'Belpop: Novastar': 'Niemand zingt The Beatles zoals Joost Zweegers'

, door ()

805
belpop1200
© vrt

Het is een leitmotif dat Zweegers al hanteert lang voor hij van Briggs of Young heeft gehoord, zo vernemen we van zijn broer Jan-Pieter. Het begint als kind met soldaatje spelen, maar niet zoals u en ik, met een speelgoedpistool, een ketel als helm en een stok als bajonet. Soldaat Joost gaat op zoek naar oude helmen, authentieke geweren, en het uniform dat exact past bij het bataljon dat hij in zijn verbeelding aanvoert. ‘Hij had nergens schrik voor,’ zegt Jan-Pieter, ‘hij ging gewoon bij mensen aanbellen, en dan zei hij: jullie huis ligt op ons pad, we moeten erdoor.’ Na soldaatje spelen komt ‘Star Wars’, en niet veel later neemt muziek alles over. De aanpak blijft hetzelfde. ‘Ik was fanatiek en gefocust,’ zegt Joost, ‘en mijn eerste liefde was André Hazes’. We krijgen een filmpje van een familiefeest en een versie van ‘Een beet­je verliefd’ – beelden waar je niets op ziet maar de 6-jarige Joost door merg en been hoort zingen.

In datzelfde jaar ontdekt hij The Beatles, en de rest is geschiedenis. Gezeten aan zijn keukentafel vertelt Joost over de ontdekking van het Fmajeur7-akkoord, en legt al zingend en luchtgitaar spelend uit hoe hij dat sindsdien in zo goed als al zijn songs heeft gebruikt.

Joost gaat in groepjes spelen, maar de mannen van zijn bataljon horen niet wat hij hoort. Terwijl hij op repetities commandeert en dirigeert, trekt de rest gekke bekken. Een soloversie van ‘Roxanne’ van The Police zet een schoolfeest op stelten. Toch is het met een groepje, The Sideburns, dat hij in de finale van Humo’s Rock Rally belandt. Heldere gitaren in het grungejaar 1992. Stijn Meuris producet hun eerste single, een levenslange vriendschap wordt geboren, maar The Sideburns sterven een stille dood.

Een nevenrol in Milk The Bishop levert de meest hilarische beelden van deze Belpop op – een dwazere, meer aanstellerige toetsenman dan Joost Zweegers hebt u vast nog nooit gezien – maar twee jaar later staat hij opnieuw in de finale van de Rock Rally. Dit keer als Novastar, en dit keer eindigt het met goud om zijn hals. Wat fijn om het prachtige ‘Ten-Eleven’ – nooit op plaat uitgebracht – nog eens te horen, en wat fijn om Guy Mortier nog eens hoofdredacteur te zien zijn. Novastar was een groep, maar dat leek alleen maar zo. Zweegers: ‘Ik heb altijd moeite gehad om rekening te houden met anderen, en voor het eerst had ik het gevoel dat niemand in de weg zat’.

Vanaf dan volgen de kippenvelmomenten elkaar in sneltempo op: een akoestisch ‘The Best Is Yet to Come’ na de finale van 1998, ‘Lost and Blown Away’ als headliner op Marktrock, ‘Caramia’ in de tent op Werchter en het hoofdpodium van Pinkpop, en de spanning op de gezichten van de muzikanten (vriend en toetsenman Jeroen Swinnen: ‘Joost verwacht dat je aanvoelt wat hij denkt, en zijn debriefings waren episch’), en ‘Closer to You’ in een doorloopversie voor producer John Leckie en de muzikanten met wie hij in 2014 in Engeland ‘Inside Outside’ opneemt.

Geen beelden van het optreden in Vorst Nationaal, waar hij op 7 oktober 2005 van het podium dondert en zijn hiel verbrijzelt, maar op de foto’s van de jaren erna spreekt zijn blik boekdelen. ‘Een burn-out,’ zegt Joost, ‘of hoe heette dat toen? Door de medicatie kon ik niet meer zingen, de voeding van mijn leven was weg.’

Het mooiste moment van deze aflevering duurt amper tien seconden: Joost die a capella de eerste regels van ‘A Day in the Life’ zingt. En niemand zingt The Beatles zoals Joost Zweegers. Behalve John Lennon en Paul ­McCartney misschien. Mooie Belpop, en wat een oeuvre.

Schrijf je nu in voor de Rock Rally 2020

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: