'Watchmen' op Play: een inwendig vreugdedansje

, door ()

28

De gloednieuwe HBO-reeks, een sequel op de gelijknamige comicbookreeks van Alan Moore en Dave Gibbons uit 1986, speelt zich af in een alternatief universum. Nadat superhelden als Rorschach, Dr. Manhattan en Ozymandias ten tonele kwamen, veroverde Amerika Vietnam, werd het Watergate-schandaal in de doofpot gestopt en schopte Robert Redford het tot president. Oók helemaal anders: de rassenverhoudingen. In de staat Oklahoma kende Redford royale compensaties toe aan slachtoffers van raciaal geweld - de openingsscène speelt zich af tijdens het écht gebeurde Tulsa Race Massacre van 1921 - waardoor blanken zich anno 2019 onderdrukt voelen, en een alternatieve Ku Klux Klan zich roert. Een oorlog is op komst, en flikken krijgen de hulp van een nieuwe generatie gemaskerde wrekers, die er vaaktwijfelachtige methodes op nahouden.

Een hamvraag in dit moreeldonkergrijze plaatje: ‘Who watches the Watchmen?’ Wie nu al niet kan volgen: het betreft hier natuurlijk een geesteskind van de raadselachtige, zich steevast in een dik mistgordijn hullende tv-maker Damon Lindelof, wiens vorige worpen - ‘Lost’ en ‘The Leftovers’ - ook al stuiterden tussen genie en nonsens. Daarbij is die ‘Watchmen’-comic op zich al een kluif, en gaat Lindelof ervan uit dat je die tig keer gelezen hebt. In de eerste aflevering begint het plotseling inktvissente regenen - net de kikkerscène uit ‘Magnolia’! - maar wie de strip niet kent, komt helemáál uit de lucht gevallen.

Máár wie zich op dezelfde golflengte bevindt als deze ongegeneerd weirde, deugddoend ambitieuze sf-satire, is als een goudzoeker die een verse ader ontdekt: je kan scènes blijven ontleden, details uit de achtergrond blijven plukken, blijven gissen en speuren. De personages zijn fantastisch, met Sister Night (Regina King), Looking Glass (Tim Blake Nelson), een gladde politiechef (Don Johnson) en een koelbloedige FBI-agente (Jean Smart) op kop. Het roekeloze, anarchistische toontje van de strip werd bovendien behouden, en de politieke subtext treffend verschoven van de Koude Oorlog in de jaren 80 naar het Amerika van nu, inclusief raciale spanningen, politiegeweld en de stampende bottines van het oprukkende fascisme. Op de beste momenten doen popcultuur en geschiedenis hier een wijdbeens rondedansje. Andere scènes zijn dan weer zo koekeloerezot (alles met Jeremy Irons!) dat ik me zélf aan een inwendig vreugdedansje waagde. Een krankzinnige wetenschapper die uit frustratie een bevroren lijk uit elkaar trapt: zal u niet gauw zien in die nieuwe afleveringen van ‘F.C. De Kampioenen’!

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: