Sofie Decleir ondersteboven en binnenstebuiten in 'De dag': 'Acteren is je binnenkant tonen'

, door (tr)

13
1200

Sofie Decleir «Ik heb nochtans in zowat elke televisieserie in Vlaanderen al een gastrol gespeeld, maar ik ben inderdaad nog niet zo ruim bekend. Hoe gaat dat ook in het theater: je kunt er als acteur nog net iets anoniemer blijven dan de collega’s die op het scherm te zien zijn. Maar het podium blijft hoe dan ook mijn grootste passie. Ik ben één van de gezegenden die nog hun boterham kunnen verdienen in het theater, dus ik had ook niet veel redenen om de overstap te maken. Wat niet wegneemt dat ik het op den duur wel verdacht begon te vinden dat mijn telefoon zo lang stil bleef als het op tv-rollen aankwam (lacht).»

HUMO Tot Jonas Geirnaert en Julie Mahieu aan de lijn hingen. Wat hebben ze je beloofd dat je toch de overstap naar het scherm maakte?

Decleir «Het scenario dat Jonas en Julie samen geschreven hadden, trok me over de streep: werkelijk fantastisch. Zo’n kwaliteit was ik nog niet vaak tegengekomen in mijn carrière, en ik heb wel al een paar scenario’s gelezen. Je zag gewoon meteen dat er lang aan gewerkt was, en dat er jaren aan research in zaten. Het was meteen raak, en al helemaal na mijn eerste ontmoeting met Julie en Jonas: het zijn zeer innemende en warme mensen.»

HUMO Heb je dat gevoel nodig voor je aan een rol begint?

Decleir «Ik wel, ja. Ik hoor weleens verhalen van regisseurs die zich gedragen als halve dictators op de set, maar dat zou echt niets voor mij zijn. Voor ik een rol goed kan spelen, moet ik toch een soort van band voelen met de mensen om me heen. Acteren is je binnenkant tonen, hè. Je staat bij wijze van spreken naakt voor die mensen, dan moet er genoeg vertrouwen zijn. Nee, professionele afstand is niets voor mij. Ze noemen acteren ook niet voor niets ‘spelen’.»

HUMO Jonas zei vorige week in Humo dat het best vreemd voelt dat ‘De dag’ nu nog op de klassieke tv komt: voor hem voelt het intussen als een afgesloten hoofdstuk.

Decleir «Zo voel ik het ook aan. Het is in die zin eigenlijk het absolute tegendeel van theater, waar een vertolking enkel in het moment zelf bestaat. Terwijl het ondertussen meer dan twee jaar geleden is dat we begonnen aan de opnames van ‘De dag’. Voor mij is dat te lang: je zou zelfs van een beetje frustratie kunnen spreken dat het zo lang geduurd heeft. Maar ja, dat zijn nu eenmaal de regels van televisie, zeker?»

HUMO Helemaal raar wordt het als je dan ook op straat herkend wordt voor een rol van twee jaar geleden.

Decleir «Ah, maar daar kan de tijd in mijn voordeel spelen: ik ga er namelijk van uit dat ik in die twee jaar al zodanig veranderd ben dat niemand me nog herkent (lacht). Ik weet uit ervaring dat ik geen gezicht heb dat mensen makkelijk onthouden. Soms sta ik na een voorstelling nog iets te drinken in de foyer, en komen mensen me zeggen hoe goed ze het vonden. Dan ben ik altijd heel geflatteerd, tot ze erbij zeggen: ‘En wat een goede actrice, die Sofie Decleir.’ (lacht) Ik ben er dus wel gerust in.»

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: