'Studio Tarara' (VTM): 'Kom terug, jaren 80, alles is vergeven'

, door ()

521
tarara 1200

‘Studio Tarara’ is, belachelijke plaksnorren en nog belachelijker blonde mèches ten spijt, een drama. Zie: de verslavingen, de verkrachtingen en het soort woekerende seksisme dat een potige manskerel in de jaren 90 al bij al niet érg kwalijk werd genomen, met als vunzige uitloper Jean Van Hoof (een weergaloze Peter Van den ­Begin). Andere zaken die herinneren aan de horror van de nineties: de hemden van Bart Kaëll, het beaat grijnzende studiopubliek, het kapsel van Glenn... Kom terug, jaren 80, alles is vergeven! De goede smaak zit achter de schermen: op de soundtrack stonden Smashing Pumpkins, The Lemonheads, Red Hot Chili Peppers en meer lekkers. Op de set doet bedenker, coscenarist en coregisseur Tim Van Aelst zijn camera door de tv-gangen zoeven alsof hij de Paul Thomas Anderson van ‘Magnolia’ in zichzelf voelt opborrelen. Een film uit 1999, by the way.

Maar dat ‘Studio Tarara’ waarachtig aanvoelt, ligt niet aan de gezellige wist-je-nog-datjes (kijk daar, Amedee!), wel aan vluchtiger, ongrijpbaarder details. Hoe de camera telkens even blijft hangen op het levensmoeë wezen van publieksopwarmer Patje (Geert Van Rampelberg) als de show begint en hij naar de coulissen wordt verwezen (‘Ge moogt gerust zijn!’). Of de aarzeling in de ogen van Tineke (Janne Desmet) als haar professionele brein even moet overschakelen naar Echte Emoties.

Een goed scenario en goede acteurs: een nog beter huwelijk dan dat van Nicole en Hugo. Onder de pruiken lopen ook altijd interessante mensen. Ricky Bolsens is een meer dan geschikt hoofdpersonage. Een navelstaarderig type BV, even tuk op pathos en grote gebaren als op drank en cocaïne, dat z’n eigen ondergang moedwillig in gang zet. Hij zou niet misstaan in een tragedietje van Sophokles, maar toch blijft hij een sympathieke loser: Koen De Graeve aarzelt nét lang genoeg voor hij zijn mondhoeken in een camera-smile trekt en acteert exáct het juiste aantal wallen.

Maar de échte ster van ‘Studio Tarara’ is de fantastische Ruth Beeckmans, die het vertrouwen dat Van Aelst ooit in haar stelde – zij en niet een door de zender goedgekeurde blondine zou een hoofdrol spelen in ‘Safety First’ – duizendmaal terugbetaalt. Alleen voor hém zou zij zo diep in haar rol en uit de kleren kruipen, alleen in háár had hij de perfecte Sandra Verbeeck kunnen treffen: een seksverslaafde die vecht tegen de bierkaai van het seksisme, een eenzame ziel die één woord heeft voor elke goedmoedige poging om door haar harnas te breken. ‘Gedoe.’ Zij is de grappigste in de sketches, de scherpste in het drama. Wat valt er nog te zeggen? Alleen dit, voor wie de finale met een bang hart tegemoet treedt: ge moogt gerust zijn. 

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: