'Sergio & Axel: van de kaart' op VTM: gevaarlijk, over jezelf praten in de derde persoon enkelvoud

, door ()

79
vrijbeeld

Sergio Herman heeft de afgelopen jaren al vaker verklaard dat dat beeld van een briesende rouwdouwer niet langer actueel is. Na een uitgebreide studie van de mensensoort millennial – ook uit zijn keukens valt die niet weg te houden – is hij wat coulanter geworden. Het vlieden van de jaren deed de rest.

Dat Sergio Herman in de eerste plaats een bezielde vakman is,  iemand die in proeven een levenswerk ziet, moet uit ‘Van de kaart’ blijken. De meesterchef mag op reis, naar bepaald aantrekkelijke locaties verspreid over de hele wereld, en laat zich daar telkens initiëren in de lokale keuken. Proeven is noodzakelijk, sprak  Sergio Herman in de eerste aflevering, en wel ter plaatse. Nee, hij is geen Wikipedia­type. Op het einde van elke aflevering bereidt hij een feestmaal met de ingrediënten die hij ter plaatse heeft leren kennen.

Hij gaat niet alleen: Axel  Daeseleire neemt de rol van reisleider op zich. Hij is een bevlogen reiziger, en moet aangenaam contrasteren met Sergio  Herman, die gepresenteerd wordt als de briljante vakidioot die 25 jaar lang alleen maar in keukens in de Lage Landen heeft rondgescharreld. In de eerste aflevering ging het naar Thailand. Axel Daeseleire was er al vijftien keer geweest, en dus verbaasde het niet dat de lokale bevolking hem minzaam ‘den Ax’ noemde, en alvast een aperitiefje uitschonk als zijn komst werd aangekondigd. De interactie tussen Sergio Herman en Axel  Daeseleire deed denken aan die van een koppel dat op een OKRA­reis de rest van de groep is kwijtgespeeld, en zichzelf almaar verder weg van een oplossing kibbelt. In de tweede aflevering – bestemming: Mexico – ging dat vrolijk verder, met name toen Axel  Daeseleire in een gehuurde auto de  verkeerscode creatief interpreteerde, en zijn reisgezel voor zijn leven deed vrezen.

Gaandeweg gebeurde het steeds vaker dat de twee uit hun rol stapten en wat kwetsbaarheid toelieten – toen ze aarzelend over hun gestorven vaders vertelden, bijvoorbeeld. Fraai is ook dat de mislukkingen niet gemaskeerd worden: toen ze in Thailand in een hut boven een meer wilden slapen, kregen ze het aan de stok met de lokale bevolking. En toen Axel Daeseleire in Mexico beloofde om smakelijke vissen uit de zee te plukken, kwam hij met lege handen thuis.

 En het eten? Sergio Herman ontsluit een schatkamer vol mij vaak onbekende delicatessen. Maar vogelnestjessoep, zo weet ik nu, zal ik nooit proberen. ‘Van de kaart’ is verder mooi in beeld gebracht. Je krijgt er zin van. In eten, of in reizen, of in over jezelf praten in de derde persoon enkelvoud. Het hangt allemaal een beetje van je persoonlijkheid af.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: