'Zomergasten met Ivo van Hove' op NPO2: 'Een stukje 'Bambi'''

, door ()

Deel
ivo 1200

Als zo’n gevierde theater- en operaregisseur niet meewarig doet over dat kindersentiment, en de film zonder ironie kunst noemt, dan heeft hij begrepen dat ontroering alle wetten en regels naait. Ook presentatrice Janine Abbring had dat begrepen, noemde de film ‘hartverscheurend’, en ook zij weigerde om daar een relativerend lachje bij te produceren. Daarmee was de inzet van deze ‘Zomergasten’ meteen hoog: er zou aan weerloosheid gedaan worden, niet aan ironische maskerades.  

Laten we elkaar geen Liesbeth noemen, want zo heten we niet: natuurlijk daalde Van Hove niet af tot in de diepste mijnschacht van zijn ziel. Hij is een regisseur, en dus beheerste hij ook deze opvoering. Maar wat hij prijsgaf, was haast altijd kostbaar. Zijn jeugd in het tuttige Vlaanderen, zijn irrationele angst voor dieren, de ‘gevoelsprecisie’ die hij ontwaarde in de ontvangst van de MH17-slachtoffers op Nederlandse bodem: met een elegant schepje ging Van Hove aan het graven in zijn gevoelsleven. Hij causeerde aangenaam over liefde en verlangen, over het belang van geheimen in de kunst, over samenleven op de kleine ruimte - een streep ’Some Kind of Monster’, de ontluisterende Metallica-documentaire, toonde aan dat dat moeilijk huiswerk is. Van Hove had zijn fragmenten trouwens met vaderlijke zorg gekozen. Een revelatie vond ik het stukje documentaire over Svetlana Geier, die zich een leven lang in de armen van Fjodor Dostojewski gevouwen had: ze vertaalde zijn werk, en ontleende daar veel aparte wijsheid aan.   

Abbring liet Van Hove spreken, maar wanneer ze toch tussenkwam, was dat vaak met een zinnetje dat bevestigde dat ze in hetzelfde melkwegstelsel als haar gast woonde. Als ze ooit een groot geheim zou hebben, zei ze, zou ze het durven toevertrouwen aan Van Hove. Het is één van de mooiste complimenten die een mens kan krijgen, en ik begreep het bovendien: Van Hove oogde als het type dat nooit zal rondbazuinen dat je sporadisch nog bedwatert. Serieus, Ivo: ik reken op je discretie.  

David Bowie was een vriend geweest van Van Hove, en een spiegel: ze keken naar elkaar, en herkenden de kwetsbaarheid, de verlegenheid en het eeuwige talen naar schoonheid en troost. Van Hove had Bowie voor het eind gehouden, en hij wist wel waarom: bij het fragment uit ‘Lazarus’ schoot hij onveranderd vol. Ook nu weer: de tranen kwamen. Een echte man ben je pas als je mooi kunt huilen. Van Hove is een echte man. 

Ook in 2019 was ‘Zomergasten’ een kameropera die lang bleef echoën. 

Quote

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: