'Pano' over kindermisbruik op Eén: was die montage van onthutste gezichten echt nodig?

, door ()

Deel
vrijbeeld

Hoe geloofwaardig je reporter er ook uitziet als hij achter een computer op zoek gaat naar vunzigheid, er moeten toch creatievere manieren bestaan om te tonen dat je onderzoekt hoe makkelijk je via sociale media illegaal beeldmateriaal vindt.

De fronsend over Flickr en Skype gebogen journalist in beeld brengen is overigens niet de enige vreemde keuze in deze ‘Pano’-reportage, die in kaart probeert te brengen wie online misbruik maakt van onschuldige beelden van jeugdbewegingen, sportverenigingen en scholen. Om God weet welke reden worden enkele slachtoffers en getuigen gefilmd in het soort leegstaande fabriek waar amateurfotografen met oog voor vergane industriële glorie graag vertoeven. Maar goed, een hotelkamer was in deze context wellicht even vreemd geweest.

Erger wordt het wanneer de makers jongerengroepen confronteren met de manier waarop hun kampkiekjes gedeeld en becommentarieerd worden op allerlei fora. Er was wellicht een betere aanpak denkbaar dan een camera op hun nietsvermoedende gezichten te richten, klaar om de shots van hun onthutsing in een kekke montage te gieten. Dat kort daarna de CEO van Child Focus mocht verklaren dat voor de slachtoffers de pijnlijkste kant van het probleem net schuilt in het besef dat de beelden de wereld blijven rondgaan en dat mensen met pedofiele gevoelens ernaar blijven kijken, is ronduit cynisch.

‘Pano’ kaart een gevoelige kant aan van ons gebruik van sociale media en toont dat onze achteloos te grabbel gegooide privacy gretig wordt gekaapt door wildvreemden met bedenkelijke en vaak ook strafbare bedoelingen. Hoewel de makers uiteraard zorgvuldig vermijden om foto’s of video’s van kindermisbruik te tonen, hadden ze zelf iets omzichtiger met hun bronnen kunnen omspringen.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: