'Euphoria': gedurfd, overrompelend en een must see!

, door ()

84
vrijbeeld

‘Euphoria’, een adaptatie van een Israëlische reeks, overdondert je aanvankelijk met een beeldenorgie die tot het meest virtuoze behoort wat we in tijden op televisie hebben gezien. Ineens ogen veel Netflixreeksen wel héél saai. Die visuele flair – je weet de eerste minuten echt niet wat je overkomt – dient echter niet om een gebrek aan inhoud te verhullen. Onder de blitse buitenkant schuilt een rauwe, provocerende, onverhulde en geen enkel taboe omzeilende dissectie van de pijn van het puistige tienerzijn, in een tijd van bodyshaming, sexting, dick pics, cyberpesten, tien verschillende de klok rond te onderhouden socialemedia-accounts, drugs en internetporno, en toekomstperspectieven die niet bepaald florissant ogen.

We volgen één en ander door de ogen van Rue, een door het leven zwalpende 17-jarige die na een verblijf in een afkickcentrum terugkeert naar school. Daar leert ze Jules kennen, een transgendermeisje dat nieuw is in de stad, en net als Rue een gekwetste ziel op zoek naar houvast. Jules, die ooit worstelde met een depressie en zich weleens in de armen kerft, spreekt na schooltijd via Grindr in motels af met sekspartners die veelal weinig betrouwbaar of zachtaardig zijn, ook al gedragen ze zich thuis als voorbeeldige huisvaders. Hoe Rue en Jules elkaar vinden, vormt de ruggengraat van ‘Euphoria’, maar minstens even interessant zijn de vrienden, vijanden, zussen, ouders, klasgenoten en dealers die hun pad kruisen.

Zo is Nate op school een stoere jock en vrouwenverslinder, maar thuis een getroebleerde sociopaat en stalker met méér dan een paar seksuele schroeven los. Kat is een amateurschrijfster van aangebrande fanfiction over ­One ­Directiondie ontdekt dat er op het internet een markt is voor volronde deernes zoals zijzelf. We maken kennis met jonge footballspelers die te veel porno hebben gekeken en denken dat meisjes het leuk vinden om gewurgd te worden tijdens de seks, ­ouders die door de grillen van hun puberkinderen tot wanhoop worden gedreven en – misschien wel ons favoriete personage – Fez, de dealer met de droefste oogopslag aller tijden en, ondanks zijn illegale beroepsactiviteit, een goeie ziel die in stilte verliefd is op de onbereikbare Rue.

Ze tuimelen allemaal door elkaar in een hypergestileerde, soms chaotische werveling van stijlen, sferen en toonaarden. Scènes worden plots afgebroken, perspectieven verspringen, en de actie kan zomaar worden onderbroken door een anime-achtig intermezzo waarin Harryen Louisvan One Direction het op een wild muilen zetten, of door een educatief (en zeer grappig) terzijde over dick pics, inclusief aanwijsstok. Nu we het toch over dicks hebben: in de eerste paar afleveringen van ’Euphoria’ zitten méér lullen, slappe en andere, dan in alle series samen die we pakweg de laatste vijf jaar hebben gezien. We geven het maar mee.

‘Euphoria’ geeft niet alleen een idee van hoe het is om anno nu jong, hitsig en al dan niet verward te zijn, het is visueel en inhoudelijk ook de meest gedurfde, soms zelfs roekeloze serie van het moment. Coproducer ­Drakestaat bovendien garant voor een pompende soundtrack. Los daarvan: toch blij dat we geen zeventien meer zijn. 

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: