Lidewij Nuitten over 'Het fotoalbum': 'Niemand gaat geloven dat dit echt gebeurd is'

, door (sdj)

111
vrijbeeld

Er zat een huwelijksaankondiging in, met twee voornamen: Jean-Jacques en Devota. Zij woonden op het adres waar Nuitten nu woont. ‘Ik dacht meteen: ik zet mijn camera op mijn schouder en ga dat koppel zoeken,’ zegt Nuitten. Over die zoektocht maakte ze haar documentaire ‘Het fotoalbum’.

Lidewij Nuiitten «Ik hou erg van de film ‘Amélie Poulain’, van hoe Amélie daarin andere mensen met kleine dingen gelukkig wil maken. Zo voelde ik me zodra ik dat album in handen had: ik wou dat koppel blij maken en het teruggeven. En ook de mens blij maken die het album in mijn bus had gestoken.»

HUMO Je bent ook nu begonnen met bij je buren aan te kloppen, maar geen van hen kon zich het koppel herinneren. De zoektocht liep niet van een leien dakje.

Nuitten «Nee. Op een bepaald moment heb ik net zoals in de detectivefilms een groot bord gemaakt, met daarop alle sporen en verbanden die ik al had verzameld. Ik had naar de kerk en de feestzaal gebeld die op de trouwkaart stonden, maar daar wisten ze niks meer. Ik heb ook de toenmalige huisbazin gevonden, maar zij kon me ook niet helpen.

»Elke keer kreeg ik weer hoop die vervolgens meedogenloos de grond werd ingeboord. Het album is van een Afrikaanse familie, dus ik dacht op den duur: ‘Net zo goed wonen ze weer in Congo. Misschien zijn ze niet eens meer samen en staan die foto’s voor pijnlijke herinneringen waar ze helemaal niet op zitten te wachten.’

»Ik had het bijna opgegeven, toen ik in het album een kaartje vond met daarop: ‘Gefeliciteerd met je eerste communie, van juf Myleen en juf Marissa.’ Ik heb die twee namen op Google ingetikt en toen is de bal beginnen te rollen.»

HUMO Ik wil niet weten hoe het afloopt, maar je klinkt heel enthousiast.

Nuitten «Ja. Ik zit te monteren en ik moet de hele tijd denken aan wat mijn moeder zei toen ik haar het verhaal vertelde: ‘Niemand gaat geloven dat dit echt gebeurd is. Ze zullen denken dat je alles in scène hebt gezet.’ Nu ik het achteraf bekijk, denk ik: ‘Als ik een film wilde maken, zou dit het scenario zijn dat ik wilde schrijven.’

»De documentaire gaat ook over toeval. Het toeval dat ík het album in de bus vond, en niet één van de zes andere bewoners van het gebouw. Alles is daarna op zo’n vreemde manier beginnen te kloppen dat ik niet meer in toeval kan geloven. Ik heb gevoeld dat alles op een vreemde manier met elkaar verbonden is, dat hierboven iemand een scenario zit te schrijven waarin ik een acteur ben zonder dat ik het besef.»

HUMO Heb je de mens die het album in je bus stak ook gevonden?

Nuitten «Nee. Maar stel je voor, misschien kijkt hij of zij op kerstdag en valt alles op zijn plaats. Dat zou echt waanzinnig zijn.» (sdj)

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: