'Pop-uprechtbank' op VTM: 'Laagdrempelig en zeer herkenbaar'

, door ()

6
VRIJ

Lees ook: 'Liegen, botte burenruzies en een volledig doorgedraaide Nederlander: pop-upvrederechters klappen uit de praktijk'

Dat is de achilleshiel van ‘Pop-Up Rechtbank’: als de betwisting onnozel is, dan is het moeilijk om daar een spannend programma uit te puren. Maar het is ook de sterkte: weinig kijkers zijn ooit betrokken bij een moord, maar iedereen deed al eens een miskoop of verzeilde buiten zijn wil om in een lokaal conflict. ‘Pop-Up Rechtbank’ is dus laagdrempelig en zeer herkenbaar. 

Choquerend is vooral dat de serie eens te meer bewijst dat rechtvaardigheid en genoegdoening krijgen helaas zeer relatief zijn: de straf en de compensatie lijken zelden even groot als de geleden schade, op materieel én emotioneel vlak. Zelfs de tussenkomst van een bekwaam vrederechter garandeerde niet altijd een bevredigende oplossing, vooral niet voor de benadeelde partij. Zoals de moegetergde buurvrouw die al jaren overlast had van een restaurant waarvan de uitbaters voorspelbaar maar één prioriteit hadden - ‘ons brood verdienen’. Het lijkt, algemener, alsof de hufters die ons aller levenskwaliteit ondermijnen de gerechtigheid altijd een pas voor blijven, al was het maar omdat het gerecht altijd reactief is – een eventuele straf volgt, misschien, na een slopend parcours, na de feiten. 

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: