Eén maand bij grootmoe in het rusthuis: 'Ze praat amper nog, maar de liedjes uit haar jeugd komen als vanzelf terug'

, door (sp)

417
1200

HUMO Hoe ben je op het idee gekomen om bij je oma in het rusthuis te gaan wonen?

WANNES DELEU «Mijn grootmoe en grootva hebben altijd bij mijn ouders thuis gewoond. Ik heb hen mijn hele leven dicht bij mij gehad. Maar plots liep het fout. Grootva kreeg dementie. Grootmoe heeft hem lange tijd thuis verzorgd, tot het niet meer houdbaar was en hij verhuisde naar een woon-zorgcentrum.

»Ik heb hem van dichtbij zien verdwijnen, de ziekte holde hem steeds verder uit. Hij is niet gestorven als mijn grootvader, maar als iemand die ik bijna niet meer herkende. Een paar jaar later werd ook grootmoe steeds vaker verward. Mijn ouders hebben zo lang mogelijk voor haar gezorgd. Drie jaar geleden is ze naar een woon-zorgcentrum verhuisd.

»Ze was er mijn hele leven voor mij geweest, maar ik besefte plots dat ik niet even loyaal ben geweest. Toen ze ziek werd, liet ik haar los. Gewoon omdat ik niet wist hoe ik met haar ziekte moest omgaan. En omdat ik het confronterend vond om te zien hoe ze plots hulp nodig had om te eten, terwijl ze altijd zo’n fiere vrouw was geweest. Ik wou het beeld dat ik van haar had intact houden.»

HUMO Wat vond je zo moeilijk aan omgaan met dementie?

DELEU «Ik wist niet meer hoe ik met haar moest communiceren. Als ik een vraag stelde, antwoordde ze in haar eigen wartaal. Ik kon me geen houding geven. Maar ik moest eigenlijk gewoon meegaan in haar verhaal, in haar wereld. Alleen zo kon ik haar wat langer bij me houden.»

HUMO Je oma weet niet meer wie je bent. Is het gelukt om jullie band opnieuw aan te halen?

DELEU «De verbale communicatie is grotendeels weggevallen, maar er zijn andere manieren. Fysiek contact is superbelangrijk. Als we elkaar knuffelen, voel ik dat ze daar deugd van heeft, dan zijn woorden overbodig. Ook muziek helpt. Grootmoe zingt één keer per week in een koor. Samen zongen we liedjes uit haar jeugd. Ze praat amper, maar de teksten van die liedjes komen als vanzelf. Als ze zingt, bloeit ze open.»

HUMO Hoe vermoeiend was die maand in het rusthuis voor u?

DELEU «Ik switchte constant van gemoed. Net zoals mijn oma en de andere bewoners dat doen. Het ene moment zijn ze tevreden, het volgende moment voelen ze diepe angst. Dat is vermoeiend. Maar je moet meestappen in hun leefwereld, ook al staat die zo ver van de jouwe.»

HUMO Gaan jullie elkaar missen na deze intense periode?

DELEU «Of zij me gaat missen, weet ik niet. Misschien is ze me de volgende dag alweer vergeten. Ik zal haar sowieso missen. Ik begrijp nu beter wie ze is en hoe ik tot haar kan doordringen. Maar ik zal wel blij zijn om niet meer 24/7 in die dementiebubbel te zitten. Die is vaak vermoeiend en absurd. En vooral confronterend. Het zal deugd doen om opnieuw in mijn eigen leven te staan.»

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: