De laatste 'Van Gils & gasten' op Eén was onbeschaamd binnenkijken bij een privéfeestje

, door ()

68

Zo uitgesponnen de eigenlijke uitvaart op donderdag, zo onopvallend passeerden nochtans de afleveringen die eraan voorafgingen. Maandag stonden Tomas De Soete en Siska Schoeters terecht stil bij de schofterige dood van Christophe Lambrecht, waarna ze - ze zaten er nu toch - dan ook maar ‘Fiskepark’ aankondigden, De Soetes fictiereeks.

Twee afleveringen later zou ook Marcel Vanthilt nog iedereen warm proberen te krijgen voor zijn nieuwe programma ‘Op naar de 100!’. Telkens vroeg je je af hoe de VRT voortaan haar eigen programma’s zal aanprijzen zonder ‘Van Gils & gasten’ als etalage.

Dat Van Gils de donderdagaflevering überhaupt nog haalde was overigens een klein mirakel: toen hij dinsdag een foto toonde van een duif die geportretteerd werd door een snelheidscamera, maakte hij jolig gewag van ‘roekoeloos rijgedrag’. Aan het uitblijven van een briesende Paul Lembrechts, de studio binnenstormend om Van Gils alsnog eigenhandig en vroegtijdig de straat op te gooien, kon je zien dat er in de hoogste kantoren aan de Reyerslaan duidelijk geen directe videoverbinding meer is naar beneden.

Goede wijn behoeft geen krans, wil het spreekwoord. Misschien zegt het dan iets dat de laatste aflevering van ‘Van Gils & gasten’ duidelijk geen boodschap had aan wat voor ingetogenheid dan ook. Onder luid gejoel werd de gevierde de studio binnengehaald: een schare aan BV’s had de publiekszitjes ingenomen, en omdat Van Gils zelf geen benul had van wat zijn laatste keer zou inhouden, werd de rol van ceremoniemeester achtereenvolgens ingevuld door Maaike Cafmeyer, Bart Peeters, de op velerlei manieren onvermijdelijke Ingeborg, en Sien Eggers. Ook Herman Brusselmans was er: hij had ter gelegenheid de autocue van een eigen tekst voorzien, maar liet al te barmhartig de kans liggen om zo Van Gils te laten meedelen dat hij als afzwaaiend presentator voortaan af en toe achter een struik zou schijten.

Het vierspan presentatoren bediende zich bij dat jubelen gretig van archiefbeelden - een oud zeer in ‘Van Gils & gasten’ - maar leek daarnaast nu ook weer niet zò gek veel beter te weten waar het precies heen moest met dat hele eerbetoon. Niettemin namen ze goedgemutst, bijna beaat, de pen ter hand om mee te schrijven aan de voor je ogen vorm krijgende hagiografie van Lieven van Gils: de intussen boven alle twijfel uitgestegen presentator, die zijn volk leerde vragen te stellen waar je het antwoord al op kent om je scenario niet in de war te sturen. Toen Clouseau Van Gils ook nog eens een nobelprijs toewenste, en daarna ook Ingeborg in haar kenschetsende, klinisch aandoende euforie de gefêteerde begon te bezingen, geneerde je je op den duur zelfs: zat je als kijker zomaar onbeschaamd binnen te kijken bij een privéfeestje. Als riposte kon de laatste aflevering van ‘Van Gils & gasten’ echter tellen: critici die de voorbije jaren vilein beweerd hadden dat er onmogelijk nog meer gezwamd kon worden in primetime, stonden voor lul.

Daar lag ‘Van Gils & gasten’: 2015-2019. We hardly knew ye.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: