'Geub' op Eén: 'Geen uitstaans met wat voor volwassenheid dan ook'

, door ()

50
geub 1200

één| Bekijk programma-info »

‘Geub’ heeft geen uitstaans met wat voor volwassenheid dan ook, wat voor hooggeplaatste critici die weten waar ze het over hebben, of toch beter dan u, aanleiding was om de reeks na geboorte hardhandig met de kop in de doopvont te douwen, wellicht in de hoop dat er dra zuurstoftekort zou optreden. De reeks werd ervan beticht zich te bedienen van een platheid die geen plaats heeft in deze anders zo beschaafde tijden, maar dat er volgens diezelfde kenners geen waarneembare humor zou schuilen in ‘Geub’ was een veel grover aantijging. Hoe onterecht ook, als verwijt was het niet onbegrijpelijk: voor fatsoenlijke mensen moet het niet fijn zijn om toe te geven dat je ‘Geub’ bijwijlen, wanneer er even geen andere fatsoenlijke mensen in de buurt zijn om je met een stok op de knokkels te tikken, stiekem gerust onweerstaanbaar lollig kan vinden.

Het verhaal waarop ‘Geub’ elke aflevering voortborduurt is flinterdun: Geubels’ eega is ervandoor met de buurman, toevallig een rijzige, niet onbemiddelde, grootgeschapen zestiger die op de koop toe z’n wortels boven de Moerdijk heeft - ‘een Hollander’, zoals het in ‘Geub’ beknopter maar niet minder treffend verwoord wordt. De Philippe Geubels die daarvan loopt te balen in ‘Geub’ toont veel gelijkenissen met de gelijknamige komiek die hem vertolkt, net zoals Johnny Braeckman, Geubels’ manager die hem uit geldbejag tot allerlei schnabbels aanzet, sprekend op Jonas Geirnaert lijkt. Braeckmans empathisch vermogen reikt bepaald niet zo ver als zijn middenscheiding, waardoor je gerust van een cliché zou kunnen spreken: een aandoening die hem evenwel geen gram minder vermakelijk maakt. Op dezelfde manier moet je toegeven dat er in Geubels geen groot acteur gevaren is, maar dat zo’n detail hem er niet minder gekwalificeerd op maakt als wandelende pointe. De situaties waarin Geubels en gevolg zich bevinden in ‘Geub’ zijn in de eerste plaats decors, waartegen de ene na de andere vondst afgevuurd worden. Soms is Geubels zelf weinig meer dan aangever van het eigen noodlot, en zie je de clou al hangen boven z’n glimmende kop. Vaak overleeft de mop die aankondiging, maar soms niet: in zulke gevallen hoor je nog het papier kraken waarop de vondst in kwestie gepend stond.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: