt een neus te hebben voor oplichterij en profiteren van nietsvermoedende Amerikanen.

‘On Becoming a God in Florida’Beeld web

The Pacific

Met een kostprijs van 125 miljoen dollar voor tien afleveringen stond ‘Band of Brothers’ (2000) lang te boek als de duurste serie aller tijden, tot Steven Spielberg en Tom Hanks in 2010 beslisten om een opvolger te maken: ‘The Pacific’, opnieuw een tiendelige reeks over de Tweede Wereldoorlog, maar deze keer met de Stille Oceaan als decor én een budget van een slordige 200 miljoen dollar. Groter is echter niet beter: van de twee series is ‘Band of Brothers’ ontegensprekelijk diegene die we u – mocht een nazi een geweer tegen ons hoofd houden – zouden aanraden, misschien ook omdat de verhalen over de landing in Normandië en de bevrijding van Europa herkenbaarder zijn. Maar ‘The Pacific’ blijft wel een meeslepende les oorlogsgeschiedenis, die uitstekend balanceert tussen spectaculair – de slag om Guadalcanal! – en kleinschalig: de meest aangrijpende scène is die waarin een getraumatiseerde Amerikaanse soldaat in zijn bed pist.

‘The Pacific’Beeld web

The Plot against America *

The Plot against AmericaBeeld GF

Hoe snel en makkelijk kan het kwaad zich verspreiden? Heel snel en heel makkelijk, zo toont deze zesdelige verfilming van het boek van Philip Roth, waarin de uiterst-rechtse vliegenier Charles Lindbergh in 1940 de presidentsverkiezingen wint met een programma vol nationalistische en antisemitische slogans. Lindbergh zelf komt nauwelijks in beeld, want de reeks focust vooral op de gevolgen voor een modaal joods gezin in New Jersey, de familie Levin, van wie de wereld steeds kleiner, donkerder en onheilspellender wordt. ‘The Plot against America’ is een meesterwerk  dat ongenadig onder je huid kruipt, en in tijden waarin politici in de VS en over de hele wereld graag de haat tegen anderen aanzwengelen ook erg belangrijke televisie.   

Rome

In 2005, toen de wereld nog moest leren bingewatchen en Netflix nog aan de verovering van de televisiewereld moest beginnen, pakte HBO uit met ‘Rome’, zijn tot dan toe duurste en meeste prestigieuze reeks. ‘Rome’, in meer dan één opzicht een soort voorloper van ‘Game Of Thrones’, ging over macht, verraad, politiek gekonkelfoes, passie, wraak en moord, overgoten met een flinke dosis geweld en bloot. Dat alles tegen het fraaie decor van het oude Rome van de eerste eeuw voor Christus, wanneer Julius Caesar dronken van glorie na enkele klinkende militaire overwinningen de macht grijpt en met zijn dictatuur de eerste kiemen worden gezaaid voor de ondergang van het eens zo machtige Romeinse Rijk.

‘Rome’Beeld web

Room 104

Eerlijk: wij checken nog liever in bij kamer 237 van het Overlook Hotel in ‘The Shining’ dan in de kamer uit de titel van de reeks ‘Room 104’: al drie seizoenen lang spelen zich er unieke, trippy verhalen af die, of ze nu stukjes horror, drama of musical (!) zijn, maar zelden een goede afloop kennen. Dé troef van de reeks is de plejade aan topacteurs die elk seizoen de revue passeert, met ronkende namen als Michael Shannon, Mahershala Ali of Luke Wilson. Maar voor de scenario’s (niet zelden van de hand van bedenkers Jay en Mark Duplass) mag u het ook doen.

‘Room 104'Beeld web

Sharp Objects

De mindfuck van 2018: de achtdelige HBO-minireeks ‘Sharp Objects’, van de makers van ‘Big Little Lies’ en ‘Gone Girl’. Journaliste Camille Preaker (Amy Adams) keert terug naar haar geboortedorp Wind Gap om verslag over twee vermoorde meisjes uit te brengen. Camille neemt haar takenpakket als zichzelf verminkende alcoholist ontzettend serieus en het vooruitzicht van haar weerzien met haar neurotische moeder, beangstigend goed vertolkt door Patricia Clarkson, laat haar overuren draaien. De moordzaak is al even complex en verwarrend als Camille’s eigen verleden. Blijf scherp, want niets is wat het lijkt in ‘Sharp Objects’.

‘Sharp Objects’Beeld HBO

Six Feet Under 

Het blijft een ongewoon uitgangspunt: een dramareeks over een familie die een uitvaartdienst runt. Claire, David (gespeeld door Michael C. Hall, later bekend als ‘Dexter’) en Nate Fisher groeiden op in een huis met lijken in de kelder. Het disfunctionele gezin wordt helemaal gebroken na de onverwachtse dood van hun vader. Vijf seizoenen lang zoekt elk gezinslid wanhopig naar geluk. Verwacht traumatische levenservaringen, morbide humor, een overlijden aan het begin van élke aflevering, personages zo authentiek dat het meer dan eens confronterend aanvoelt, en een van de aangrijpendste seriefinales ooit vertoond.

‘Six Feet Under’Beeld HBO

The Sopranos

De tv-renaissance van de laatste decennia begon in 1999, bij betaalzender HBO, en vooral: bij ‘The Sopranos’. Bedenker David Chase moest vechten om het basisgegeven – ‘gedeprimeerde maffiabaas Tony Soprano (James Gandolfini) moet op therapie’ – te verkopen. Maar hij wist daarna wél zes glorieuze seizoenen lang van hoogtepunt naar hoogtepunt te knallen, precies omdat hij het maffiaverhaal stripte van glamour. ‘The Sopranos’ ging over familie; de gangsters waren voor het eerst ménsen. Het succes van de reeks veranderde televisie onherroepelijk: opeens hadden ambitieuze verhalen met volwassen thema’s, zonder reclame en daarbij horende cliffhangers, een plekje op het kleine scherm. In 2020 komt de godfather aller tv-antihelden – zonder Tony Soprano geen Walter White of Don Draper – nog één keer terug, in een door David Chase gepende prequel, waarin hij gespeeld wordt door... Michael Gandolfini, zoon van de betreurde James. U ziet: in ‘The Sopranos’ draait álles om familie.

The SopranosBeeld HBO

Show me a hero *

Show me a heroBeeld GF

Sociale huisvesting: het lijkt niet meteen een goed thema voor een tv-serie, maar David Simon - hij van ‘The Wire’ en recent ‘The Plot against America’ - wist er een paar jaar geleden toch een uitstekende reeks uit te puren. Het zesdelige ‘Show me a hero’ draait rond Nick Wasicko (Oscar Isaac), de jonge en ambitieuze burgemeester van Yonkers, een stad net boven de Bronx in New York. Hij wil 200 sociale woningen optrekken maar omdat die in een rijke, blanke wijk komen, krijgt hij te maken met een enorme tegenstand. Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal.

Succession

Vergeet de Iron Throne, de spannendste en meest onderhoudende machtsstrijd van de afgelopen jaren is die om de directeursstoel van Waystar Royco, een gigantisch Amerikaans mediabedrijf. Als pater familias Logan Roy wordt geveld door een beroerte, popelt zijn machtshongerige, bekvechtende kroost om zijn plaatsvervanger uit te kiezen. De combinatie van absurde rijkdom en witte privileges maken de onbeholpen meeloper Kendall, losbol Roman en het politieke meesterbrein Shiv zó heerlijk onuitstaanbaar en wreed dat je niet meer kunt wegkijken.

‘Succession’Beeld HBO

Togetherness

Door de gebroeders Mark en Jay Duplass geschreven en geregisseerde Amerikaanse dramedy over twee koppels die in hetzelfde huis wonen in een suburb van Los Angeles. Eén koppel is getrouwd, heeft twee jonge kinderen en ontdekt dat de vonk tussen hen helemaal weg is. Bij het tweede koppel is het nog een graadje erger: ze hebben geen kinderen, en ze krijgen voor de rest ook al niks van de grond, op professioneel noch op romantisch vlak. En nu ze de 40 naderen, zijn ze bang dat ze nooit meer iets zullen vinden dat betekenis geeft aan hun leven.

‘Togetherness’Beeld web

Treme

Drie maanden na de verwoestende passage van orkaan Katrina proberen de inwoners van New Orleans hun leven terug op orde te krijgen. ‘Treme’ (spreek uit: trem-mei) zoomt in op een bonte verzameling personages – jazzmuzikanten, advocaten, een Mardi Gras Indian chief, dj’s, universiteitsprofessoren, losers en misfits – en dooradert dat met kleine maar doeltreffende shots nostalgie. ‘Treme’ is traag, poëtisch, melancholisch en qua toon moeilijk voor één gat te vangen, en wellicht net daardoor helaas ook pijnlijk ondergewaardeerd (de reeks wordt op handen gedragen door de critici en de fans, maar kon nooit grote legioenen kijkers lokken). ‘Treme’ is ook vintage David Simon (‘The Wire’, ‘The Deuce’), een televisiemaker die zijn tijd nog weet te nemen om een verhaal – in dit geval een ode aan de levensvreugde – zo juist mogelijk te vertellen.

‘Treme’Beeld HBO

True Detective

Politieseries spelen zich meestal af in grootsteden zoals New York, Los Angeles of Halle, maar niet ‘True Detective’. De baanbrekende anthologiereeks van Nic Pizzolatto gaat ’t liever zoeken in de barre, mystieke, met een onheilspellende gloed omgeven locaties in de backwoods van Amerika, waar de misdaden nog vuiler zijn dan het armoedige volkje. Toegegeven: seizoen twee was een stinker, maar seizoen één, met Woody Harrelson en een onnavolgbaar filosoferende Matthew McConaughey, blijft een klassieker. En zelf vonden wij seizoen drie, waarin Oscar-winnaar Mahershala Ali in de Ozarks enkele decennia lang naar twee vermiste kinderen blijft speuren, nóg straffer.

‘True Detective’Beeld HBO

Watchmen

Wie zijn buik vol heeft van de knokkende superhelden die nu al jarenlang bioscoop- én tv-schermen overspoelen, kan zijn hart ophalen aan dit even spannende als intelligente commentaar op het fenomeen van de superheld én de staat van het hedendaagse, steeds meer door racisme gespleten Amerika. Gebaseerd op de gelijknamige comic uit 1987 en veruit superieur aan de verfilming van Zack Snyder uit 2009. Kleine waarschuwing: ook al meldde bedenker en showrunner Damon Lindelof, de man achter ander tv-fraais als ‘Lost’ en ‘The Leftovers’, vooraf dat je de originele comic niet gelezen hoeft te hebben om de reeks te kunnen volgen, de kans dat je als totale ‘Watchmen’-nieuwkomer na een halfuur volledig gedesoriënteerd moet afhaken, is wel groot.

‘Watchmen’Beeld web

Westworld

Vergeet Westeros, ‘Westworld’ is uw nieuwe verslaving. Dr. Robert Ford (Anthony Hopkins) ontwierp een futuristisch westernpretpark met levensechte robots waar iedereen met een goed gevulde portefeuille z’n gang mag gaan. Wat doet een mens met een ander als zijn acties geen gevolgen hebben? En bestaat dat wel, een handeling zonder gevolgen? De eerste twee seizoenen van ‘Westworld’ zaten ingenieus in elkaar en waren bloedstollend spannend. In 2020 verschijnen nieuwe afleveringen en ditmaal is ook Aaron Paul, Jesse Pinkman uit ‘Breaking Bad’, van de partij. Dat belooft, bitch!

‘Westworld’Beeld web

The Wire

De finale van ‘The Wire’ werd uitgezonden in 2008, twee jaar voor Netflix (in de Verenigde Staten) met zijn streamingdienst begon. Ruim tien jaar en ontelbaar veel series later is er nog steeds geen reeks die de ambitie en kracht van de reeks heeft geëvenaard, laat staan overstegen. De HBO-klassieker begint als een serie over de war on drugs in van Baltimore en de strijd van de lokale politie tegen de dealers, maar verbreedt seizoen na seizoen haar vizier, naar de politiek, de haven, het onderwijs in de stad. Maar of het nu gaat om de zwarte tieners in de straten van Baltimore, de politieagenten die jacht op hen maken, de uitgeperste dokwerkers of de ontmoedigde leraars, ‘The Wire’ laat zien hoe iedereen in de stad onherroepelijk opgeslokt en vermalen wordt door the powers that be, door het kapitalistische systeem boven hun hoofd waar ze weinig of geen vat op hebben. Dat klinkt een beetje als een cursus sociologie in de eerste bachelor pol & soc, maar de reeks zit gelukkig tjokvol onvergetelijke personages – Omar! McNulty! Stringer Bell! – geweldige dialogen en briljant opgebouwde scènes, en is één van de weinige series met een zo goed als perfect einde. Wie ‘The Wire’ nooit gezien heeft, weet niet tot wat televisie in staat is.

‘The Wire’Beeld HBO

The Outsider *

De HBO-reeks naar het Stephen King-boek ‘The Outsider’ is een aanrader voor iedereen die vindt dat ze de laatste tijd veel te lekker hebben geslapen. Nachtmerries gegarandeerd! De eerste minuten van ‘The Outsider’ lijken nog op een aflevering van ‘CSI’: een wandelaar vindt bloedsporen en vervolgens een vermoord jongetje in het bos, waarna de lokale flikken met een peinzende blik een onderzoek opzetten. Vooraleer u met uw ogen draait – ‘Is het wééral van dat?!’ – moet u begrijpen: dit is een verhaal van Stephen King en Stephen King is te raar om gewoon aan CSI te doen. Binnen het kwartier wordt de moordenaar, op basis van een overvloed aan overtuigend bewijslast, gearresteerd. En dan wordt het interessant.

The OutsiderBeeld HBO / Telenet
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234