'Leaving Neverland' op Canvas

, door ()

273
a1

Wie de documentaire wilde zien, moest wel eerst de agenda openslaan en vier uur de tijd vinden. Allicht gingen de makers er niet van uit dat kwantiteit zomaar het mindere broertje is van kwaliteit. Ondanks, of net dankzij die buitensporige lengte beklijfde ‘Leaving Neverland’ het meest in de kleine momenten. Die waarop Michael Jackson, de King of Pop, het muzikale genie van zijn generatie, gewoon een speelkameraadje van Jimmy Safechuck en Wade Robson wilde zijn. Jongens die, zoals zoveel leeftijdsgenoten, een puike imitatie van hun idool konden neerzetten, maar die tussen twee moonwalks door ook het origineel waren opgevallen.

Kinderdromen volgden: Jimmy mocht na een tijdje zelfs mee op tournee. Zijn moeder ook. Maar met elk nieuw hotel kwam ze toevallig een stukje verder op de gang te liggen, tot ze zelfs geen verdieping meer deelde met haar zoon. In Parijs leerde Jimmy, 10 jaar, van zijn idool wat masturberen is. ‘Daar begon het.’ Vanaf dat moment ging het ook in de documentaire snel. Vriendschappen evolueerden tot een innige band en verwerden tot relatietjes met wittebroodsweken in Neverland: Jimmy herinnerde zich hoe hij en Michael Jackson er seks hadden in de slaapkamer. In de cinemazaal. In het zwembad. In het stationnetje, in het kamertje boven de sporen. Honderd keer.

‘Leaving Neverland’ was zich bewust van zijn eigen achilleshiel: Safechuck en Robson hebben namelijk jarenlang alle misbruik ontkend. Ook in de rechtbank, waar ze de getuigenissen leverden die Jackson destijds van pedofilie vrijpleitten. Leugens, zeggen ze nu – uit liefde, die ze zich als jongetjes hadden laten aanpraten en die zich niet ter discussie liet stellen. Tot het prille vaderschap hen daar uiteindelijk, jaren later, toch toe dwong. Een opmerkelijke bocht, maar aan het eind wonnen de aantijgingen het van de redelijke twijfel.

‘Leaving Neverland’ stelde daarom ook vragen aan wie keek, zij het niet luidop. Wat als jóúw idool terugzwaait vanachter het dranghek? Als hij zegt dat jij zijn beste vriend bent? Wat als het jouw kind overkomt? Waarom zou je de bekendste artiest ter wereld níét vertrouwen? Jimmy Savile, de Britse tv-legende, schonk jarenlang miljoenen aan ziekenhuizen. ’s Nachts vergreep hij zich aan de patiënten. In ‘De kinderacademie’ kuste Walter Capiau ondertussen kinderen op de mond. ’t Is een fraai ding, zo’n achteruitkijkspiegel.

Eén vraag bleef onbeantwoord in ‘Leaving Neverland’. Michael Jackson is op talloze beelden hand in hand met een kind te zien, en rondom hem een entourage van tientallen mensen – een schutkring tegen de wereld. Wie was het die zij kenden, de artiest of de mens?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: