'Gina & Chantal': een vermakelijke opeenstapeling van cringy scènes

, door ()

53
a1

‘Gina & Chantal’ lag al een poos op de plank bij VTM. Niet de bovenste plank, valt te vermoeden, want de reeks komt dit najaar op het scherm, maar wordt nu al aan het onlineplatform VTM GO gevoederd. 

Tine Embrechts leeft zich in in een tuttige nouvelle riche, zo’n Instagrammertje met te veel tijd en te weinig inspiratie, en altijd wel een dorpse motivational quote binnen handbereik. De dagindeling staat vast: Gina en haar vriendinnen drinken roze bubbels en bewijzen het feminisme weinig diensten. Ondertussen wordt haar man – Filip Peeters in het plunje van de patserige burgerman - door een onguur type afgedreigd: hij moet hoognodig 250.000 euro leggen, het gevolg van een uit de hand gelopen schuld. Op het einde van de eerste aflevering landt hij in een coma – op zich geen onlogische reactie na het lezen van het scenario. 

Het tegenbeeld van Gina is Chantal, gespeeld door Nathalie Meskens: de poetsvrouw die weet hoe je schuldbemiddeling spelt, en – uiteraard – verwikkeld raakt in de onfrisse zaakjes van het echtpaar bij wie ze om den brode stofzuigert. Al in de aanzet voelde je dat die twee extremen elkaar zullen vinden. Want ja, ‘Gina & Chantal’ leeft van corpulente clichés. Elk denkbaar stereotype wordt uitgevent: ‘Goeie deals kunnen soms geen achttien holes wachten,’ hoor je zo’n rijke stinkzwam zeggen terwijl ie z’n gebrek aan smaak probeert te compenseren door met een stok op een balletje te slaan.

‘Gina & Chantal’ heet ‘tragikomisch’ te zijn, en dus moet er wat te lachen vallen. Maar waar dan? Een dialoogflard als ‘Kan een normale hond eigenlijk zwemmen? Op z’n hondjes dan?’ is superbe humor, in melkwegstelsels ver van hier. Toegegeven, af en toe bewogen mijn mondhoeken zich toch licht noordwaarts – toen Joke De Bruyn en Tania Kloek in hun rol van schijterige schijtwijven op stiletto’s met een dode hond aan het zeulen gingen, bijvoorbeeld. Of was het toch omdat de Deliveroo-jongen toen net bij me aanbelde? 

Enfin: ‘Gina & Chantal’ is een een laffige middenvaksrijder die links voorbijgestoken wordt door de parodie, en rechts door de tragikomedie. Zeker, de makers hebben zich geamuséérd. Dat merk je niet alleen aan de nineties-soundtrack, maar ook aan het opzichtige ‘Desperate Housewifes’-sfeertje dat ze beogen, in combinatie met een pastiche op het crimigenre. Alleen: een smakelijke parodie leeft niet van hoge cholesterolwaarden, wel van vernuft en subtiliteit – het volstaat niet om alle genreclichés een lycra broekje aan te doen.

‘Gina & Chantal’ is, kortom, een luie parodie – in een melige bui van mildheid wil ik het nog een vermakelijke opeenstapeling van cringy scènes noemen. Het onderkoelde acteerwerk van Nathalie Meskens is ook verdienstelijk, en op het nakende personeelsfeest van DPG Media zal ik haar daarvoor honoreren met een dronken ééntegeldans. Maar toch: ik kijk uit naar het vervolg van ‘Gina & Chantal’ als naar een date met een proctoloog die werk en privé niet gescheiden kan houden. 

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: