'De dag' op Vier

, door ()

556
1200

Het idee voor ‘De dag’ ontsproot vijf jaar geleden aan de inmiddels verloofde breinen van Jonas Geirnaert en Julie Mahieu, maar het duurde tot afgelopen maart voor de reeks verscheen in de betalende catalogus van Telenet. De nederige reguliere televisiekijker moest vervolgens nog een klein jaar geduld hebben tot hij gisteren de inmiddels toch wel heel langverwachte serie eindelijk te zien kreeg.

Het uitgangspunt van 'De dag' is in wezen kinderlijk eenvoudig: alles speelt zich volledig af binnen de tijdspanne van één dag en wordt verteld vanuit twee perspectieven. De afleveringen, die door VIER per twee worden uitgezonden, verhalen afwisselend wat zich buiten de bankmuren onder de politie en de pers afspeelt en wat er binnen in de bank gaande is onder de gijzelaars en gijzelnemers.

Startschot
De eerste aflevering had duidelijk niet de ambitie ergens gras over te laten groeien. Nog voor we goed en wel gezeten waren, kregen we een eerste zenuwslopend telefoongesprek voorgeschoteld dat prompt leidde tot een eerste twist. Het dreigende klokje linksonder, de weinig aanlokkelijke grootstad op de achtergrond en de duistere, nachtelijke shots zorgden voor een onheilspellende sfeer waarin we ons graag lieten meesleuren. 

Jammer genoeg volgde daarna onmiddellijk het traditionele kennismakingskwartiertje dat onze clichéfobie enigszins op de proef stelde: de beste agente van de dienst stond op het punt andere oorden op te zoeken, een andere trouwe kracht droeg een trauma uit het verleden met zich mee en de nog niet volledig voorbereide nieuwkomer moest zich in uiterst delicate omstandigheden bewijzen. Niet de meest originele achtergronden, gebracht in een iets te routineuze opsomming, wat helaas nog kort werd herhaald in de tweede aflevering. 

'Links en rechts worden ballonnetjes opgelaten die vroeg of laat exploderen tot heerlijk trefzekere en verbijsterende twists'

Torenhoog niveau
Buiten dat is het scenario van ‘De dag’ zonder meer van torenhoog niveau. Het rijgt de creatieve vondsten aaneen en past ze nog creatiever in elkaar. We laveren naadloos en dynamisch van de ene verhaallijn naar de andere, zonder dat we door een al te flitsende en complexe structuur gedwongen worden tot vermoeiende hersengymnastiek. Ondertussen worden links en rechts in de vorm van mysterieuze personages en subtiele merkwaardige gebeurtenissen ballonnetjes opgelaten die vroeg of laat exploderen tot heerlijk trefzekere en verbijsterende twists.

Door van de gijzeling geen hysterische bedoening te maken, maar een realistische tergend onzekere aangelegenheid, komt de spanning des te meer aan. Het script wordt daarbij vakkundig ondersteund door uitstekende stemmige muziek en door de regie van Gilles Coulier en Dries Vos, die ons met precisie en ingetogenheid op het puntje van onze stoel kregen en hielden. De luchtbeelden van de uitrukkende troepen en de lange ononderbroken scène tijdens de nerveuze eerste politievoorbereidingen deden bij ons de haren te berge rijzen.

Het wachten waard
Dat we zo claustrofobisch dicht betrokken waren bij de gebeurtenissen is eveneens de verdienste van het exquise acteerwerk. De nogal onorthodox gecaste Joris Hessels, Sebastien Dewaele en Jelle De Beule bewijzen dat ze ook geloofwaardig een serieus personage kunnen neerzetten, maar vooral Sofie Decleir, dochter van, en Jeroen Perceval spreiden een verbluffend naturel tentoon. Dat Decleir de voorbije jaren voornamelijk slechts bijrollen in politieseries van wisselend niveau kreeg, is een onverklaarbare schande.

Enkele minder originele en subtiele vondsten kunnen niet verhinderen dat ‘De dag’ tot de beste Vlaamse series ooit behoort. Dit is meeslepende en spannende televisie van de bovenste plank, gedragen door een uiterst clevere plot en vakmanschap op alle fronten.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: