Dat muziek kan verbinden laat 'Studio Stan' beter zien dan 'Merci Voor De Muziek'

, door ()

98
1200

Aldus kwam er ‘Liefde Voor Muziek’, een groot succes dat wel navolging moest krijgen, zoals in het nieuwe ‘Studio Stan’ op VTM, dat alvast een muzikale begeleider deelt met z’n moederprogramma. Jeroen Swinnen zat ooit in het geschminkte en in zwart leder verpakte groepje Vive La Fête, maar dat lijkt intussen prehistorisch lang geleden: zowel in ‘Liefde Voor Muziek’ als ‘Studio Stan’ blinkt deze rasmuzikant uit als muziekverliefde arrangeur die niets liever doet dan bekende songs in een andere trenchcoat hijsen - de Jani van de muziek, zeg maar. Het verschil met ‘Liefde Voor Muziek’ is dat Swinnen dat in ‘Studio Stan’ doet voor volslagen onbekende Vlamingen, die naar een mooie professionele muziekstudio zijn afgereisd om daar hun lievelingsnummer in te zingen - na afloop krijgen ze de opname mee naar huis. 

Een concept dat alleen al door zijn ouderwetsigheid charmeert: uiteindelijk is ook Elvis Presley zo begonnen, in de zomer van 1953 nam hij in de studio van Sam Phillips in Memphis twee bestaande liedjes (te weten ‘My Happiness’ en ‘That’s When Your Heartaches Begin’) op, het resulterende acetaatsingeltje was een cadeau voor Elvis’ moeder Gladys. Dat zo’n ‘personal record’ - bij ons gewoon (neem ruraal accent aan, regio naar keuze) ’een eigen plaatje’ - opnemen, nog steeds de droom is van veel amateurzangers, ook al leven we in een tijdperk waarin iedereen een opname kan maken met de computer, is de even simpele als sterke premisse van ‘Studio Stan’. Alles valt of staat dan met de deelnemers. In de eerste aflevering mocht de Gentse buschauffeur Carine alvast het theatraalste in zichzelf bovenhalen voor haar cover van Dame Shirley Bassey’s ‘This Is My Life’, onder begeleiding van een speciaal besteld symfonisch orkest. Tussendoor worden er in ‘Studio Stan’ persoonlijke praatjes geslagen met Stan Van Samang, voor wie het nog niet doorhad: de naamgever van het programma. In het geval van Carine ging dat over de vele uitgestreken gezichten op haar bus, en hoe ze die dagelijks wil opvrolijken met haar zangstonden vanachter het stuur. Als ze daarbij even theatraal te keer gaat als op tv, is het een wonder dat dat nog niet tot ongelukken heeft geleid tussen de stations Dampoort en Sint-Pieters. 

Ook het nieuwe ‘Merci Voor De Muziek’ op Eén wil iets doen met muziek en ‘cohesie’, misschien wel hét toverwoord van deze tijd, maar verdwaalt behoorlijk in dat opzet. Presentatoren Bart Peeters en Nora Gharib moeten de kijker van het ene item naar het andere leiden, en daarbij wordt er zo van de hak op de tak gesprongen en krijgt ieder item zo weinig diepgang toebedeeld, dat je na afloop niet weet wat je nu eigenlijk hebt gezien. Of wat de bedoeling ervan was. Zowel qua ‘verbindende’ opzet als qua snelle knip-en-plakvorm werd er goed gekeken naar een programma als ‘Make Belgium Great Again’ op VTM. ‘En we gooien er nog wat muziek bij!’ opperde er iemand op de brainstorm. Van de zoektocht van een muziekkapel naar nieuwe muzikanten ging het aldus over een piepjonge harpiste die op bezoek mocht bij Koningin Mathilde naar Hugo Sigal die in een supermarkt al zingend vanachter een toren waspoederdozen kwam gewalst. De supermarktbezoekers stonden er met stijgende verbazing naar te kijken, zoals wellicht vele kijkers thuis. Het aangrijpende item over een in verdriet verdrinkende vader die het lievelingslied van zijn recent overleden dochter, ’Grip (Omarm Me)’ van Bazart, door die groep zelf kreeg voorgespeeld, een lied dat in het licht van zijn verlies langs alle kanten pijn deed (‘Omarm me / We hebben zeeën van tijd’) kreeg door het rushende format niet de ademruimte die het verdiende. Wat dit programma enigszins rechthoudt, is de onwaarschijnlijke naturel van Nora Gharib, geboren voor het tv-scherm.

Weer naar de eerste aflevering van Studio Stan, waar de hattrick helemaal vooraan het programma zat. Het allereerste bezoek dat werd gebracht aan de opnamestudio, was er één van de tweeling Helen en Maarten, nog niet zo lang geleden de tweeling Helen en Amber. Als zusjes hielden ze ervan om samen in hun tienerkamer een close harmony-draai te geven aan ‘Dancing On My Own’, dat onverwoestbare popnummer van de Zweedse Robyn. Maar sinds zijn geslachtsverandering was Maarten niet alleen zijn zangstem kwijt, maar ook het zelfvertrouwen om nog met zijn zus te duetten. Het deed me denken aan wat ik ergens las na de dood van Phil Everly van The Everly Brothers een paar jaar terug. Dat de beste close harmonies in de muziek er altijd zijn door siblings, broers-en-zusters, van de The Beach Boys over de Carter Family tot The Everly Brothers. En hoe dat voor die overgebleven Don Everly nu moest voelen, alleen achterblijven zonder zijn broer en diens stem: ‘Als een eenzame hand die vruchteloos door de lucht graait, op zoek naar die verdwenen hand waarmee hij altijd z’n vertrouwde ritme klapte.’ Die zoekende hand in de lucht, daar moest ik aan denken toen Helen en Maarten elkaar in de armen vielen nadat ze toch weer samen ‘Dancing On My Own’ van Robyn hadden gezongen. 

De vraag is dan, zoals altijd bij eerste afleveringen: valt dit nog te overtreffen in één van de volgende? 

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: