'Donderen in Keulen' op Eén heeft alles wat een zondagavondshow moet hebben

, door ()

5
1200
© VRT

Met ‘Donderen in Keulen’ heeft Woestijnvis na zeven jaar nog eens het meest gegeerde slot in televisieland beet. Bij het productiehuis kennen ze hun pappenheimers en dus straalden ze in de ‘Grote Strijd Om De Kijker’ het geheel en al uit gezelligheid opgetrokken raspaardje Sven de Leijer uw huiskamer in, geruggensteund door een handvol BV’s. Al lijkt die strijd maar voor de vorm, want de collega’s uit Vilvoorde rolden vooraf al op hun rug en programmeerden een dertien jaar oude aflevering van ‘Lili en Marleen’, gevolgd door een al even oude ‘Pirates of the Caribbean’. Zo kunnen wij het ook.

Maar zelfs zonder tegenstand die naam waardig deed ‘Donderen in Keulen’ zijn stinkende best om naar de gunst van de kijker te dingen. Er werd gegrapt en gegrold dat het een aard had. Dat hoort zo op een zondagavond.

In de eerste aflevering streden Erika en Simon - wiens naam je op z’n Engels hoorde uit te spreken - om de felbegeerde reis die er te winnen valt. Erika kon rekenen op assistentie van Bart Cannaerts en schlagerfenomeen Christoff. Simon had recht op de diensten van Jeroen Meus en Eva De Roo. Quizploegen op tv bestaan nu eenmaal bij voorkeur uit drie personen, en bekende Vlamingen moeten aan het eind van de maand óók rekeningen betalen.

Erika droomde ervan naar China te reizen, maar zag zich wegens kroost al jaren beperkt tot vakanties in veel minder verre buitenlanden. Simon had zijn zinnen gezet op Zuid-Afrika, de Verenigde Staten en Zuid-Amerika. Kieskeurig kon je ‘m moeilijk vinden.

Om hun droomreis in de wacht te slepen, dienden de kandidaten kilometers te verzamelen. Geheel in de lijn van de verwachtingen kregen ze die door goede antwoorden te geven op vragen. Voor die vragen laat Sven de Leijer zich bijstaan door niet minder dan 27 kleurrijke aardbewoners uit allerlei contreien. ‘Donderen in Keulen’ maakt daarbij dankbaar gebruik van heersende vooroordelen over dronken Russen, boertige Amerikanen, preutse Chinezen en bevooroordeelde Belgen. Of we al die 27 gezichten zullen onthouden, durven we te betwijfelen, maar al na één passage hebben wij wel een knoert van een soft spot voor Anibal, de 83-jarige beroepsaccordeonist uit Colombia en Lyudmila, de 69-jarige Russin die op geheel onnavolgbare wijze het geluid van een kikker en een paard wist na te bootsen. Én voor Lyudmila’s echtgenoot die in de achtergrond nauwelijks bijkwam van de pret.

De ronde waarin Jelle De Beule op kosten van de firma een tripje naar New York mocht maken om er - daar heb je dát woord weer - ludieke vragen te stellen aan dommige Amerikanen had niet gehoeven. Voorts valt er op ‘Donderen in Keulen’ weinig aan te merken. De wereldbollen - decorstukken waarin de teams dienden plaats te nemen - die trapsgewijs sloten om te bepalen wie de finale mocht spelen, en nadien ook langzaam dichtgingen naarmate de tijd van die finalisten verstreek, zorgden zelfs voor een portie suspense en drama. En zo had ‘Donderen in Keulen’ alles waar een zondagavondshow naar tracht: een gulle lach, een ingetogen traantje en vooral veel gezelligheid. 

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: